Alternatieve popdiva Anna von Hauswolff weet te imponeren met psychedelische chaos en emotionele popliedjes. De chaos komt vooral door het instrumentale deel op sommige nummers. Zo wordt bijvoorbeeld op Struggle With the Beast de drukke drumpartijen opgesmukt met opvallende saxofoon geluiden. Door het gebruik van verschillende instrumenten lijkt de band uit de bocht te vliegen, maar juist op dat moment weet de melodie weer de overhand te krijgen. Met dank aan een sfeervol keyboard geluid. Het interessante en misschien wel typerende aan Anna von Hauswolff is dat opener The Beast de waanzin al aan het begin van de plaat aankondigt. Het tweede deel van dit nummer laat juist de rustige kant van deze plaat al doorschemeren. Eigenzinnigheid is Anna niet vreemd. Geen traditionele opener die direct een statement maakt. Eerder wordt een verwachting gewekt zonder dat te voorspellen is welke kant de plaat opgaat. Facing Atlas laat Anna horen zoals ze al vaker te horen is geweest. Met (kerk)orgel, band met meer traditionele instrumenten en een weergaloze stem die kracht uitstraalt. Bij The Iconoclast lijken dezelfde elementen een rol te spelen, maar de tweede helft van het elf minuten durende nummer laat een heel andere kant horen. Bij eigenzinnigheid hoort ook een mooie ballad als The Whole Woman. Dat die ballad gezongen wordt samen met Iggy Pop maakt het extra speciaal. Zijn bijdrage zou je normaal gesproken op een ander nummer verwachten. De allermooiste ballad is eigenlijk wat later op de plaat te vinden. Unconditional Love gaat met die titel aan de haal. Wil niet zeggen dat de andere rustige nummers, zoals The Mouth, het sacrale rustgevende An Ocean of Time en het poppy met klassiek aangevulde passages van Aging Youg Woman met Ethel Cain geen schoonheidsprijs verdienen. Dat doen ze namelijk wel. Swingen doen we op het percussie gedreven Stardust. Met Consensual Neglect bewegen we met een hoofdrol voor de saxofoon richting het al eerder genoemde Struggle With the Beast. Rising Legends is een outro die je automatisch zin geeft in opener The Beast. Iconoclasts laat horen dat Anna nog steeds kiest voor een eigenzinnige weg vol met variatie. Soms ongrijpbaar en frustrerend chaotisch om daarna de kracht en schoonheid te vinden in eenvoud en diepgang.