Twee jaar na het album Karma komt Myrath met het nieuwe album Wilderness Of Mirrors op de proppen. De tien nieuwe composities passen in de lijn der verwachting en ook dit nieuwe album spreekt daarom zeer tot de verbeelding.
Niet doordat het zo immens krachtig of progressief is neergezet, maar gewoon door de toegankelijkheid die het complete album uitstraalt. Daarbij weet deze band uit Tunesië/Frankrijk kenmerkend de westerse rock met oosterse elementen te vermengen tot een culturele muziekervaring.
Het toegankelijke karakter wordt meteen duidelijk in de opener The Funeral. Het intro doet me sterk denken aan een Disneyfilm in het bijzonder The Lion King. Langzaam bouwt de spanning en de kracht op om vanaf anderhalve minuut sterk te riffen op een manier die bij Queen aanwezig was. Zanger Zaher laat in The Funeral horen dat hij qua stemgeluid zowel ingetogen als meer krachtig kan klinken en dat past allemaal in de melodieuze rock die The Funeral kenmerkt. De baspartij komt lekker een keer naar voren en er wordt gespeeld met het tempo wat het interessant houdt.
Ten aanzien van het enigszins tribalintro van The Funeral ligt Breathing Near The Roar in het verlengde. In de coupletten maakt Myrath gebruik van verschillende talen en in het refrein ontkom ik er niet aan dat het klinkt alsof het een goede inzending is voor het Songfestival. Het is allemaal zo aanstekelijk en dat gevoel komt zeker terug in Echoes Of The Fallen, een radiovriendelijke compositie die met afsluiter Through The Seasons een volgende inzending zou kunnen zijn. In Through The Season wordt het stukje crossover van rock en oosterse elementen mooi naar voren gehaald. Myrath bewijst dat je je roots niet hoeft te verloochenen, maar beter kan gebruiken om verschillende culturen samen beter te laten klinken dan afzonderlijk.
Ergens zit min of meer subtiel verweven in de complete muziek, maar ook in Still The Dawn Will Come krijgt het meer aandacht. Een typisch voorbeeld van stevige oosterse rockmuziek met een mediterraan ritme dat gemakkelijk in het gehoor ligt. Het is de perfecte combi van west en oost.
Het is niet gemakkelijk (en ergens ook helemaal niet nodig) om Myrath is een specifiek muziekgenre te plaatsen. Ergens is het allemaal mainstream, vaak past het in het hokje van de AOR maar zeker schurkt het ook naar de kant van Avantasia of Ayreon.
Wanneer je Edge Of The Night beluisterd, kom je namelijk al snel uit bij Ayreon. Krachtige progressieve rock met folkelementen domineert de compositie die van voor tot achter uitstekend in elkaar steekt. Via Ayreon is de weg naar Avantasia zo gemaakt, te starten met Les Enfanst Du Soleil. Myrath bedient zich hier aan de Franse en Engelse taal op een vanzelfsprekende manier. Het kinderkoor start met een Franse hymne en vraagt meteen de aandacht. Zaher valt als vanzelf in. Leuk is het vervolg na een minuut met een fantastisch (dans)ritme. Het grooved en nodigt uit tot bewegen. Met één been in de hedendaagse tijd weet Myrath ook het gevoel van de muziek uit de jaren ’70 neer te zetten met het andere been. Het spel in de zangmelodie doet daarbij sterk denken aan Avantasia. Eén van de hoogtepunten in het verlengde hiervan is The Clown. Voor mij misschien het beste stuk muziek van het album. Het is easylistening, sterk denkend aan AOR en Avantasis met een duidelijke opbouw. Halverwege is er een spanningsstuk waarin een stuk oosters gezang een wending geeft. Met de lichte drum op de achtergrond en de combinatie met de synthesizer een hoogtepuntje. Zeker wanneer Myrath weer sterk terugkeert naar de basis.
De laatste twee composities bieden weer geheel wat anders. In Until The End krijgt Myrath bijval van Elize Ryd. Binnen de oosterse setting pakt het meteen en de stemmen van Zaher en Elize passen goed bij elkaar. Naar het einde toe laat Myrath ook nog eens horen dat ze krachtige rock kunnen maken.
Ik wil deze review afsluiten met het wonderschone Soul Of My Soul. Het start bombastisch om over te gaan naar een meer ingetogen stuk met zang, strijkinstrumenten en piano. Het is een ballad volgens het boekje met een refrein dat je alleen maar luidkeels mee kunt zingen. De golvende emotionele reis in Soul Of My Soul is perfect uitgevoerd om je hart geregeld een sprongetje te laten maken.
Wilderness Of Mirrors is een album dat bij de eerste keer luisteren niet meteen de nodige potten breekt, maar bij elkaar iedere luisterbeurt zet dit album zijn wortels in je neuronen en kun je niet anders meer dan steeds maar weer te genieten van dit heerlijke album.