Vandaag trekken we naar het uiterste zuiden van Nederland, naar de Muziekgieterij in Maastricht. Daar staat het Duitse vijftal Nailed To Obscurity, dat na twintig jaar voor het eerst op headlinertour gaat. Tijdens deze reeks worden zij vergezeld door het Griekse Yoth Iria en het Amerikaanse Oak, Ash & Thorn. Of het nu aan de locatie ligt, aan het feit dat het een donderdagavond betreft of aan de geplande eindtijd rond 23.30 uur, feit is dat de opkomst teleurstellend laag is en er naar schatting slechts een kleine honderd bezoekers aanwezig zijn.
Oak, Ash & Thorn heeft de eer om klokslag acht uur het podium te betreden. De Amerikanen hebben met het vorig jaar verschenen Our Grief Is Thus pas hun tweede langspeler op zak, maar wisten desondanks al een contract bij kwaliteitslabel Season Of Mist te bemachtigen. Aanvankelijk is het nog even zoeken naar de raakvlakken met het hoofdprogramma, maar gaandeweg komen steeds meer deathmetalinvloeden bovendrijven.
De band speelt degelijke muziek, al ontbreekt het aan echte variatie. Die zit vooral in de zang van Adam Armstrong, die zowel schoon als rauw prima voor de dag weet te komen. Met name de snellere passages zetten het publiek aan tot headbangen, maar over het algemeen wordt de set bekeken met een rustige belangstelling.
Bury Deep My Tired Bones blijkt één van de sterkere momenten, met pakkende riffs die goed tot hun recht komen in de kleine zaal. In typische folkstijl wordt afgesloten met een nummer over bier drinken. Uniek zijn de Amerikanen niet, maar hun spelplezier is aanstekelijk. Na afloop lopen dan ook diverse bezoekers richting de merchandise om een praatje te maken.
Yoth Iria werd in 2019 opgericht door voormalige leden van Rotting Christ, waarbij Jim Mutilator inmiddels de enige overgebleven oprichter is. Vorig jaar verscheen hun meest recente album Burning Inferno, waaruit vandaag het merendeel van de set wordt geput.
Vocalist He betreedt het podium vervreemdend, met een kaars in de hand en begeleid door tape op de achtergrond. De eerste minuten dienen als introductie van het ritueel dat volgt. Hij bidt, zoekt oogcontact met het publiek en wordt daarna vergezeld door zijn vier medemuzikanten.
Muzikaal klinkt de typisch Griekse stijl die zo bekend is geworden door onder meer Rotting Christ. Namelijk midtempo riffs en drums, met vocalen die zowel bezwerend als verhalend zijn. Tijdens But Fear Not begeeft de zanger zich in het publiek om contact te zoeken met de aanwezigen.
Zijn optreden balanceert op de rand van het theatrale, maar zijn performance weet de aandacht van het publiek vast te houden. Regelmatig grijpt hij bezoekers vast, ligt op het podium of voert volledige scènes op. Ook muzikaal staat het optreden als een huis. Zowel de trage passages als de versnellingen, zoals in Rites Of Blood And Ice, worden strak uitgevoerd.
Met twee albums en twee EP’s is er ruim voldoende eigen materiaal voor de veertig minuten die hen zijn toebedeeld. Toch kiest de band ervoor een cover van Rotting Christ te spelen uit de periode waarin Jim nog deel uitmaakte van die formatie. Zo klinkt de titeltrack Non Serviam uit 1994, voordat het ritueel wordt afgesloten met Sid Ed Djinn, tevens het oudste eigen nummer van de set.
Na een ombouw van ongeveer twintig minuten betreedt Nailed To Obscurity het podium. De band viert dit jaar haar twintigjarig bestaan en fans hebben lang moeten wachten op een volwaardige headlinertour. Ook de opvolger van het sterke Black Frost liet geruime tijd op zich wachten. Na zes jaar wachten, zag Generation Of The Void eerder dit jaar dan eindelijk het levenslicht. Dit markeert de vijfde langspeler en is tevens de meest gevarieerde plaat van dit gezelschap geworden.
Na mijn eerdere ontmoetingen, waarin de band steeds beperkte speeltijd kreeg, hebben de Duitsers in Maastricht negentig minuten om zich volledig te presenteren. Vanaf de eerste noten is duidelijk dat de band deze ruimte overtuigend benut. Zowel de uitvoering als de productie en geluidsafstelling liggen op hoog niveau.
Uiteraard passeren meerdere nummers van het nieuwe album de revue, waaronder vroeg al Glass Bleeding en Overcast. Het titelnummer Generation Of The Void vormt het eerste duidelijke hoogtepunt. De rustige, meer uitgebalanceerde opbouw benadrukt hier de sterke cleane zang van Raimund, terwijl opvolger King Delusion vooral instrumentaal weet te imponeren. De fraaie baslijnen smelten perfect samen met de creatieve drumpartijen van Lutz. De drummer is vandaag zeker de belangrijkste spil en toont zijn veelzijdigheid met perfecte timing en een veelvoud aan drumfills.
De dynamiek tussen zware en ingetogen passages, die op de laatste albums zorgvuldig is uitgewerkt, komt ook live uitstekend tot zijn recht. Bandleden verlaten geregeld afzonderlijk het podium om de aandacht tijdelijk op andere muzikanten te richten. Zo staan oprichters Volker en Jan-Ole als enige op het podium om bijvoorbeeld de intro van Resonance te spelen.
Tussen de nummers door spreekt Raimund het publiek enthousiast toe en verrast hij met enkele woorden Nederlands, waarmee hij zelfs beter verstaanbaar blijkt dan menig Limburger in de zaal. Ik als Limburgse schrijver kan dat beamen.
Nailed To Obscurity laat echter vooral de muziek spreken en kiest er dan ook niet voor om een toegift te spelen, maar gewoon alle dertien nummers achter elkaar op te dragen. De afsluiters vandaag zijn publieksfavoriet Deadening en het meeslepende, uitgesponnen Road To Perdition. Helaas betekent dit dat spektakelstuk Black Frost wordt overgeslagen, maar de gevarieerde set maakt vanavond veel goed.
Met dit optreden tonen de vijf muzikanten overtuigend vakmanschap binnen het doom/deathgenre, waarbij vernieuwing en trouw aan de basis elkaar goed in balans houden. Hoewel associaties met bands als Dark Tranquillity en Katatonia soms voor de hand liggen, behoudt Nailed To Obscurity duidelijk een eigen identiteit. Het blijft daarom opmerkelijk dat de belangstelling voor deze show zo beperkt is gebleven.