Het muziekgebouw in Eindhoven had deze maandagavond één van mijn favoriete artiesten op het podium staan. Niemand minder dan Roger Hodgson, medeoprichter en dé stem van Supertramp was hier om het 40-jarige jubileum van het legendarische, zesde studioalbum ‘Breakfast in America’ te vieren. Hij speelde vanaf de oprichting in 1969, 14 jaar lang met Supertramp en kreeg verschillende onderscheidingen voor zijn composities en songteksten.

Bij binnenkomst was ik blij verrast dat de zaal was aangepast. Voor aan het podium waren rijen stoelen verwijderd en waren er staanplaatsen gecreëerd waardoor de zaalcapaciteit verhoogd was van 1250 tot 2000 personen. Volle bak dus! En als om 20.15 uur Roger en zijn band het podium opkomen en aftrappen met Take The Long Way Home zit de sfeer er bij de 2000 aanwezigen gelijk goed in. Je merkt meteen dat de mensen voor het grote feest der herkenning zijn gekomen en krijgen dat uiteindelijk in een uitgekiende show dik twee uur lang voorgeschoteld. Er werd voortgezet met het prachtige School, en vanaf de eerste noot klapt en zingt het publiek mee. Voorafgaande het nummer grapt Roger dat het lang geleden was dat hij zo dicht bij een publiek had gestaan en dat hij blij was dat hij zijn neusharen getrimd had. Als derde nummer stond het tijdloze Breakfast in America op de setlist en ook nu weer klapt en zingt het publiek uit volle borst mee.

Opvallend is dat Roger’s stem de tand des tijds goed doorstaan. Hodgson heeft nog steeds die karakteristieke stem, zingt nog steeds alles loepzuiver en in dezelfde toonsoort. De zanger presteert samen met zijn band, Michael Ghegan (saxofoon, clarinet, melodia, keyboards) en Ray Coburn (keyboards), Bryan Head (drums) en David J Carpenter (basgitaar) nog steeds op het hoogste niveau. Nummers als Easy Does It, Sister Moonshine, Hide In Your Shell, The Logical Song en Dreamer worden door het publiek dan ook beloond met een daverend applaus. Ze klinken dan ook vrijwel/helemaal hetzelfde als in de beste jaren van Supertramp.

De avond werd afgesloten met het magisch mooie meesterwerk Fool’s Overture, dat een geweldige uitvoering en ovationeel applaus kreeg. En het inmiddels uitzinnige publiek wil meer en natuurlijk geven Roger en band hier gehoor aan. Nog een keer klapt, danst en zingt iedereen uit volle borst mee op de tijdloze klassiekers Give A Little Bit en It’s Raining Again. Wat rest is een minutenlang ovationeel applaus. En ik moet zeggen. Wat een heerlijke avond waaraan niet alleen ik maar alle aanwezigen nog lang en met heel veel plezier aan terug zullen denken.