Warmen ken je misschien als ‘de andere band’ van de keyboardspeler Janne Wirman van Children of Bodom. In deze Finse band zit ook nog zijn broer Antti die kort even de vocals en gitaarpartijen overnam bij liveconcerten van Children of Bodom. Met Band of Brothers bracht Warmen eind vorig jaar een prima album uit.
Warmen werd opgericht door Janne in 1999 als solo-project. Hij zat toen al twee jaar bij Children of Bodom. Grote successen heeft Warmen niet gerealiseerd. Ze treden slechts sporadisch op en dan nog het vaakst in thuisland Finland. Toch stonden ze ook al twee keer op Summer Breeze en Rock Harz in Duitsland. In Nederland stonden ze nog niet op een podium.
Warmen kreeg na een lang stille periode in 2023 een flinke duw. Janne Wirman had toen even niets om handen bij Children of Bodom en hij rekruteerde twee nieuwe bandleden. Drummer Seppo heeft veel ervaring, maar niet in bands die we hier kennen. Nieuwe vocalist Petri kent iedereen dan weer wel, als de vaste zanger bij Ensiferum. In de nieuwe bezetting werd in 2023 het album Here for None uitgebracht en twee jaar later is er dan deze Band of Brothers.
De albumtitel is dezelfde als de naam van een bekende tv-serie. Of dat in het voordeel speelt van het album, dat zullen we later pas kunnen vertellen. Het album is een mooie referentie inzake melodische deathmetal en wie al fan is van de vroegste releases van Children of Bodom zal vast ook wel dit album kunnen waarderen. Er zitten leuke duels in tussen de synths en de gitaren en het klinkt melodieus zonder dat de agressiviteit of de power vergeten wordt. De synths zitten vooraan in het totaalgeluid en de vocalen zijn heel goed. De productionele keuzes duwen de tracks soms al eens in de richting van de powermetal. De lyrics vind ik op dit album niet het sterkste aspect. Het gaat allemaal over oorlog en conflicten, zonder een oorlog, periode of regio bij naam te noemen. De ene luisteraar zal het makkelijk vinden dat hij dat allemaal zelf mag en kan invullen, een andere heeft misschien liever wat meer handvaten en authenticiteit.
Als bonus op de CD-versie krijg je een leuke cover van Stratovarius (The Kiss of Judas). De sterkste tracks zijn voor mij When Doves Cry Blood en Untouched, met One More Year die het brons krijgt. De slotconclusie is dat dit album verder reikt en meer aanbiedt dan ‘het is de toetsenist van Children of Bodom’. Er zijn zeker gelijkenissen maar als je Band of Brothers een kans heeft met een paar luisterbeurten, is er een kans dat je aangenaam verrast zal worden.