Axe Dragger wordt in het promopraatje over de band aangekondigd als een superband. Doorgaans wantrouw ik bands die dat label opgespeld krijgen, maar Axe Dragger is misschien wel de uitzondering. Het titelloze debuutalbum is een pareltje van klassieke heavy metal met een crispy touch van grunge en stoner.
Bijna elke dag is er wel een mail over een nieuwe supergroup, met ex-leden van min of meer bekende bands die het dan eens onder een nieuwe bandnaam proberen. Zelden zit daar een band bij die die bekende band evenaart of overstijgt. Meestal is het maar een flauw afkooksel van.
Axe Dragger is dan een ander verhaal. Deze band ontstond door de gezamenlijke voorliefde van twee Amerikanen voor oldschool heavy metal. Gitarist Bob Balch van stoner-legende Fu Manchu en Pete Campbell, de voormalige drummer van de doom-legende Pentagram. Die twee zaten in elk in hun studio wat dingen op te nemen en uit te wisselen, tot ze plots echt potentieel zagen in wat ze al die tijd bij elkaar geknutseld hadden. Toen haalden ze er Frederik Isaksson van de Zweedse blackmetalband Dark Funeral bij en Terry Glaze, de oorspronkelijke zanger van Pantera die later aan de slag ging als frontman van Lord Tracy. Het lijkt een vreemde combinatie van generaties en invloeden, maar het werkt wel. En hoe!
Dit is heel klassieke heavymetal met een frisse ondertoon van stoner en een beetje de grove korrel uit de grunge. Doom of dark hoordren we niet meteen, maar na een paar luisterbeurten moeten we dat misschien bijsturen tot ‘het zit er onderhuids wat in’. Ook in de productie worden misschien wel wat de wetten van doom en stoner gevolgd, met vaak een heel massief, ondoordringbaar geluid. De riffs zijn heel klassiek voor de heavy- en powermetal, met maar heel uitzonderlijk een hint van stoner. Degelijk gebracht, maar niet uitzonderlijk of vernieuwend.
De absolute ster van dit album is Terry Glaze. Waar heeft die zich al die tijd verstopt? Wat een prestatie levert die hier. Perfect gedoseerd, groot vocaal bereik, niet zoekend naar meer aandacht voor zichzelf dan nodig is voor de song, … De songopbouw en de onderwerpen van de lyrics verraden een voorkeur voor de heavymetal van Judas Priest, Iron Maiden, Armored Saint, Savatage, Manowar en Dio. Enkel Eat Me From The Inside en Fire in the Madhouse passen als songtitel misschien wat minder in het plaatje van de overige songtitels, maar ze blijven wel overeind in het geheel. Shock Em Dead is in dat verband een twijfelgeval, omdat die eigenlijk verwijst naar een oude horrorfilm. Fight Another Day kan je interpreteren als een battle hymn, maar werd neergepend als uitlaatklep voor het overwinnen persoonlijke problemen.
Mijn favorieten zijn Give You The Rope, Iron Rider en El Toro, naast de singles Axe Dragger, Shock Em Dead en Fight Another Day. Dit is een bijzonder fijn album. Ook bij Tailgunner hoorden we een voorliefde voor dit soort metal, maar waar die Britse band wel heel hard zijn best doet om de hele sound van die periode perfect na te bootsen, brengt Axe Dragger hier gewoon een ode daaraan vanuit eigen sterkte en eigen geluid. En ook dat is mooi. Naar verluidt wordt Axe Dragger een live-band en we hopen dat ze dan binnenkort ook naar Nederland willen komen.