Immolation uit de staat New York (VS) is zo’n typische band die sinds 1991 hoogstaand plaatwerk uitbrengt en veel respect van medemuzikanten geniet, maar om een of andere reden nooit weet door te breken naar de absolute top van de deathmetal. Albums zoals Here In After (1996), Close To A World Below (2000), Unholy Cult (2002), Majesty And Decay (2010) en Atonement (2017) kunnen zich moeiteloos meten met het beste met wat het genre te bieden heeft. Eens kijken of Descent de eerdergenoemde lijn weet door te trekken.
Met Descent wijkt de band rond gitarist en hoofdcomponist Robert Vigna niet heel erg af met wat ze sinds Majesty And Decay de fans weten voor te schotelen. De kenmerkende tegendraadse gitaarsolo’s en dito drumpartijen zijn weer in vol ornaat aanwezig in overzichtelijke nummers die zelden de vijf minuten overschrijden. These Vengeful Winds, Adversary en Back Towards The Dark zijn hier prachtige voorbeelden van. De strot van zanger/bassist Ross Dolan klinkt heerlijk vertrouwd en drummer Steve Shalaty weet op The Ephemeral Curse, Host en het titelnummer moeiteloos te kunnen wisselen tussen blastbeats, meer groovende stukken en alles wat er tussenin zit. Ik ken weinig bands bij wie de drumstijl zo bepalend is voor het totale geluid als dat bij Immolation.
In het verleden gooide een rommelige productie nogal eens roet in het eten. Dit speelde vooral bij Failures For Gods en in mindere mate bij Close To A World Below en Harnessing Ruin een rol in negatieve zin. Dit euvel is sinds Majesty And Decay op een adequate manier verholpen en Descent vormt gelukkig geen uitzondering op deze regel. De plaat is voorzien van een helder geluid zonder (te) gelikt te klinken. Dit komt de duistere sfeer van het nieuwe album alleen maar ten goede.
Voor liefhebbers van een goede pot originele en tegendraadse deathmetal in de beste New York-traditie is Descent een verplichte aankoop. Als liefhebber kan ik alleen maar bewondering hebben voor het feit dat Immolation in dit punt van hun carrière nog zo’n bezield en kwalitatief hoogstaand album als Descent weet uit te brengen. En die doorbraak naar de absolute top, wie weet met de volgende plaat. Hoop doet immers leven.