De maatschappij verandert soms enorm snel. Aan het eind van de negentiende eeuw met de Industriële Revolutie en vanaf 2000 met de digitale revolutie. Laten we de situatie in het Midden-Oosten in de laatste jaren maar niet noemen. Het vraagt altijd weer een enorme aanpassing die niet altijd welkom is.
Het is dan ook zo fijn om het nieuwe album Ghost Town van Axel Rudi Pell onder ogen te krijgen. Axel doet ook op het nieuwe album waar hij al 35 jaar goed in is, namelijk goede hardrockmuziek spelen.
Als ‘vanzelfsprekend’ opent het album met een instrumentaal intro genaamd The Regicide. Daarna pakt hij lekker snel uit met Guillotine Walk, een single die afgelopen maand al werd uitgebracht. Een compositie waarin Axel verhaalt over een man die zijn gang naar de executie maakt en reflecteert op zijn verloren leven. Een naargeestig thema in een uptemposetting waarin de karakteristieke riffs van Axel niet ontbreken. En wanneer we het toch over de singles hebben, komen we bij titelnummer Ghost Town; een compositie met een klassiek hardrockkarakter met een duidelijke kop en staart. In het daaropvolgende Holy Water zet Axel de hardrocklijn voort. Wat opvalt is het drumwerk van Bobbi Rondinelli. Met zijn boem-tsjak-boem-boem-tsjak is zijn drumwerk wellicht niet het meest indrukwekkende dat je vaak hoort, maar hij heeft de kracht als een perpetuum mobile zijn werk te doen en daarmee een basis neer te zetten, samen met bassist Volker Krawczak, die solide gegoten is in beton. Terugkomend op de singles die reeds verschenen zijn (en dat is niet Holy Water) volgt Sanity. Een compositie die rustig van start gaat en meteen doet denken aan het werk van Ronnie James Dio. Enerzijds door de melodie en zeker ook door het stemgeluid van Johnny Gioeli, die wederom laat horen waarom hij zo perfect past in het plaatje van Axel. Het tempo ligt laag en de coupletten zijn vrij ingetogen, maar het bouwt zich op aan kracht en vanuit die sterke basis mag de compositie zich ontplooien inclusief natuurlijk een fijne gitaarsolo.
Nu de naam van Ronnie James Dio genoemd is, kunnen we met een gerust hart naar Hurricane overschakelen. Uptempo grijpt het terug op het werk van Rainbow. Het drumwerk is steady en daverend en de raggende riffs voorzien de compositie van een extra accent. Solerend vertelt Axel met zijn gitaarspel zijn eigen verhaal in het verhaal van de Hurricane.
Axel speelt graag met klassieke stukken en opent menig compositie op die manier vrij rustig. Zo ook The Enemy Within. Weer een compositie met een zwaar doomgeluid dat zo weggekaapt zou kunnen zijn bij Black Sabbath. Axel voegt er een licht oosters tintje aan. Over het algemeen een vrij vlakke compositie maar dat geeft helemaal niet. De echte ballad vind je meer op het eind van het album. Towards The Shore is een echte Axel Rudi Pallad, dat meteen de favoriet blijkt te zijn van toetsenist Ferdy Doernberg. Waarschijnlijk zeker door zijn bijdrage aan het intro van de compositie. Het album sluit af met het lekkere Steps Of Stone en Higher Call dat met ruim zeven minuten het album in stijl afsluit. Een compositie waarin alle beproefde elementen ruim aan bod komen, de variatie duidelijk aanwezig is en de band laat horen waarom het nog altijd relevant is binnen de rock-/metalscene. Ghost Town is een hernieuwd, vertrouwd en welkom hoofdstuk aan het uitgebreid oeuvre van deze meestergitarist.