Het is opvallend hoe het Portugese Gaerea zich in minder dan tien jaar heeft opgewerkt tot een van de meest spraakmakende namen in de moderne black metal. De gemaskerde heren uit Portugal — met sinds 2023 ook een gemaskerde dame uit Nederland in de gelederen — zijn na drie albums op Season of Mist nu klaar voor hun vuurdoop bij Century Media. In de tijd bij hun vorige label was de band al vakkundig de randen van het black metal-genre aan het verkennen. De muziek evolueerde van relatief traditionele, atmosferische black naar een moderne, ‘in-your-face’ variant. Een stijl met genoeg muzikale haakjes om je volledige garderobe aan op te hangen. Maar waar platen als Mirage en het in 2024 verschenen Coma slechts aan de hekken van het genre rammelden, beukt de band er met Loss nu definitief dwars doorheen. Of die vrijheid ook daadwerkelijk een sterke plaat oplevert lees je hieronder.
Want voor wie het nieuws volgt: het klopt. Loss breekt met de tradities die de black metal-scene zichzelf zo graag legt. Black metal en cleane zang. Een faux pas voor puristen, maar de manier waarop de band dit inzet is een masterclass in songwriting. Waar men op Coma al sterke hooks schreef, tilt Loss dit naar een nieuw niveau. De refreinen zijn groots en memorabel en doen vermoeden dat de band goed naar de Zweedse meesters van Soilwork en In Flames heeft gekeken. Vooral de melodielijnen zijn schatplichtig aan Gothenburg. Luister maar eens naar de refreinen van Nomad en Phoenix; zanglijnen die Anders Fridén niet hadden misstaan.
De vergelijking met Gothenburg melodeath is verder door te trekken dan alleen de zang. Ook de gitaarpartijen druipen van Zweedse epiek. Het atmospheric black metal-genre kent te vaak albums vol melodielijnen die er simpelweg zijn en eindeloos herhaald worden. Melodieën zonder doel, behalve het in stand houden van die bijna dogmatische ‘hypnotiserende’ werking die het genre eist. Gaerea was hier op de eerste platen ook wel eens schuldig aan. Nummers als Hellbound en het ijzersterke Submerged laten echter horen dat de band geleerd heeft hoe men deze zinderende, weidse melodielijnen inzet om een verhaal te vertellen en nummers een duidelijke opbouw mee te geven.
Toch betekent deze focus op melodie niet dat Gaerea hun tanden heeft laten trekken. Integendeel; de agressie is nog steeds alomtegenwoordig, maar fungeert als de fundering van waaruit de nieuwe koers gevaren wordt. De band beheerst deze dynamiek inmiddels tot in de puntjes. De band weet precies wanneer het gaspedaal moet worden ingetrapt met furieuze blastbeats. Opvallend zijn de momenten waarop men gas terugneemt en een loodzware groove inzet die bij vlagen zelfs aan het betere werk van Gojira doet denken. Loss is geen verzameling losse ideeën. Het is een zorgvuldig opgebouwde reis die ondanks de experimenteerdrift nergens uit de bocht vliegt. Dit alles komt samen in het geniale Stardust. Op deze afsluiter komt alles voorbij: van breekbare piano en écht cleane zang tot furieuze blastbeats. Een prachtige apotheose van een album dat mij volledig heeft overweldigd.
Gaerea heeft goud in handen. Zeker; er zullen genoeg genre-puristen zijn voor wie dit album simpelweg niet bedoeld is. De band is de black metal-cocon ontgroeid. Wat eruit kwam fladderen is iets compleet nieuws en eigens. Loss is dan ook absoluut niet voor het ‘standaard’ black metal-publiek. Nee, het is voor de avontuurlijke, moderne metalliefhebber. Het is een album voor de generatie die opgroeide met zowel Dimmu Borgir, In Flames als Killswitch Engage op de MP3-speler. Het is een gedurfd, emotioneel en bovenal vakkundig geschreven verhaal dat je vastgrijpt tot de laatste tonen al lang zijn uitgestorven. Met deze plaat bewijst de band klaar te zijn voor een veel groter publiek. Zoals Lorna Shore dit voor de deathcore heeft gedaan, zo zou Gaerea die stap weleens kunnen gaan zetten voor de meer zwartgeblakerde stijlen. De toekomst van extreme metal ziet er in ieder geval heel mooi uit.