The Devil’s Door is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
The Devil’s Door vormt het sluitstuk van een trilogie met The Bone Carver en Mother-of-Pearl Moon. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Nederland stonden ze al minstens zeven keer op een podium, maar in bijvoorbeeld Frankrijk of België zijn nog een stuk populairder. Met name in het Franstalige gedeelte van België komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album Songs for the Dead van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op The Devil’s Door. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
The Devil’s Door is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld Songs of a Lost World.
De zang is opnieuw heel prominent aanwezig op The Devil’s Door. Simon Huw Jones zit ergens tussen het melancholische en melodieuze van een Leonard Cohen en het bezwerende, het cinematografische en de lichte dreiging van een Nick Cave. Dit album is heel filmisch, waarbij de sfeer belangrijker lijkt dan de ernst en de donkerte van de lyrics. Dit is een album dat je visueel en auditief meeneemt naar een soort droomwereld om even compleet te ontsnappen aan de dagelijkse sleur van het bestaan. Rooftop is daar een mooi voorbeeld van. De absolute topper van dit album is The Riffleman’s Wedding. De top drie wordt dan vervolledigd door The Child In You en The Trickster. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer in The Silver Key. De murderballad The Return of the Reapers is met die achtergrondzang van Graindorge een beetje een And Also The Trees-versie van Where The Wild Roses Grow van Cave en Minogue.
The Devil’s Door is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten. Later dit jaar komt de band naar Namen (B), maar ze spelen nadien ook drie keer als support voor The Cure in Frankrijk.