Op deze vrijdagavond is het druk in het centrum van Eindhoven en dat komt niet alleen door carnaval, maar ook doordat Dynamo een uitverkochte show heeft weten neer te zetten. Dat is opmerkelijk, aangezien Sylosis twee dagen eerder nog in Haarlem te zien was. De Britten reizen bovendien niet alleen. Zij worden vergezeld door Revocation, Distant en Life Cycles.
Van alle bands heeft Life Cycles de meeste overeenkomsten met het hoofdprogramma. Dit Amerikaanse vijftal heeft namelijk ook de nodige thrashinvloeden. Met vier EP’s op hun naam is het is dan ook wachten op het debuutalbum. Vandaag wordt er vooral de voorkeur gegeven aan nummers van Portal To The Unknown uit 2024 en tevens hun nieuwste werk.
Nummers als Death From Above klinken qua riffs als Slayer, maar het geheel is in een meer hardcore jasje gegoten, met veel breakdowns en hardcoresque schreeuwzang van frontman Jeremy Cuevas. Al vroeg vragen de heren om een moshpit, maar worden niet direct bediend.
Het speelplezier en de oprechte energie van de band werken echter aanstekelijk. Niet veel later ontstaat alsnog beweging in het publiek. Life Cycles is een prima opwarmer, waarbij aan energie geen gebrek heeft.
Het daaropvolgende Distant timmert aardig aan de weg. Niet voor niets dat zij het snelst groeiende exportproduct in de metal zijn en zelfs in de top vijf van alle genres staan. Distant is namelijk gewoon een band van eigen bodem.
De downtempo deathcore heeft zich met iedere release verder verdiept en verfijnd, wat resulteert in een volwassen en gelaagd geluid. Live weet zich dit ook goed te vertalen, waarbij brute nummers als Hellmouth worden afgewisseld met snellere composities als Lawless Suffering. Beiden zijn natuurlijk klassiekers binnen de discografie, maar Distant kies er eerst voor om te openen met de nieuwe singles Desolation en Nothing Left To Hate.
Vanaf de eerste noten ontwaakt het publiek en komt de pit op gang. Geen karate, maar gewoon een traditionele, iets harder dan gemiddelde, mosh. De baspartijen van Elmer weven zich goed tussen de gitaar van Nouri. De hoofdrol is vandaag weggelegd voor het gevarieerde drumwerk van René, terwijl Alan zich onderscheidt met een indrukwekkend vocaal bereik, waarin hoge en lage registers elkaar moeiteloos afwisselen. Distant levert een intens optreden af dat van begin tot einde blijft boeien.
Revocation gooit het over een heel andere boeg en opereert op het technische spectrum binnen de death- en thrash metal. Onder leiding van virtuoos David Davidson bracht de band al negen albums uit en is daarmee de meest actieve band van vanavond.
Ondanks verdeelde kritieken op het nieuwste werk staan de composities live als een huis. Het samenspel tussen beide gitaristen creëert gelaagdheid en dynamiek, versterkt door de wisselwerking tussen leadzang en achtergrondvocalen.
Existence Is Futile nodigt uit tot meezingen, terwijl andere stukken vooral imponeren door de technische verfijning. Soms krijgen de composities een progressieve wending, waarmee de virtuositeit extra wordt onderstreept. Het zes minuten durende The Outer Ones vormt een waardige en overtuigende afsluiting van hun set.
Als Sylosis het podium betreedt, is het pas te merken dat het vanavond toch echt is uitverkocht. De band rondom Josh Middleton komt volgende week met het vervolg op het goed ontvangen A Sign Of Things To Come en presenteert vanavond een aantal nieuwe nummers van The New Flesh, waarvan opener Erased de eerste is.
Helaas staan de drums van Ali Richardson wat hard afgesteld en de gitaren iets te zacht, waardoor de mix niet helemaal optimaal is. Gaandeweg wordt dit verbeterd, maar het geluid is helaas nooit perfect. Het spel daarentegen is de volledige zeventig minuten strak. Het afwisselende spel van de vier heren nodigt uit tot zowel headbangen als moshen. Wanneer er ook nog crowdsurfers aan te pas komen, is het feestje compleet.
Heavy Is The Crown en het nog te verschijnen All Glory, No Valour zijn catchy en makkelijk mee te zingen, terwijl het oude Teras gemaakt is om te headbangen. Sylosis schakelt moeiteloos tussen metalcore, melodieuze death metal, thrash en een uitgesproken gevoel voor groove.
Vooral bij recente nummers als Pariahs en Deadwood is stilstaan onmogelijk. Mooi om te zien hoe Josh heeft gekozen voor passie boven het commerciële succes met Architects. Binnen Sylosis komt hij duidelijk beter tot zijn recht en lijkt hij meer in zijn element, zo getuigt ook weer bij het nieuwe titelnummer en tevens afsluiter. Sylosis imponeert en mag snel terugkeren!
Foto’s: Charlotte Grips Fotografie