Heavy Psych Sounds Fest keert terug naar Nederland! Dit label promoot zijn bands al jaren in de ons omringende landen met een eigen bandjesfestival, maar had ons landje een tijdje overgeslagen. Dit jaar kunnen we ook hier weer hun bands in een aangename packagedeal aanschouwen. Het affiche is er eentje om in te lijsten; erg jammer dat ik de vrijdag niet kan komen. De zaterdag kan ik er wel zijn en dus wordt dan de reis naar Deventer gemaakt, met hoge verwachtingen voor deze namiddag en avond.
Door andere bezigheden eerder op de dag, was van tevoren reeds duidelijk dat ik de eerste band Sons Of Node niet zou gaan redden. Gelukkig komen we bij aanvang van de set van Lord Elephant de zaal binnen. De zaal is reeds heel aardig gevuld. Even wennen aan dit “donkere hol” waar al behoorlijk wat rook hangt en de belichting passend summier is. Dit Italiaanse instrumentale stoner trio ben ik nog niet mee bekend, dus ik kan me compleet laten verrassen. Dat doet het dan ook zeker! Bijzonder creatieve en indrukwekkende maatvoeringen en overdonderende dynamiek door een bevlogen drietal muzikanten.
De bassist speelt dan wel met plectrum, iets wat niet mijn voorkeur heeft, maar de neergelegde basis is samen met de ingenieuze invullingen van de drums in ieder geval imposant te noemen. De gitarist gaat helemaal op zijn muziek, de expressiviteit van deze soms toch behoorlijk complexe invullingen kunnen mij (en meerderen in het publiek) helemaal meenemen. Zelfs de in alle heftigheid gebroken snaar, kan de trance niet direct doorbreken. Toch zal dit iets zijn, wat hem niet vaak overkomt, want de beste man had niet eens een reserve gitaar bij zich; onder het genot van een kabbelend stukje fijne improvisatie van bas en drums (en enkele krachttermen), werd de snaar ter plekke vervangen. De veertig minuten zijn omgevlogen. Vertwijfeld sta ik naderhand nog even bij de merchandise; direct de elpee meenemen? Is dit wel echt iets dat ik thuis nog vaak zal draaien? Live hebben ze me in ieder geval wel helemaal ingepakt!
Oreyeon, een band die samen met die verrassende Lord Elephant het album Doom Sessions Vol 8 hebben uitgebracht, zit veel meer in het repeterende, doordreinende segment. De zanger/bassist is bij vlagen indrukwekkend qua loopjes op zijn Rickenbacker, maar na een aantal nummers kan de band de aandacht niet volledig vasthouden. Misschien is de afstemming tussen de slag en lead gitaar ook niet optimaal, want die lijken qua frequenties behoorlijk in elkaars vaarwater te zitten. Het klinkt in ieder geval nogal als een zompige (saaie) massa als totaalbeeld. In tegenstelling tot die vorige, tot voor kort onbekende band voor mij, kan deze me niet overtuigen. Het wordt dus tijd voor het avondeten.
Dit was mijn eerste festivalletje in Burgerweeshuis, dus de “snackbar” van de zaal (vega of hamburger met friet) moest even getest worden; deze is aan te bevelen. Bij het zoeken naar een plaats om dit te op het gemak op te eten, wijst de vriendelijke juffrouw bij de deur ons op de mogelijkheid om dit in het café te doen; helemaal goed! Comfortabel en gezellig in het café is het avondeten genuttigd, met een goede koffie als toetje, waarna de zaal weer betreden kon worden voor het muzikale vervolg.
Voor aanvang van het volgende concert even een kijkje bij het vinyl. Van de aanwezige bands is een heel behoorlijk aanbod elpees, Cd’s en T-shirts verkrijgbaar. Nee, geen Just A Burn. Er staan reeds een aantal elpees van Nightstalker in de kast, maar dit zal binnenkort vast nog wel verder uitgebreid worden. Dit is één van de bands die ik al een tijdje op het wensenlijstje heb staan om eens live te bekijken.
De gruizige schuurpapieren stem van zanger Argy is bijzonder passend bij zijn uiterlijke verschijning van een rock ‘n’ roll leven; getekend, maar duidelijk ook zeer overtuigend. De klankkleur die zowel Dave Wyndorff als Ozzy elementen bevat, komt helemaal over. Vooral bij de meer ingetogen passages valt op hoe goed de man toch ook live een tekst zoveel zeggingskracht kan meegeven; respect! Bassist Andreas Lagios is live een ware lust voor het oor; wat een heerlijke partijen kan deze man produceren. Misschien is de balans door de overdaad aan backline volume van de bas vooraan bij het podium niet ideaal, maar persoonlijk kan ik die duidelijke details wel waarderen. Ook de geweldige, met wah-wah doordrenkte gitaarsolo’s van Tolis Motsios zijn van de buitencategorie; zowel smerig furieus als betoverend melancholiek; ze grijpen me als luisteraar! Vooral het fantastische Children Of The Sun kon me live echt helemaal meenemen in de muzikale flow. Ik kijk uit naar een eigen optreden van deze mannen; dit verdient een (veel) langere set!
De heftigste band vandaag is het uit Polen afkomstige gezelschap Belzebong. Dit is een hele lompe instrumentale stoner/doom metal band die inmiddels wel tot het toonaangevende kringetje van zijn soort behoort. Nu heb ik echt supergoede (individueel aangemeten/ingegoten) oordoppen, maar bij dit soort orkestjes kan het volume wel eens zelfs mijn doppen teveel worden. Gelukkig is het wel hard (natuurlijk!), maar niet TE hard; de geluidsman heeft rekening met me gehouden. De repeterende lijnen en de lomp voortslepende, dreinende ritmes, vormen een indrukwekkend geheel met de als eenheid traag headbangende menselijke muzikale machine op het podium. De donkere silhouetten bewegen zich in zeer passende belichting als een ware “Status Quo of Doom” voor mijn ogen. Wel maakt het weer uit waar je staat in de zaal qua geluid. Waarschijnlijk (weer) de backline soms iets te hard? De leadgitaarpartijen (die heel erg de moeite waard zijn om echt goed te kunnen onderscheiden), zijn niet altijd overal optimaal hoorbaar. Wel mooi om dit gezelschap echt te “ondergaan” met de lomp hypnotiserende thema’s bijna voelbaar en daarbij die mannen helemaal mee dreinend in hun muziek op je netvlies.
Dan is het tijd voor de afsluiter van de avond; Greenleaf, een band die me al een paar keer eerder compleet van de sokken kon blazen bij een live optreden. Een uit de hand gelopen hobbybandje van gitarist Tommy Holappa, wat uitgegroeid is tot een serieuze topper in zijn segment. Alle individuele bandleden zijn geweldig kundige muzikanten, maar zanger Arvid Hällagard en gitarist Tommi Hollapa zijn wel echte geweldenaren, naar mijn mening. De seventies hardrock en blues in een stoner-jasje knalt weer van het podium! Het publiek is enthousiast vanaf het begin en het verbaast me (toch nog) hoeveel mensen om me heen de teksten luidkeels staan mee te brullen. Vooral de continue brede smile van bassist Hans Fröhlich en de sprankelende twinkeling in de ogen van Hällagard (wat een sprekende ogen heeft die man!) maken wel duidelijk dat ook de band het prima naar de zin heeft. De bewondering voor de manier waarop Tommy me helemaal kan raken met zijn gitaarspel, maar ook de heerlijk “bluesy soul” vocalen van Arvid bezorgen me weer een topavond!
Een uur en een kwartier aan hoogtepunten uit het schitterende oeuvre van deze band is eigenlijk nog veel te kort, maar na een uur wordt toch aangevangen met een persoonlijke favoriet; With Eyes Wide Open. Na dit werkelijk fenomenaal opgebouwde nummer, waarbij aan het eind al een aardige circle-pit vormde, werd opgeroepen dit te vervolgen bij het afsluitende Let It Out!, waar dan ook dankbaar gehoor aan werd gegeven door het uitgelaten publiek. Terwijl er daarna al behoorlijke aantallen de zaal verlaten (het is nog 2 minuten voor elf), kondigt Hällagard toch nog een laatste liedje aan; een heerlijke interpretatie van Going Down (Don Nix, Freddie King, Moloch, Jeff Beck, etc). Een paar minuten over tijd is het dan echt afgelopen en kan het publiek (waaronder ondergetekende) in een stroom zeer tevreden gestemde mensen weer huiswaarts. Enkele Greenleaf liedjes blijven dan de terugreis in de auto (waar bewust de radio even uit staat) in mijn hoofd steeds terug komen; het was een bijzonder mooie avond!