Er zijn genoeg filmpjes op het internet te vinden van schreeuwende geiten, maar Humans Screaming Like Goats tapt toch uit een ander vaatje. Op de EP wordt namelijk helemaal niet geschreeuwd, maar zet het trio Robert Verwaijen, Sander Herwijnen en Ad Foolen een aardig akoestische setting neer in vier composities die zowel de rock als de blues raken.

De opener The Distance biedt een easy-listening muzikaal verhaal waarbij de zang van Robert Verwaijen goed tot zijn recht komt in de akoestische setting. Opvallend prettig is het geluid dat Humans Screaming Like Goats neerzet. Geen gladde productie, maar een mooi, puur en ongepolijst geluid dat klinkt als een mooie zomeravond. Vol, fris en gezellig.

Luke & The Ladies beweegt zich meer naar een bluesbasis met een lichtelijk rockabillyaccent. Bij het beluisteren van deze compositie vult mijn hoofd zich met kuiven en een contrabas waarbij flink aan de snaren geplukt wordt. Tekstueel is het vrij eenvoudig te volgen en ook muzikaal kabbelt het een vrij lange tijd door totdat bas en drum wegvallen en de spanning even opgevoerd wordt waarbij een lekkere solo nog even uit de hoed (of geit) getoverd wordt.

Was Luke & The Ladies aardig verbonden met de blues; Paralysed is gebouwd op zo’n vettige bluesbasis waar de motorolie van druipt. Het gitaarspel van Robert en Sander is tweesporig. Het getokkel aan de ene kant en de ondersteuning aan de andere kant vormen samen een mooi paar. Ook Paralysed volgt een vrij vlak spoor. Niet dat dat vervelend is, maar soms hoop ik dat Humans Screamins Like Goats eens even, misschien heel even, even uit de band springt en even krachtig toeslaat.

Hoewel Judgement Day wat sneller van aard is, is hier ook niet de ontlading. Toch is dat een persoonlijke noot van ondergetekende, die anderzijds met het geluid op Into The Distance terdege bewust beseft dat het festivalseizoen ten einde is, maar met Into The Distance wel weer zin krijgt in lekkere muziek op een wei waar de zon voor de verlichting zorgt. Meer is er eigenlijk ook niet nodig.