Tegenwoordig is de stroom aan nieuwe albums nauwelijks bij te houden. Dagelijks verschijnen twintig of meer platen en het ontdekken van nieuwe aansprekende bands voelt vaak als het zoeken naar een speld in een hooiberg. Toch dient zich soms per toeval een volslagen onbekende naam aan die direct weet te overtuigen. Dat overkwam mij vorige week met het Oekraïense Swarmhole, die met Visceral Void haar eerste langspeler presenteert.
Het debuut omvat acht composities met een totale speelduur van iets meer dan twintig minuten. Na de intro en tevens titelnummer, wordt de luisteraar bij Dripping Arteries ondergedompeld in moderne, brute death metal, waarbij de Oekraïners invloeden uit slam en core nadrukkelijk toelaten.
De vocalen van Nik zijn uitzonderlijk diep, terwijl het drumwerk voortdurend in hoog tempo wordt gespeeld. Swarmhole combineert snelle deathcorepassages met loggere slammomenten. De eigentijdse death metal krijgt daarbij extra kleur door een duidelijke groove en op nummers als Morbid Envision is zelfs een technische benadering hoorbaar.
De dreigende riffs in Heart Of Ruin en Perpetual Dread zijn interessant en onderscheiden zich van de gebruikelijke rechtlijnige gitaarpartijen die binnen dit genre zo kenmerkend zijn. Naast nieuw materiaal bevat Visceral Void ook de eerste single Rotten King, die al uit 2021 dateert. Hier komt vooral de afwisseling tussen slam en deathcore scherp naar voren, inclusief een melodische gitaarpartij. Met het korte In Cold Contempt brengt de band hun eerste plaat succesvol ten einde.
Met een rijke variatie aan beukende riffs, tempowisselingen, vocale verscheidenheid en razendsnelle blastbeats presenteert Swarmhole een uitstekend geproduceerde langspeler af die van begin tot eind blijft boeien. Voor liefhebbers van zowel Suffocation en Dying Fetus als van Suicide Silence en Job For A Cowboy is dit een album dat zonder meer in de smaak zal vallen.