Echte black metal komt natuurlijk uit de Scandinavische landen. Buurland Finland doet echter ook goed mee! Na een pauze van 13 jaar is Black Beast weer terug in actie met dit album.

Het geluid van deze band  heeft duidelijk zijn oorsprong in de tweede golf van black metal. Niet alleen dragen de bandleden kleurrijke namen (Ruumisruhtinas, Infernal Tormentor Necrocorpse von Demonblood en Lord Sipilä) maar de produktie is ook navenant. Redelijk lo-fi dus. Rammelende gitaren met een dike tempo in de sfeer van een Immortal of Mayhem. Raspende vocalen. Blastbeats. Gezegd moet worden dat de gitaarsolo’s heel aardig zijn uitgevoerd.

Om nog maar even heel duidelijk te maken dat we hier te maken hebben met een trve kvlt gezelschap worden hun occulte en Satanische denkbeelden er nogal bruut ingehamerd met songs als Ceremony (met het regelmatig aanroepen van Lucifer), Unholy One en Fist of the Devil. Het klinkt allemaal lekker ”evil” en gevaarlijk, dat zeker. We hebben het alleen al  vaker gehoord, zo’n dertig jaar terug. Geen vernieuwingen, creatieve uitspatting met exotische instrumenten of zelfs keyboards. Hier schuilt dan ook zowel de kracht als de zwakte van deze band. Het is zeker wel even lekker om te luisteren, dat simplistische, ouderwetse geluid. De liefhebbers van het prototype black metal zullen deze heren vast als helden zien. Het gaat ook snel vervelen, echter. Ze zijn goed in wat ze doen, maar hoe interessant is dat nog. In een wereld van black metal waar speciaalbiertjes steeds meer de norm worden, wie heeft er nog interesse in een doorsnee pilsje?