Oorspronkelijk kwam dit album in eigen beheer uit in 2008. De samenwerking tussen Adam Franklin (Swervedriver) en Sam Fogarino (Interpol) is een mix van overwegend rustige muziekstijlen. Shoegaze, atmosferische rock met een vleugje psychedelica. De aanpak voelt enigszins Beatlelesque aan, vooral door de verhalende en soms dromerige melodie van de nummers. Luister bijvoorbeeld maar eens naar No Direction. Wel is de toon over het algemeen veel melancholischer dan de laatst genoemde invloed. A.M. staat namelijk vol met nummers die het van de, overwegend rustige, opbouw moeten hebben. De onderlinge verschillen zijn bij de eerste beluistering niet groot. Het zit in de details, de sterke opbouw en de balans tussen zang en instrumentatie. Gevolg is dat A.M. een mooie luisterplaat is met soms een vleugje psychedelische gekte, zoals op At a Crossroads, Private. De orkestratie op Indian Summer en Come Back laten horen dat de band op een andere manier experimenteert. Niet door de voor de hand liggende hard-zacht knop in te drukken, maar door juist andere instrumentale componenten toe te voegen. Het werkt. Toch zorgt het uiteindelijk voor het kritisch te maken punt. Ondanks de heftigere en uptempo afwisseling van Motorway blijft het album wel heel lang in dezelfde sfeer. Daardoor verslapt de aandacht langzamerhand wat en is het onderscheid tussen de verschillende nummers steeds moeilijker te maken. Ondanks dat is A.M. een mooi album om naar te luisteren, maar dan vooral omdat de sfeer zo lekker past bij het huidige mistroostige weer.