In 2020 werd het Australische Ironstone gelanceerd als de nieuwe progressieve belofte. Met de EP Prophecy werd het startschot gegeven. In 2022 kwam Ironstone met The Place I Cannot Find waarmee de belofte ruimschoots ingelost werd. Op dit schijfje beperkte de band zich niet toch alleen maar progressieve rock / metal en kwamen er diverse elementen uit andere genres naar voren.
Met het vertrek van zanger Dan Charlton ontpopte gitarist Edward Warren zich als begenadigd zanger en het geluid van Ironstone werd steeds steviger. Vorig jaar liet de band een aantal singles horen die het stevige karakter meer tot zijn recht lieten komen. Death So Grim, No Price To High en Forge Me Anew werden gekenmerkt door vette grunts, aanstekelijke melodieën, piqsqueals en sterke diepterimtes. En langzamerhand merk ik dat Ironstone zich vanuit sterke clean vocals en een goede melodie is gaan oriënteren op een sterk deathcoregeluid.
De drie singles zijn dus ook te vinden op de nieuwe EP A Shadow Of My Former Self. Aanvullend opent de EP met Eversleeping. Een intro dat afzonderlijk wordt benoemd, maar naadloos overloopt in The Innocent Bleed. Vanuit het intro beweegt het geluid zich naar een zware deathmetalcompositie met latent klassieke elementen in zich. Na ruim twee minuten wordt er gewerkt naar een ferme deathcoredepth. Hier wordt gespeeld met ritmes en riffs dat het een lieve lust is. Deze invulling zou je kunnen herkennen van de single Forge Me Anew waar dit ook expliciet wordt ingezet. Maar het kan allemaal nog dieper in The Innocent Bleed. Het is echter zo mooi hoe Ironstone dan moeiteloos over kan gaan naar een meer zoete melodie met prachtige clean vocals en progressieve gitaarmelodieën. Dat evenwicht weet Ironstone ook te vinden in No Price Too High. Die mooie combi van kracht, schoonheid en melodie maakt van de muziek van Ironstone een deathcoreversie van Beauty And The Beast en toont ons de veelvoud aan zangkwaliteiten van Edward.
Ik ben al om en dan kondigen Forge Me Anew en Now You’re Broken zich aan. Twee enorme toppers. In Forge Me Anew weet de band de inzet van The innocent Bleed te voorzien van een nog hoger niveau en het vioolgeluid en het kale riffgeluid bieden zoveel variatie dat je onafgebroken blijft luisteren naar dit stukje muziek. Het heeft de impact die bands als Shadow Of Intent en Lorna Shore ook hebben. Now You’re Broken is een voortzetting van de vewondering en bewondering voor de muziek op deze EP. De balans tussen kracht en melodie is uitmuntend en de passie spat uit de boxen.
De single Death So Grim krijgt de handjes ook op elkaar. Ik moet zeggen dat de brute oerkracht hier wat minder naar voren komt. Het geheel klinkt wat meer innemend en soms zelfs licht melancholisch, terwijl alle elementen die de revue al zijn gepasseerd zeker aan bod komen. Zeker naar het einde toe heeft de band de donkere weg naar Mordor gevonden. Moments Lost In Time sluit dan de EP op een fijne manier af. Het (nieuwe) geluid is inmiddels bekend en vertrouwd en de afsluiter is een mooie aanvulling en samenvatting van hetgeen al voorbij is gekomen.
Ironstone heeft zich van progressieve belofte ontwikkeld naar een meer deathcore georiënteerde metalwals en ik klaag daar niet over. Beide kanten van de band kunnen me uitermate goed vermaken en het is de constante zoektocht naar het evenwicht tussen kracht en clean die het allemaal zo verrekte interessant maakt.