Soms is een act gewoon wat te klein voor de grote zaal van 013. Dat blijkt vanavond ook weer. Het balkon en de trappen zijn dicht, de barrier lijkt een beetje verder naar voren gezet. Geen wachtrijen, geen volle parkeerplaatsen. Bij binnenkomst is de zaal schokkend leeg nog, maar mijn hardcore hart klopt vol verwachting. Met de line-up van deze avond moet het een geweldige ervaring worden.
Slope moet het dus doen met een beperkt aantal toeschouwers. Een starttijd van 19:00 is toch wat vroeg voor veel mensen blijkbaar. Ik was een beetje verbaasd te horen van frontman Fabio Krautner dat de band alweer meer dan tien jaar bestaat. Wat dat betreft is wel duidelijk dat ze vooral de laatste paar jaar in populariteit zijn gestegen. Het is denk ik te danken aan bands als Turnstile en Drug Church dat hardcore fans open zijn gaan staan voor een iets ander geluid. De flinke dosis funk en het snufje hip-hop dat de Duitsers hebben geïnjecteerd in hun nummers zorgt voor een grote dansbaarheid en groove. Fabio stuitert energiek over het podium rond, maar die energie slaat niet helemaal over op het publiek. Jammer, want songs als Just Do You en afsluiter 9/5 zijn zowel catchy als opzwepend. Vooral bassist Paddy maakt indruk daarbij. Ik had deze band meer gegund.
Intussen hebben veel fans de soep en aardappelen toch weggewerkt en is het drukker in de zaal voor Gideon, uit Alabama. Die oorsprong steekt de band niet onder stoelen of banken. Zo draagt vocalist Daniel McWorther een cowboyhoed en dito laarzen. De tuinbroek van van Jake Smelley geeft diezelfde vibe. Er wordt meteen stevig geopend met nieuwe single Wrong One en daarna het populaire No Love/No One. Daniel is een imposante brulboei die, gesteund door de hakkende riffs van Tyler Riley, de energie in de zaal weet af te dwingen. Hij vraagt niet om circle pits, nee hij eist ze op. Je moet dan ook wel óf headbangen óf moshen op deze bak agressie. Bruut, een beetje Neanderthaler-achtig maar zeker vermakelijk.
Je vraagt je af waarom Madball niet gewoon de headliner is als je rondkijkt in de zaal, net voor deze legendarische New York hardcore band van start gaat. Het is nu namelijk wel druk, iedereen staat verder naar voren en dichter tegen elkaar aan. Nu heeft deze band natuurlijk ook al bijna veertig jaar de tijd gehad hun reputatie op te bouwen. Frontman Freddy Cricien is nog steeds één stuiterende (mad)bal energie op het podium en de fotografen hebben moeite hem vast te leggen. Hij staat simpelweg geen moment stil maar rent en springt over het podium.
In tegenstelling tot de openers is dit een meer traditionele hardcore band. Dat blijkt ook wel door de vele mensen op de sidestage én de vocale gastoptredens. Zo flitst hun merchguy Matěj Štěpánek langs voor een nummer en doen Rob Franssen, van ons eigen Born From Pain en Fabio van Slope hetzelfde. Die verbondenheid en scene mentaliteit vertegenwoordigt hardcore natuurlijk net zo zeer als de muziek.
Als Freddy’s oog valt op een jongetje voor bij de barrier, vraagt hij naar zijn leeftijd. De knul blijkt tien te zijn, meteen daarna brengt Freddy het nummer dat hij voor het eerst als twaalfjarige hardcore kid al zong. Hardcore heeft duidelijk nog een toekomst! Zo’n twintig nummers razen vanavond voorbij, geen enkele favoriet ontbreekt van Set It Off tot het ontzettend snelle Get Out en aanstekelijke Rev Up. Aangezien het een korte set is, geeft Freddy aan de praatjes zoveel mogelijk te beperken. En dat werkt! Niet alleen blijft de pit in beweging, security wordt ook bezig gehouden door een redelijke stroom van crowdsurfers. Madball bewijst dat New York hardcore nog steeds regeert. En het goede nieuws is, Freddy laat ons weten dat we dit jaar een nieuw album kunnen verwachten!
Redelijk wat mensen vonden blijkbaar dat Madball niet meer te overtreffen is en zijn richting trein of parkeergarage gegaan als het grote doek voor het podium naar beneden valt en Lionheart de avond af mag sluiten. Ze ondersteunen met deze tour het nieuwe album, Valley Of Death II en beleven hiermee meteen hun jaarlijkse Europese vakantie. Naar verluid moet frontman Rob Watson voor zijn dayjob al zoveel reizen door de Verenigde Staten dat hij het liefste tourt door ons werelddeel. Vandaar dat we ze zo vaak zien.
Het is inderdaad een uitdaging die energie van hun New Yorkse voorgangers te evenaren. Door het hakkende Death Grip van het nieuwe album vooraan in de set te spelen doen de West Coasters een poging. Het lukt redelijk. Toch is het moeilijk om met die hip-hop georiënteerde stijl van hardcore die vlam in de pan te houden. Bassist Richard ‘Big Boy’ Matthews wordt als geheime wapen ingezet door het publiek met lichte spot op te roepen tot circle pits et cetera, maar op een bepaald moment begint dat op de zenuwen te werken. Het vakantiegevoel overheerst wel op het podium, je ziet dat de mannen er plezier in hebben. Als er een biertje richting podium wordt geslingerd is het even dweilen voor de stagehands, waarbij Rob vooral vraagt om snacks richting het podium te gooien, geen bier.
Sommige nummers zijn iets meer een schot in de roos dan anderen. Zo spelen ze een beetje leentjebuur van Knocked Loose met de “arf arf” van Chewing Through The Leash. Beetje cheesy, maar het werkt wel, net als de agressie van Roll Call. Die cover van Beastie Boys’ Fight For Your Right had dan voor mij niet gehoeven. Net als het, sinds Slipknot het eens introduceerde geintje waarbij we allemaal moeten gaan zitten en opspringen. De knieën van, met name de Madball fans, kunnen daar niet zo goed meer tegen, jongens!
Een vermakelijke avond hardcore waarbij de pikorde weer duidelijk werd.
