Met cut.turn.fade.back. levert Hail The Sun uit Chicago het zevende album af. Een album waarvoor ze voor de productie in zee zijn gegaan met Beach Noise, die ervaren is in de hip-hopwereld, maar ook hier het geluid van Hail The Sun goed heeft weten neer te zetten.
Er is dus niet zoveel veranderd. Niet op het muzikale vlak, alswel op het tekstuele vlak. De band wil nog altijd het kritische denken stimuleren en is niet vies van een stuk zelf-reflectie. In de single War Crimes pakken ze ook de maatschappelijke kwestie van het idee van oorlog voeren aan.
“Like clockwork throughout modern human history, we attack each other to control each other. To rule each other. To own each other. We do horrific things in the name of
‘liberation’ and making the world a ‘better’ place…saving the virtues of the world.
This only works when we are made to pick a side and be divided amongst
ourselves. But who gains from these wars of carnage and death?
Who always comes out on top?”.
Het pakt de kern van de zaak en ligt dan verpakt in een opzwepend stuk muziek waarin de spanning laveert en geregeld een uitweg vindt in het refrein. Zeker halverwege gaat zanger Donovan Melero zich positief te buiten aan overweldigende zang. Zijn stemgeluid kan zich echter niet volledig etaleren zonder de ondersteuning van de gitaristen Shane Gann en Aric Garcia, bassist John Stirrat en drummer Allan Casillas.
Van het einde naar het begin komen we uit bij de opener The Drooling Class. Het is een compositie die mij zo enorm aanspreekt omdat het precies past in het muzikale plaatje waar ik zo van houd. Het theatrale aspect is ruim aanwezig en het stemgeluid van Donovan pakt mij altijd weer. Het is een stemgeluid waar je van houdt of waar je wellicht een afkeer van hebt. Een tussenweg lijkt niet mogelijk. Hail The Sun weet ook in deze compositie stevige stukken af te wisselen met aanstekelijke melodieën. In een golvende beweging wordt het over je heen gespoeld. Het pakt allemaal en zeker het opzwepende ritme in There’s No Place In Heaven For Fakes zet het allemaal voort. In het couplet bouwt de spanning zich al op en is een perfecte basis voor een aanstekelijk refrein. Om maar te zwijgen van de geordende chaos en krachtinspanning naar het einde toe.
Het is die zoektocht naar emotie die het luisteren naar Hail The Sun zo interessant maakt. Soms bombastisch zoals in Insensitive Tempo dat gemakkelijk qua geluid een stadion kan vullen of de uitstapjes naar de metalcore zoals in Blight. Hail The Sun is ook niet vies van onverwachte wendingen zoals ook in Blight blijkt. De wet van de geordende chaos is hier ook van toepassing, maar het past allemaal in het totale plaatje.
Zo centraal op het album is het episch centrum ruimschoots aanwezig. Consumed With You kan gezien worden als een soort van ballad. Een compositie barstensvol passie en een mooi rustpunt voordat I Can Tell By The Scars van start gaat. Het is vooral het stuwende ritme van John Stirrat en Allan Casillas dat de aandacht vraagt en voor een groot gedeelte de opwinding verklaart. Donovan laat daarbij horen van vele markten thuis te zijn.
Dan zijn er ook nog de toppers Relapse Is A Love Affair. Dit is een compositie die sterk moest groeien, maar uiteindelijk één van mijn favorieten is geworden. De zangstijl is bijna gekweld en de passie barst hier ook uit zijn voegen. Het raakt je. Door de goede opbouw en de continue ontwikkeling naar emotiehoogten. Op een emohoogtepunt weten Shane en Aric met hun gitaargeluid ook net een toon te raken die niet lijkt te kloppen, maar uitstekend past. Wat sneller, maar met eenzelfde intensiteit vuurt Hail The Sun Rightless Destiny op je af.
Een album van Hail The Sun kun je nooit helemaal meteen doorgronden. Het heeft tijd nodig, maar wanneer je deze tijd neem en de band deze tijd gunt, is het altijd genieten van de theatrale rock/metal die de band je voorschotelt.