In de jaren ’90 kon men niet om de muziek van Nirvana heen. Het legendarische album Nevermind was in menig tienerslaapkamer te vinden, op cd, vinyl of op cassette. Het was het geluid van een generatie en jaren later zou deze muziek nog steeds een grote inspiratiebron vormen voor veel bands. Voor de Paceshifters bijvoorbeeld, die tijdens hun shows al eens een nummer van Nirvana coverden en jaren geleden speelden de heren ook al eens een complete Nirvana-set. Om hun muzikale helden te eren zijn de heren onder de noemer Paceshifters Play Nirvana – 35 Years of Nevermind op tour, waarbij er ook de Willem Twee in Den Bosch werd aangedaan. Een uitverkochte zaal met een uitzinnig publiek wachtte dan ook in spanning af.
Terwijl de deuren van het poppodium in Den Bosch nog niet waren geopend stonden vele nineties-kids van weleer te wachten. Vooralsnog zagen we geen nieuwe “teen spirits” in de wachtrij, maar waren het vooral diegenen die jaren geleden de muziek van Kurt, Krist en Dave hadden grijsgedraaid. Door de speakers in de zaal klonk wat rock uit de jaren ’90 waarna het al snel tijd was voor supportact plonki. De band werd al eens onderscheiden met de titel 3voor12-talent en ook gooide plonki al hoge ogen tijdens de Popronde. De Paceshifters nodigden plonki uit om tijdens hun tour voor hen te komen openen en al snel werd wel duidelijk waarom. Op het eerste ogenblik leken de nummers wat dromerig, wat zoetsappig, maar als vervolgens zangeres Pleun Stork en haar band ineens de versterkers opentrokken en rauw bombastisch gitaarspel lieten horen was het hek van de dam. Het waren ook precies die momenten waarop het publiek zich liet horen. Op de setlist stonden vanavond veel nummers van de EP kicking at my heels, die de band maar al te graag na afloop van de show aan de man wou brengen bij de merchandise. De Haagse band zal er na deze avond ongetwijfeld wat nieuwe fans bij gekregen hebben, want wie is er anno 2026 niet weer op zoek naar een echte nieuwe band?
Vervolgens was het een drukte van jewelste op het podium, de crew was druk in de weer, met als gevolg dat de Paceshifters al vrij snel de bühne mochten komen bestormen. Ondertussen doken er ineens meer Nirvana-shirts op tussen het publiek en ook bleek wat toch een aantal jongere fans aanwezig, die niet als velen nooit de kans hadden gehad om het echte Nirvana te kunnen aanschouwen. De rockers uit Wijhe openden deze avond sterk met Aneurysm en de sfeer zat er direct in. De vuisten mochten de lucht in, teksten werden van het allereerste moment meteen meegezongen en ook werd er al voorzichtig wat gesprongen en een begin gemaakt van een moshpit. Een moment om bij te komen werd zowel de band als het publiek niet gegund. In een moordend tempo gooiden de Paceshifters na hun opener er meteen Drain You en Breed er achteraan. Voor vele nineties-kids maakten hun Nirvana-hart een klein sprongetje, wat was deze band op dreef en zag hoe hard drummer Jesper vandaag aan de bak moest. Ook op de schouders van zanger Seb lag een behoorlijke taak, brul maar eens de hele avond Kurt Cobain, maar ook de gitaristen werd geen moment rust gegund. Even naar ademhappen en weer door, de show must go on.
Frontman Seb Dokman verwelkomde het publiek in Den Bosch en vertelde vol trots dat de band vandaag het hele album Nevermind zouden spelen en dat het een speciale dag was, want 20 februari was tenslotte de geboortedag van Kurt Cobain. Tevens vroeg Seb meteen wie nou Nirvana wel in het echt gezien had en er gingen toch nog een paar vingers de lucht in. Op de vraag wie de Paceshifters gezien had toen ze zo’n 15 jaar geleden ook in de Willem Twee speelden bleef de respons vrij minimaal, maar de vraag wie de band wel al eens gezien had werd volop beantwoord. Nadat iedereen even een adempauze had gehad ging de band weer vol overgave verder met het spelen van wat klassiekers van Nevermind. Het zouden echter niet alleen de nummers van dat legendarische album zijn die de revue zouden passeren. Ook het album In Utero werd volop belicht en ook deze nummers was men in Den Bosch niet vergeten. Het publiek bleef er, net zoals de band, er vol voor gaan. De techniek deed vanavond ook nog eens een extra duit in het zakje, er was perfect rauw geluid te horen en de lichtshow was precies zoals we die kennen van de beelden van diverse shows van Nirvana. Niet te veel zaallicht, de sfeer bleef op en top grauw met af en toe wat flitsende lampen.
Of de Paceshifters nu de snelle rocknummers van stal haalden of een langzamer nummer zoals Come As You Are en Pennyroal Tea, alles werd meegezongen alsmede ook het meer relatief onbekendere nummer You Know You’re Right. Het publiek werd steeds meer in de show gezogen en tijdens Heart Shaped Box leek het startschot gegeven voor de grootste moshpit van deze avond en deze zou nog een aantal nummers aanhouden. De Paceshifters waren dan ook echt in vorm en men zag dan ook hoe hard de heren moesten werken om het werk van Nirvana te vertolken. Op elk detail was gelet, de muziek werd perfect nagespeeld. Ook ging men zelfs nog iets meer terug in de tijd en speelden About A Girl, Negative Creep en School, alle drie afkomstig van debuutalbum Bleach. De band wou dan ook voluit gaan vanavond, maar trapte voor zichzelf op de spreekwoordelijke rem, want de dag erna zou men weer vol aan de bak moeten.
Nog een paar nummers stonden op het menu, Den Bosch mocht zich opmaken voor de finale. Met Stay Away werd al het gas volop ingetrapt, waarna de eerste tonen van Smells Like Teen Spirit al meteen werden herkend. Vooraan in de moshpit werd het een grote bende, het publiek in Den Bosch ging uit hun dak en beleefde met Territorial Pissings de ultieme afsluiter. De Paceshifters maakte er een epische avond van en deed het zweet van het plafond doen druipen. Menigeen moest dan ook na de show even bijkomen en zal daarna bij thuiskomst nog even een klassieker uit de kast te hebben gepakt. Dat vanavond Something In The Way van het legendarische album niet was gespeeld zullen weinigen om malen… en anders… oh well… Nevermind!