Het blijft een genot om de Cacaofabriek te bezoeken. De weg ernaartoe is niet bepaald ideaal, maar eigenlijk is het voor mij best goed te bereiken. Je word na de reis beloond met een groot parkeerterrein. Je staat met je auto altijd dichtbij de ingang van de zaal. Misschien wel de grootste promo is de mooie zaal en het doorgaans uitstekende geluid. Ook vanavond is het weer hulde voor de mannen achter de geluidknoppen. De visuals en lichtman krijgt ook een groot compliment, want dat maakt vanavond – zeker bij het concert van Gazpacho – het verschil.
Het ingetogen, maar oh zo mooie, optreden van Gazpacho krijgt het publiek regelmatig zo stil dat zanger Jan-Henrik Ohme vertwijfeld vraagt of men zich wel vermaakt. Het antwoord is een volmondig ja. Het stevige applaus en gejoel na elk gespeeld nummer laat het enthousiasme en waardering duidelijk blijken. Wat betreft live uitstraling moet Gazpacho het niet hebben van het grote gebaar en bewegende muzikanten. Hier is het de muziek die spreekt. Wonderschoon, met een perfect geluid en mooie videobeelden op de achtergrond. Het past helemaal bij de uitgebalanceerde progressieve artrock. Jan-Henrik is vanavond uitstekend bij stem. Hij is overigens iets minder sterk met zijn geheugen. Regelmatig weet hij niet meer op welk album een bepaald nummer ook alweer stond. Er is gelukkig altijd iemand in de buurt die het wel weet. Zijn aimabele manier van presenteren zorgt voor een ontwapende sfeer.
Het introverte en overwegend rustige karakter van dit optreden wordt prima gecompenseerd. Het is en blijft namelijk de muziek die wonderschoon is. Met opener We Are Strangers is al duidelijk dat de band er zin in heeft. Gazpacho krijgt het publiek stil met gevoelige weergaven van Starling, Gingerbread Man en Sky King (alle drie van het nieuwe album Magic 8 Ball). Ook het feit dat de band stevig uitpakt met nummers van het Tick Tock album krijgt veel positieve respons. Zo komen de prachtig in elkaar overvloeiende nummers The Walk (part 1 en 2) en Tick Tock (part 1,2 en 3) voorbij. Het tekent de klasse van de band dat zulke lange en bij elkaar gebrachte nummers van begin tot einde interessant blijven. Overigens wel met gepaste ondersteuning door vooraf opgenomen muziek en zang(klanken). Door ook Golem, Soyuz One, Upside Down en in de toegift Defense Mechanism te spelen wordt aan de belofte voldaan om een soort van ‘best of’ te spelen. Waar de band wil eindigen met Winter Is Never (ook van Tick Tock) wordt het wederzijdse respect en gevoel tussen band en publiek deze avond beloond met een extra nummer. Gazpacho laat ons achter na het spelen van Bravo. Een nummer dat al lang niet meer gespeeld is, maar dat is vanavond niet te merken.
Voorprogramma HamaSaari maakt ook indruk. Hun progressieve rock past prima bij het hoofdprogramma. Wel laten de Fransen meer expressie toe. In hun beweeglijke optreden, maar ook in hun muziek. Af en toe mag de elektrische gitaar stevig vlammen, zoals op opener Different Time, Frames en de explosieve metal op White Pinnacles. Zanger/ gitarist Jordan Jupin komt live overtuigender over dan op plaat. De breekbaarheid ontbreekt niet, maar het klinkt toch wat steviger live. De band zit er verder strak in. Enkele kleine foutjes daargelaten. De band is professioneel genoeg om die te negeren en fanatiek door te zetten. Het moet gezegd dat het geluid ook bij het voorprogramma prima afgesteld staat. Iets minder hard dan het hoofdprogramma, maar de nuance en details zijn duidelijk hoorbaar. Dankbaar voor alles en iedereen laat HamaSaari horen live zijn mannetje te staan.
Foto’s: Ron Schoonwater