Het Australische trio Robot God brengt reeds vanaf 2020 met regelmaat hun albums met een mix van prog, psych en stoner. Vijf spiksplinternieuwe nummers staan er op deze inmiddels alweer vijfde langspeler Onto The Afterlife.
Opener Soldier Of Love is met zijn ruim zes en een halve minuut één van de kortere tracks, maar deze trekt je als luisteraar al direct lekker mee het muzikale Robot God universum in; pompeus binnenvallend, gedreven en meeslepend met hele fijne details in gitaarlicks en solomomentjes. De mooie opbouw via de speelse baslijn, de boventoontjes, de ritmische combinaties van bas en drums en creatieve zang maken titeltrack Onto The Afterlife (helemaal de laatste anderhalve minuut) een buitengewoon boeiend muziekstuk. In Cerebral Annihilation is de hoofdrol voor de timing en het samenspel van de creatieve ritmiek van bas en drums die bijna in duel gaan met de sologitaar; bijna negen minuten puur genieten. Een bijna langdradige, lijzige zanglijn is daarna schitterend verweven door de machtige, zo nu en dan ook behoorlijk koppige, maar sterk pakkende zware drive van I Am The Night. Zo halverwege gaat dit in een meer rechtlijnig, heerlijk gedreven spacy intermezzo over, dat opbouwt naar een soort finale, maar dan opeens weer “terugvalt” in de lompe, zware riff van de aanvang van dit nummer; een mooi stuk arrangeerwerk. Afsluiter Long Goodbye is zoals de titel al doet vermoeden, een stukje rustiger. Kabbelende psychedelica en een sfeertje dat me op een vreemde manier bij vlagen zelfs ietwat richting Pink Floyd kan doen denken. Robot God heeft weer een werkstukje afgeleverd dat hier nog vaak gedraaid gaat worden.