Op Lowlands mag men zijn wie men wil zijn, de slogan The Free State Of LLow is dan ook niet voor niets gekozen. 65.000 bezoekers hadden het dan ook enorm goed naar hun zin op het festival in Biddinghuizen. Al twee volle festivaldagen vol met muziek film, dans, theater, cabaret, workshops en nog veel meer vermaak waren al achter de rug. Tijd om te treuren of weemoedig te worden? Nee hoor, geen tijd voor, want een derde en hele volle festivaldag lonkte.
Zoals The Free State Of LLow al zegt, eenieder mag zijn wie hij wil zijn op Lowlands en dat betekende ook dat menigeen ook wel een mening had betreffende de politieke misstanden in de wereld. De meest gehoorde opmerking van Lowlands 2025 was dan ook wel Free Palestine, de vlag kwam dagelijks meerdere malen voorbij en ook heel wat artiesten stonden stil bij deze kwestie. Natuurlijk was het een mooie aangelegenheid om de kwestie aan te kaarten, maar de huidige wereldproblemen gaan echter veel verder dan alleen maar de kwestie in Gaza.
Hoe pakkend was het dan ook dat de eerste act op de Lowlandszondag precies de spijker op de kop tikte. Ploegendienst is nooit te beroerd om een zegje te doen en ook vandaag in de Bravo was men erg duidelijk. Het publiek van Lowlands gaat de kwestie niet oplossen en ja, het was erg wat gebeurd, maar Ploegendienst somde ook nog meer zaken op die heel erg zijn. De enige boodschap die de Ray Fuego en zijn band wilden vertolken was heb elkander lief en laat die liefdevolle vlek alleen maar groter worden. Dat resulteerde overigens niet in een show vol met louter vredesgebaren, Ploegendienst maakte gehakt van de Bravo en trok voor deze speciale show een blik met gastartiesten open. Zo was al vroeg in de set Spinvis aanwezig om samen de track Interessant te spelen en veel later in de show zouden ook nog Willem (van The Opposites) en Sophie Straat zich komen melden op het podium. Vppr de rest was het podium geheel voor Ray Fuego die na een paar nummers de tent deed ontploffen en er van moshpit naar moshpit werd gewerkt, er een wall-of-death geknutseld werd en uiteraard de grootste circlepit van het festival gevormd diende te worden. Om dan ook met de woorden van Spinvis te eindigen.. “ik vind dit interessant”.
Een volgelopen Heineken-tent stil krijgen door te imponeren met een sterk optreden. Black Country, New Road flikte het op deze zondag van Lowlands. Een aandachtig publiek zag toe de Britse formatie met wonderschone composities de tent in zijn greep had. De stijl van de band was lastig in een hokje te vangen, men zou het postpunk kunnen noemen, maar ook tikte Black Country, New Road ook het vakje folkpop aan. Het muzikale zestal op het podium wisselde regelmatig van instrument alsmede ook de vocalen. Zo was er heel veel te zien op het podium en dan doelen we niet eens op een shirt van een van de bandleden wat leek op een Palestijnse vlag alsmede nog een vlag die was opgehangen. Men wou dan ook het publiek graag oproepen om hun stem te gebruiken en niet stilletjes toe te kijken. Gelukkig keek men tijdens de show van Black Country, New Road wel mooi stil toe en het was genieten van de mooie zweverige composities, die echter na ruim een half uur misschien wel een beetje op elkaar begonnen te lijken.
De Lowlands-zondag zou voor velen de boeken in gaan als een lazy sunday. Heerlijk genieten van goede muzikanten, meedeinend op de muziek, geheel in de fLLow van Lowlands. Een act die daar dan ook perfect bij paste was Khruangbin. Bijna het gehele optreden van het muzikale trio was gevuld met muziek waarop het prima chillen was. Denk daarbij aan het neerstrijken in het gras op de Lowlands-heuvels alsmede ook relaxt een praatje maken met elkaar, alvast het weekend een beetje evalueren, wie had welke act gezien en hoe gaaf was het. Qua podiumpresentatie gebeurde er vrij weinig, waardoor het optreden van Khruangbin al snel tot achtergrondmuziek werd gebombardeerd. Pas aan het einde van de set kwamen alsnog wat uptempo tracks voorbij, waardoor die dansschoentjes toch niet voor niets waren aangetrokken.
Het gehele weekend liepen we van tent naar tent om een show mee te pakken, net zoals vele duizenden andere bezoekers op Lowlands. Zo zagen we hoe druk het soms kon zijn rondom de Alpha, maar ook diegenen de oversteek hadden gemaakt van bijvoorbeeld de Alpha of de Heineken naar de Bravo kwam er wel achter dat men voor de show van Lola Young toch echt al veel eerder aanwezig had moeten zijn en simpelweg was overgeleverd aan de ingangen rondom de tent om misschien nog een blik van het optreden mee te kunnen pikken alsmede ook het het optreden te kunnen horen en niet te worden overstemd door andere geluiden, bijvoorbeeld van de buren van de ArmadiLLow. Over populariteit hoefde de zangeres, die kennelijk erg overrompeld was door de grote belangstelling dan ook niet te klagen, hetgeen we konden meepikken klonk vrij goed, maar we besloten dan toch maar om op tijd naar de Alpha te verkassen, want de grootste rocknaam van deze zondag zou daar zeer binnenkort gaan spelen.
Het gehele weekend waren er al Fontaines D.C.-shirts te vinden op Lowlands. Het genre waarin de band opereert is mede door deze Ierse band weer nieuw leven ingeblazen. De postpunk dat had dan ook rijkelijk gezegevierd op Lowlands 2025, maar het bekende zaadje was misschien al geplant in 2019 toen de band ook al op Lowlands speelde en men al de verwachting uitsprak dat deze act wel eens heel groot zou gaan worden. Groot geworden? Jazeker! Aan stijl ingeboet? Nee zeer zeker niet. Fontaines D.C. is trouw gebleven aan de postpunk, aan de shoegaze, aan de praatzang en alles daarom heen. De heren zijn ook nauwelijks een steek veranderd, eenieder is ook werkelijk een ander personage. Zo zag het Lowlandspubliek hoe de bassist wel met een erg dichtgeknoopte jas op het podium stond en zijn hoofd nauwelijks uit zijn muts kon steken. Daarentegen was er ook gewoon een charmante frontman die zijn teksten prevelde, zong over dat ze nog steeds The Boys In The Better Land waren en ook zorgden voor de nodige moshpits. Ook kwam er al regelmatig een crowdsurfer voorbij, maar vooral werd er veel meegezongen met hun teksten, terwijl die toch echt niet allemaal even gemakkelijk waren. Op de setlist prijkten veel nummers van hun laatste met lof overladen album Romance, maar gelukkig werden de tracks, zoals I Love You, van eerdere albums zoals Skinty Fia en A Hero’s Death niet overgeslagen, want Fontaines D.C. wist in het verleden al keer op keer sterke albums uit te brengen. Tijdens de show op Lowlands was niet elke klap raak, de neutralere toeschouwer vond mogelijk dat deze act wel heel erg groot geprogrammeerd stond, maar die discussie zou achteraf wel over mee acts gevoerd kunnen worden. Wel bleef het publiek er heerlijk voor gaan evenals de heren van Fontaines D.C. zelf. Aan het einde van de set mocht ook de Alpha ook niet aan een Free Palestine ontkomen, maar met een act zoals deze kon dat ook niet uitblijven. De postpunk zegevierde vanavond op het hoogste niveau, chapeau Fontaines D.C.
Voor Rockportaal zat na de show in de Alpha het festival er bijna op, maar om de cirkel geheel rond te maken eindigden we het festival op de plek waar we ook het allereerste optreden van het festival meemaakten, in de X-Ray. Het werd tijd om dat laatste vaatje energie aan te spreken en dat was bij Alt Blk Era wel echt nodig. Zoals we al vaker hadden gezien was de X-Ray de plek om vernieuwende dingen te zien en dat Nottinghamse zusjes Nyrobi en Chaya van Alt Blk Era wisten meteen alle blikken op hen gericht te krijgen. Wat een geweldige outfits hadden de dames aan. Op het eerste ogenblik zou men ze nog schattig kunnen noemen, maar nadat de dames hun strotten opengooiden veranderde dat plaatje geheeld. Rock, Hip-Hop, luide gitaren, harde beats, strakke drums, Alt Blk Era was niet in een vakje te vangen, maar absoluut spatte de energie van het podium, wat vervolgens zorgde voor een moshende massa. De dames wisten in hun teksten een serieuze ondertoon te verwerken, het grote afzetten tegen de wereld, des trijd om als dame overeind te blijven en zo nu en dan die middelvinger op te mogen steken, evenals het publiek vanavond werd gevraagd. Snoeihard speelde Alt Blk Era zich door een fantastische set heen en zorgde ervoor dat voor een laatste maal een rockband het zweet van het plafond deed druppen. Met een dergelijke afsluiter konden we dan ook niet anders concluderen dat we weer getuige mochten zijn van een geweldig weekend in Biddinghuizen, we toch wel wat gitaren en versterken hadden bewonderd, maar ook dat wel altijd hunkeren naar meer. Misschien op Lowlands 2026? Het grote gissen naar de headliners kan dan ook weer beginnen…..
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
