Changing Tides komt uit de metalprovincie van ons land: Noord-Brabant. Ik woon gewoon in de verkeerde provincie, sorry. Bestaande uit vijf heren, bestormen ze de podia met hun metalcore/deathcore en na de eerste single Awareness, komt op 6 juli hun eerste EP uit Changing Tides.

De jonge band klinkt hongerig op deze EP. Hongerig naar meer liveoptredens, hongerig naar meer albums, meer liedjes, meer riffs.

The Sixth Call is retestrak , machinela drums, loeizware riffs en de zanger heeft een uithoudingsvermogen van een marathongrunter. Een echt goede opener. Het meest zieke nummer is Disgraceful. In dit nummer gebeurt zoveel, hierin laat de band echt horen wat ze in huis hebben qua techniek en songschrijven. Alles past perfect in elkaar, de solo’s, de grooves, alles. De breakdown aan het einde, is een sloopkogel die door merg, been, beton en vibranium heen gaat.

Het laatste nummer Brumal is een prachtig nummer met een diepe tekst. De strijd die zich binnen iemands geest afspeelt is zo persoonlijk, en als het lukt om die strijd te beschrijven op een manier waarop mensen er zich in herkennen, dan spreken we van een talent: Should I be doing this all winter, The trees I have grown all year, My worst fear, Is that they’re going to splinter. Het is een nummer met emotie, herkenning en daarom één van de beste nummers van deze jonge band.

Maar het nummer dat Changing Tides kenmerkt zal altijd The Sixth Call blijven. De sample aan het einde is van een voetbalwedstrijd tussen PSV en Willem II in 2018. Er wordt luid geapplaudisseerd en de verslaggever legt uit dat het applaus bedoeld is voor een jonge PSV supporter van 20 jaar, die uit het leven is weggerukt. Dit gaat over Daniël van Bokhoven, een student Journalistiek die vorig jaar overleed aan de gevolgen van de meningokokkenziekte. Zijn medestudenten gebruikten social media om in de 20ste minuut van de wedstrijd PSV-Willem II ervoor te zorgen dat het publiek een groot applaus zou geven en dat staat op deze plaat. Een mooier eerbetoon is er niet.

Conclusie: Changing Tides is een band die perfect de balans weet te vinden tussen melodie, keiharde riffs, diepgang en emotie. De zangers moeten heel veel eelt op hun strotteklepje hebben, of het is iets in het water daar in Noord-Brabant. Ik ben heel benieuwd naar wat er nog meer in de pijplijn zit voor deze band, want het kunnen alleen maar goede dingen zijn.

Op een schaal van 1 tot 10:

9