Met drie albums op zak leek er toch een einde te komen aan de carrière van Magnacult. Er werd opgetreden, maar nieuwe muziek liet op zich wachten. En toch kwam de band in een gewijzigde line-up weer langzaam naar de oppervlakte drijven met een single hier en daar.
En op de valreep van 2025 brengt Magnacult het album Lucis uit. Ik vind het bijzonder dat de afzonderlijke singles bijna niet te vinden zijn op het nieuwe album, behalve dan Eternity’s Gate. Een compositie die ingaat op de angst, isolatie en dwangbuis waarin je verzeild kunt raken bij een verslaving. Met altijd die hoop dat het beter wordt en dat het lijden een einde kent. Muzikaal wordt dit omlijst met sterke groove deathmetal die dus in Nederland van hoog niveau is.
De deathmetal lijkt een prachtige uitlaatklep om gevoelens naar voren te halen. Darkest Truth is daar weer een voorbeeld van. Mooi is om te horen dat kracht en kwetsbaarheid zo dicht naast elkaar kunnen bestaan. Dat bewijst Magnacult met het akoestische tussenstuk dat bruut omver wordt geblazen door een vanuit het niets een muziekmuur op te trekken die je meteen raakt. In The Red Circle krijgt het een mooi vervolg en het is goed om te zien hoe de band speelt met intensiteit. Gevoelig en ruw.
De verlichting (Lucis) waar Magnacult naar street krijgt vorm in twee tussenstukken, Lucis I en Lucis II. Drie composities worden hierdoor ingesloten, te weten Deceived From Day One, Heartless en Blackened Crystal. Composities die de groove hoog in het vaandel hebben staan. Magnacult beukt, zwoegt en brult dat het een lieve lust is.
Het derde deel uit het muzikale drieluik start met Winds Of Creation. De video hierbij werd reeds een jaar geleden al uitgebracht. Binnen de gehele deathmetalbasis ligt Winds Of Creation misschien wel het dichtst bij een meer gangbaar geluid. Het slot van de album start met Final Decision I; een stuk muziek dat spanning opbouwt en een weg zoekt naar de uitbarsting die zich ontlaadt in Final Decision II. Een compositie die verhaalt over het gevecht met hoop, schuldgevoel en angst. Een deathmetalanthem die de rol van sociale media (voor mij) belichaamt en ter discussie stelt. Mensen twijfelen aan geloof en perfectie en worstelen met schaamt en afwijzig. Final Decision II is echter een compositie die hoop uitstraalt, omdat de persoon in de compositie zichzelf bevrijdt van alle ellende en vastberaden uit de strijd komt. Anderen zouden hier een religieus randje in kunnen vinden. Ik houd het er gewoon bij dat Magnacult een ieder oproept vooral bij zichzelf te blijven en vertrouwen te hebben in zichzelf. Dat doen ze muzikaal in Final Decision I en II op een heldere, krachtige manier die goed te volgen is en een toegankelijk karakter heeft.
Lucis is uiteindelijk voor mij een album dat hoop uitstraalt. Hoop, dat we in deze wereld goed kunnen gebruiken. Dat verpakt de band in groovende deathmetalcomposities die in eerste instantie soms wat inconsistent over wil komen, maar uiteindelijk een brok van energie oplevert.
Wil je de band live aan het werk zien, dan kan dat want het komende jaar is Magnacult te aanschouwen in Hedon,Zwolle, op 10 januari, in Asgaard (Gent) op 18 april, op 1 en 2 mei in Mezz (Breda) en Iduna (Drachten), op 9 oktober in Corneel (Lelystad) en op 31 oktober in Cpunt in Hoofddorp.