Liefhebbers van het stoner-genre kennen Kyuss wel en hebben hier wel wat van in huis. Nadat deze geweldige band er mee stopte, heeft zanger John Garcia samen met Chris Hale (gitaar), Damon Garrison (bas) en Brady Houghton (drums), de band Slo Burn opgericht. De Godfather of Desert Rock, Chris Goss, die je kunt kennen van Masters Of Reality of als producer van Kyuss of QOTSA, deed de meesterlijke productie van deze plaat.
De band heeft maar kort bestaan, en deze EP bevat enkele vastgelegde werken van deze band. Er is ook een (promo) CD in zeer kleine oplage uitgebracht met vijf extra nummers, maar die is schier onmogelijk te vinden. Een viertal nummers staan op deze EP, die samen deze release wel een status van klassieker gegeven hebben, mag ik wel zeggen. Opener The Prizefighter is kort en krachtig, maar met gewoon een heerlijk losgeslagen gruizige groove en zo’n simpel maar o zo doeltreffend vingeroefening-loopje die veel gitaristen verzonnen zouden willen hebben. Muezli is als totaalplaatje bijna een geniale vrijgevochten bende; aan één kant klinkt het bijna slordig nonchalant en intuïtief, maar die aanloop naar de gedreven riff in combinatie met die door-galmende, aangehouden enkele toon, de dynamiek en overgangen tussen rustig kabbelend en heftig beukend, de invulling van de zang en zelfs de breaks en versnelling aan het eind, maken dit toch ook wel een zeldzaam mooi totaalplaatje.
Die zang van Garcia is hier toch net even anders dan bij Kyuss. Vooral bij Pilot The Dune komt een stuk punk-attitude heerlijk naar voren. Overtuigend energiek gruizig met toch een heel mooie afwisseling van uitgespuugd staccato en aanstekelijke melodielijnen. Sowieso ook weer een geweldig nummer met die enorm pakkende doorlopende drive die er in zit, en ook echt in je hoofd blijft zitten ondanks de messcherpe breaks, die precies goed geplaatst zijn. Het afsluitende July beukt aan één stuk door, als een stoomtrein op drift, na die mooie opbouw met drums. Ook iets over de midden weer een mooie “vrije” ruimte voor een drumbijdrage; het hoeft niet altijd zo moeilijk om effectief en pakkend te zijn. Ook hier is Garcia trouwens weer zeer overtuigend, terwijl de zang echt “in” de muziek zit qua mix (niet er bovenop).
Dit is zo eentje die al heel lang op het verlanglijstje staat; een klassieker die ik (en velen met mij) nooit op vinyl heb kunnen scoren. Destijds, in 1997, werd veel muziek (ook door mij) nog op CD aangeschaft. In datzelfde jaar werd door Malicious Vinyl wel op kleine schaal een elpee uitgebracht en later zijn door Cargo Records en wederom Malicious Vinyl ook nog beperkte heruitgaven geweest, maar ook die werden steeds gemist. Deze vinyl versie is een heruitgave speciaal voor Record Store Day 2025. Volgens de info die ik heb, is deze uitgave (van slechts 2000 stuks) eigenlijk alleen voor de US en het VK. Misschien komen ze er toch nog eens achter dat er ook hier, aan deze kant van het water, nog veel liefhebbers zijn voor deze specifieke plaat; ik blijf hoop houden.