Flight76 waagt zich met dubbelalbum The Nightmare of Reason aan een ambitieus project, een paar maanden na het uitkomen van debuutplaat Continuum. Het is bijzonder om een band die bijna 50 jaar geleden haar laatste show speelde, zo actief te zien. Waar het vorige album voornamelijk uit composities uit de jaren 70 bestond, hebben diverse bronnen van inspiratie de band een creatieve draai gegeven die heeft geresulteerd in de 14 nummers waaruit dit album bestaat.
Een van die bronnen van inspiratie is de biografie Kafka, geschreven door Ernst Pawel, die haar titel verleent aan Goya’s The Sleep of Reason Produces Monsters. Het resultaat is album opener en tevens titelnummer The Nightmare of Reason. Dit nummer zet de toon voor de eerste helft van het dubbelalbum, dat bijna in twee compleet verschillende platen lijkt te zijn verdeeld door het contrast in geluid en onderwerp. Waar de teksten hier voornamelijk over de chaos en corruptie in de hedendaagse samenleving gaan, herinnert de tweede helft van het album ons eraan om geïnspireerd te raken en om aan de kleine gebeurtenissen te denken die het verleden en het heden te maken, omdat je jezelf in alle chaos nog weleens kan verliezen.
Het concept van goed en kwaad is een veelgebruikt onderwerp, enkele clichés zijn hiermee niet uit te sluiten. Naarmate het album vordert, lijkt de band verder te zijn ontwikkeld en hoor ik invloeden terug van Jan Akkerman en Fruupp, met tevens een geheel eigen draai. Dit levert prachtige momenten op, waarbij The Fug (Parts 1 and 2) en Mika 2025 de absolute hoogtepunten zijn. Complexe arrangementen en tegelijkertijd toch nog toegankelijk. Overigens is The Fug een ode aan Focus en Jan Akkerman, internationaal bekende helden uit ons eigen kikkerlandje.
Muzikaal weet de band wederom te boeien, ondanks dat het geheel niet dezelfde consistentie heeft als Continuum. Een combinatie van wisselvallige productie en de diversiteit in invloeden kunnen hier oorzaak van zijn. Waar de akoestische onderdelen warm en uitnodigend klinken, de representatie van een nachtmerrie, koud en duister, werden de vocalen tijdens Possibilities te veel gemaskeerd. Gelukkig is dit probleem grotendeels verholpen tijdens i-a-n cover Euterpe, waarbij de band weer fris en energiek klinkt.
Na al het energieke en de nachtmerrie waarmee de eerste helft van het album vorm krijgt, is het tijd voor ontspanning. Dit vindt zich in Zen Ghosts, een nummer dat door ervaringen met meditatie tot stand kwam. Kalmerende vocalen en een duidelijke richting vormen een sterk geheel. De vocals spelen een hoofdrol en laten tegelijkertijd ruimte om op te gaan in de dromerige atmosfeer die door een strak ritme en kalmerende arrangementen perfect tot hun recht komen. Het onderwerp reïncarnatie en het concept van karma worden hier, op een niet-religieuze manier, aangehaald en biedt mogelijkheid tot eigen interpretatie. Een sterke tekst, die op de juiste manier wordt gebracht.
The Lost Concerto speelt met het idee dat je een originele compositie uit het Belle Epoque tijdperk vindt. Hierbij haalt de band inspiratie uit Debussy, Satie en andere componisten uit die tijd. Met dit nummer wordt dat tijdperk samengebracht met de hedendaagse progressieve rock. Ingeleid met een prachtige piano compositie, die gedurende het nummer terugkomt, is dit een rocknummer waarbij de vocalen hoopvol klinken en met name de elektrische gitaar een grote rol speelt. Alsof het gehele album samenkomt in een nummer, daarmee de perfecte afsluiter van dit boeiende en innovatieve conceptalbum.