De transformatie van Amerikaanse Garage Rock band naar grootmeesters van de Power Pop maakten de Flamin’ Groovies vijftig jaar geleden mee toen hun vierde album, Shake Some Action, verscheen. Sire Records, een label dat ook het thuis was van onder andere de Dead Boys en de Ramones, bracht de plaat uit en hiermee was de definitieve sound van de band geboren. Ter gelegenheid van dit jubileum, is oprichter Cryril Jordan op tour, met een aantal nieuwe gezichten.
De meest recente line-up wissel kwam in 2024, toen gitaristen Sean Fitzsimmons en Miki Rogulj onderdeel werden van de band. Sinds de band in 2013 werd heropgericht zijn er meerdere wisselingen geweest en dat maakte zowel nieuwsgierig als nerveus, met slechts een origineel band lid is het maar de vraag of de muziek waar we zo van houden wel eer aan wordt gedaan. Natuurlijk hoeven we daar met Jordan niet bang voor te zijn. Vanaf de eerste noten van set opener Don’t You Lie to Me, origineel van Tampa Red, was het duidelijk dat hij nog lang niet klaar was met optreden. Het was indrukwekkend hoe moeiteloos hij door de set heen speelde en hoewel hij moeite had met het zingen, werd hij hierin goed bijgestaan door de rest van de band.
Het is duidelijk dat de muziek van de Flamin’ Groovies zijn tijd ver voorruit was. Daarom was het jammer om te zien dat, in tegenstelling tot de uitverkochte show de avond ervoor in Utrecht, de opkomst hier vrij karig was. Gelukkig maakte dat de sfeer niet minder, deze vrij intieme kleinschallige show had zijn charme en het was te zien dat de rest van het publiek ook zichtbaar genoot. In het bijzonder twee dronken toeristen, die nog net niet het podium opdoken.
Hoewel een vrij korte set, was de keuze in nummers uitstekend. Zo werd mijn persoonlijke favoriet, You Tore Me Down, gespeeld, evenals andere hoogtepunten afkomstig van Shake Some Action, waaronder het legendarische titelnummer. Toen ik dit album voor het eerst ontdekte, had ik het idee dat ik naar Alex Chilton van Big Star aan het luisteren was, die lid was geworden van The Beatles. Hoewel de uitvoering van Misery tijdens dit optreden dat gevoel niet gaf, vond ik wel dat de band hier bijzonder goed op elkaar ingespeeld was.
Gezien het vijftig jarig bestaan van Shake Some Action, was het geen verrassing dat dit album goed vertegenwoordigd werd. Toch was er een goede afwisseling, waarbij ook het waanzinnige Teenage Head aan bod kwam. Als afsluiter van de set gaf de band nog een laatste keer alles om een energieke uitvoering van het titelnummer de zaal in te blazen. Hoewel het optreden van korte duur was, is er een blijvend gevoel dat dit een show was waar je echt bij had moeten zijn. In mijn ogen had deze band ontzettend groot moeten worden, dat ik ze dan in een lokale kroeg mocht bewonderen vind ik erg bijzonder. Een ding is zeker, de Flamin’ Groovies weten ondanks meerdere line-up wisselingen nog altijd te overtuigen, met legendarische gitarist Cyril Jordan als het hart van de band.