Wicked Smile uit Australië presenteert met hun tweede album een gedegen stukje traditionele heavy metal volgens het boekje; als luisteraar kan je regelmatig het gevoel hebben dat iets je best bekend in de oren klinkt. Een uitgebalanceerde mengeling van heavy en melodieus, bij vlagen behoorlijk donker en toch aanstekelijk catchy; dit zit goed in elkaar!
Direct vanaf opener When Night Falls is het duidelijk; dit is een mooie mix geïnspireerd door verschillende metal klassiekers. Deze muziek zet de liefhebbers heel snel aan tot meeknikkende koppies, met momenten van vuisten in de lucht en luidkeels meebrullen. Een stukje luchtgitaar spelen is ook heel goed mogelijk trouwens. De gitaristen zijn zeer bedreven in zowel individuele notenpoeperij als smaakvol twin-werk en duellerende taferelen en de zanger is gewoon heel capabel.
De bas krijgen we bij de opening van track nummer twee, Back To Back, heel mooi in de spotlight; op deze fraaie, solide basis wordt daarna passend voortgebouwd met een weliswaar iets trager, maar wel gedreven en pakkende groove. De drummer is zeer efficiënt en kundig, en heeft bovendien een heel aangename sound in de totaalmix; dat hoor je wel eens heel anders. Misschien een beetje een buitenbeentje, het nummer Face Of The Wicked; dit is gedragen slepend, heeft een heel intrigerende riff, (die misschien zelfs nog iets lomper en zwaarder had gemogen) en een heerlijke solo. De info vermeldt invloeden van Black Sabbath en Dio; nou, dat hadden ze er eigenlijk niet bij hoeven te vertellen (beluister de onderstaande link maar eens).
Bij aanvang kan de mid-tempo rocker Rebel Souls de aandacht nog vasthouden, maar slaagt hier niet het gehele nummer in. Vanaf het snellere Never Surrender zit de stemming er weer lekker in en mijn gedachten gaan richting spijkerjasjes zonder mouwen, met opnaai-emblemen en buttons, de spijkerarmbanden en zelfs de spandex broeken; beelden uit een verleden komen weer naar boven. Met zowel stampwerk precies volgens de regels der metal-kunst in Close Your Eyes Before The Rain, een smaakvol rustpunt in Heavens Falling Down (Crutch), tot het meer uptempo werk a la Walking The Wire (met stuwende dubbele basdrum) kan het album tot het eind toe heel behoorlijk boeien. Een zeer geslaagde tweede plaat van de mannen; deze zal nog regelmatig uit de kast komen en mijn nieuwsgierigheid naar de derde is alvast gewekt.