Annisokay is in 2007 opgericht en heeft zich in het afgelopen decennium weten te profileren als een stabiele metalcoreband waarbij ieder album gezien mag en kan worden als een stap vooruit. Dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld Devil May Care niet nog altijd tot een heerlijk album gerekend mag worden. Het laatste echte album Aurora stamt alweer uit 2021 en was het album waarop zanger Rudi Schwarzer debuteerde. Centrale blikvanger is ongetwijfeld zanger/gitarist/producer Christoph Wieczorek die zich in de loop van tijd heeft gemanifesteerd als veelkunner en produceert links en rechts wat albums en droeg bij aan de single Don’t Pray For Me van Within Tempation.
Voor het album Abyss – The Final Chapter heeft Christoph, samen met zanger Rudi, nieuwe bassist Norbert en drummer Nico, de twee EP’s Abyss part I en part II samengevoegd tot één album. De twaalf composities zijn nu bij elkaar gelijmd met de drie nieuwe composities Silent Anchor, Splinters en My Effigy. De eerdere EP’s mogen al als uiterst succesvol gezien worden met 36 miljoen streams op Spotify, een heuse Abyss Tour/ Abyss Pt II Europe tour en optredens op Summer Breeze en Wacken Open Air.
Nu dus allemaal op één schijf te verkrijgen. Abyss Part I is integraal te vinden aan het begin van het album en hiervan was de review reeds op onze site te lezen. Abyss Part II sluit met zes composities het album af. Zes uitzonderlijk goede composities waarin de vertrouwde elementen van de muziek van Annisokay verder door getrokken zijn.
Voor H.A.T.E. mocht Annisokay het stevige metalcoregeluid etaleren en de collega’s van Any Given Day wilden hier graag aan meewerken. Annisokay buit zijn vertrouwde blauwdruk verder uit in bijvoorbeeld Inner Sanctum en Oblivion. Sterke zangpartijen, aanstekelijke melodieën en goede clean vocals smelten samen tot één heerlijk stuk metalcore. De band gebruikt daarbij als extra smaakmakers soms wat elementen bij andere genres vandaan. Zo zou Get Your Shit Together ook niet misstaan in een setlist van Linkin’ Park. Het laat de veelzijdigheid horen van Annisokay en de breakdown is subliem. Absolute smaakmaker voor mij op dit gedeelte van het album is Never Enough. Een dijk van een groove, een fijn ritme en een refrein dat meteen uitnodigt tot meezingen, maakt van Never Enough een favoriet op het album.
Maar ook bij de drie nieuwe composities spat de hitpotentie eraf bij single My Effigy. Het is niet verwonderlijk dat deze compositie naar voren is geschoven. Dit is een hit met een granieten karakter. In alles klopt het. De melodie in de clean vocals die samenspelen met de grunts van Rudi. Daarbij is er die constante opwinding die steeds naar kleine hoogtepunten toewerken totdat de (bijna zoete) clean vocals innemend de overhand nemen en je even mag zwijmelen. Splinters is daarbij vrij rustig en meer gericht op een mainstreamgeluid. Silent Anchor heeft meer variatie en kan dus ook gezien worden als onderdeel van de sterke brug tussen Abyss part I en part II.
Annisokay weet steeds muziek af te leveren waar ik blij van wordt. De veelzijdigheid en het mooie contrast in het spel van de band blijft aanspreken en verveelt nooit. Heerlijk om het complete album nu in zijn geheel te kunnen beluisteren. En zeker Human, My Effigy en Never Enough worden afgespeeld op maximum volume.