Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld dan de jaren daarvoor. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten. Na korte tournees door de UK en Denemarken in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk (B) deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na Etch en Alder is het aan Veuel. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het lokale dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van Alder, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (Trampel, Frugaal, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (Serpent, Transparant, List, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. Trampel kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. Pando gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op Veuel. In Pando walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs. De eerste single van dit album was List. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor Veuel: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend. Veuel is een album van contrasten.
Voor het eerst lijkt Turpentine Valley met intermezzo’s te werken (Stevel, Frugaal, Ender): relatief korte fragmenten (rond de twee minuten) die in hun relatieve eenvoud en rust misschien niet helemaal een volwaardige song zijn, maar die het album wel extra variatie en kleur geven, als contrast met de voor postmetal klassiek lange en complex opgebouwde tracks die natuurlijk ook op dit album staan. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op Veuel zijn (bovenop de singles) nog Serpent, Derf en Aloof.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De prreproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
Behalve op Alcatraz kan je Turpentine Valley in Nederland nog aan het werk zien op Terneuzen on Fire.