Euphoria Station is een Nederlands/Amerikaans project dat in 2015 geformeerd is door het echtpaar Saskia en Hoyt Binder. Ze zijn al geruime tijd gevestigd in de Verenigde Staten van waaruit men zich richt op de Amerikaanse muziekindustrie. En niet zonder succes. Er werd een netwerk opgebouwd waarmee men The Americana Day Dream Revival Orchestra formeerde. Dat is ook de band die acteert op The Reverie Suite en bestaat uit Ronald van Deurzen (toetsen), Tollak Ollestad (harmonica), Rebecca Kleinmann (fluit), Trevor Lloyd (viool), Paulo Gustavo (basgitaar), Chris Quirarte (drums), Mike Disarro (achtergrondzang) en Bobby Albright (percussie).

The Reverie Suite is een concept album van ruim 70 minuten verspreid over 12 nummers. Het concept is gebaseerd op het leven van zangeres Saskia Binder. Het is het verhaal van haar kindertijd op weg naar volwassenheid. Dromen over de toekomst. Reizen door de Amerikaanse natuur en bewust zijn van de verschillende seizoenen. Uiteindelijk komt, net als in een sprookje, alles op zijn pootjes terecht met een gelukkig leven wat ze nu heeft.

Muzikaal gezien mag je dit album uniek noemen. Je hoort een mix van progressieve rock en americana (een mix van country, folk en blues). Deze bijzonder stijl wordt versterkt door instrumenten als de banjo, harmonica, viool en fluit. Maar ook gitaar (soms stevig) en Hammond orgel worden gebruikt. Het is dus vanzelfsprekend dat er flarden Jethro Tull en Kansas voorbijkomen. Maar ook The Allman Brothers en The Doobie Brothers en zelfs Bruce Hornsby zijn niet ver weg. Er is een prettige afwisseling van vocale en instrumentale nummers. Saskia Binder heeft een stem die goed bij de muziek past. Haar stemgeluid is vrij hoog en doet denken aan Margriet Boomsma van Flamborough Head. Je hoort dat ze haar eigen verhaal vertolkt en dus meent wat ze zingt. The Reverie Suite is daarmee een eerlijk en oprecht album geworden.

Uitschieters in positieve zin op het album zijn Prelude/She’s Calling (instrumentale opener met tal van invloeden), On My Way (met fraaie sfeerwisselingen), Paradise Road (met mooie lang uitgesponnen intermezzo’s op piano en gitaar), Seasons (prachtige zang en een fraai instrumentaal eind) en Remind Me (instrumentaal met een hoofdrol voor harmonica en fluit).

Toen wij The Reverie Suite publiceerden was de cd al een tijdje uit. Daarnaast is het schijfje ook nog eens blijven liggen tussen de enorme stapel muziek op onze redactie. Naar nu blijkt geheel ten onrechte. Het wachten is op een nieuw album van een unieke band met een uniek geluid die zich duidelijk onderscheid van legio andere ‘middle of the road’ groepen.