De beste platen zijn misschien degenen die genres mixen waar je als rechtgeaarde rocker en metalhead helemaal niks mee hebt. Als de band dit toch zo weet te brengen dat je er niet omheen kan dan heb je een pareltje in handen. DON BROCO brengt met Nightmare Tripping zo’n plaat. Soms heb je het idee dat je naar een rockende boyband zit te luisteren. Gladde (samen)zang, mierzoete refreinen en een poppy gevoel. Dat het ondanks al die invloeden duidelijk geen muziek is voor de hitlijsten laten de harde momenten horen. Zware gitaren, schreeuwende zanger(s) en heftige erupties knallen met grote regelmaat uit de speakers. Soms doet het denken aan Sleep Token, een andere band die de verschillende genres aan haar laars lapt. Luister bijvoorbeeld naar de opbouw van het nummer en het gitaargeluid op Ghost In The Night. De energie van de band blaast je bijna omver in het schreeuwerige True Believers. Dat Sam Carter (Architects) een deuntje meezingt (of beter omschreven meebrult) zegt genoeg. Euphoria laat de boyband zanglijnen weer horen waarbij het heftige gitaarwerk, energieke bas en drums het toch fijn laten klinken. De band staat en valt door al die verschillende muziekstromingen met de afwisselende stem van Rob Damiani. Hij zingt hard, zacht, melodieus en schreeuwerig wanneer het past bij de muziek. Hoewel de gitaar mogelijk het meest opvalt is het ook raadzaam goed te luisteren naar de bas, drum en programming. Zo is Pacify Me een van de hoogtepunten van de plaat. Het is aanstekelijk apart. Dat de band niet bang is voor controverse laat de inbreng van Nickelback zanger Chad Kroeger op het titelnummer horen. Rap en zelfs soul op Hype Man, Somersaults en de groovende opener Cellophone worden leuk door de heftige erupties. Nightmare Tripping laat horen dat een goed geproduceerde ‘allegaartje’ van muziekstijlen heel lekker kan klinken.