De 32e editie van Jera On Air begint onder uitzonderlijk warme omstandigheden. Vorige week kwam de organisatie al met een uitgebreid hitteplan, waardoor het festival doorgang kon vinden. Zo zijn er ventilatoren in de tenten geplaatst, extra waterpunten ingericht, vernevelingssystemen opgehangen en meer schaduwplekken gecreëerd. Die maatregelen blijken geen overbodige luxe, want al vroeg op de dag drukt de hitte nadrukkelijk op het festivalterrein.
Niet alleen bezoekers zoeken regelmatig verkoeling of kiezen ervoor om het tempo iets lager te leggen, ook artiesten refereren gedurende de dag meermaals aan de zware omstandigheden. Dat heeft onmiskenbaar invloed op de sfeer voor de podia, waar moshpits, crowdsurfers en wall of deaths soms iets minder uitbundig op gang komen dan we op Jera On Air gewend zijn.
Boundaries (Eagle)
Om stipt drie uur krijgt het uit de Verenigde Staten afkomstige Boundaries (7.5) de eer om de eerste festivaldag van Jera On Air te openen. Hoewel de organisatie de nodige maatregelen heeft getroffen, blijft de hitte een bepalende factor. Ook Boundaries ondervindt daar de gevolgen van. Muziek die juist uitnodigt tot complete chaos, stuit vandaag op terughoudend publiek. Daar komt nog bij dat de band niet wordt geholpen door een matige geluidsafstelling, waarbij met name de gitaren geregeld naar de achtergrond verdwijnen.
Uiteindelijk weten de Amerikanen tijdens de vele breakdowns en beatdownpassages alsnog de nodige headbangers in beweging te krijgen. Oproepen tot crowdsurfen en een wall of death worden halverwege de set slechts mondjesmaat beantwoord, al valt dat gezien de tropische omstandigheden niemand kwalijk te nemen. Vooral op vocaal en drumtechnisch vlak staat het optreden als een huis. De helft van de setlist bestaat uit oudere nummers, maar met een nieuwe plaat in aantocht krijgen we ook alvast nieuw materiaal voorgeschoteld, waaronder Only Endless. Boundaries verzorgt daarmee een vermakelijke en overtuigende aftrap van Jera On Air.
Dying Wish (Vulture)
Zonder enige pauze neemt het Amerikaanse Dying Wish (7) het stokje over in de Vulture-tent. Hoewel frontvrouw Emma Boster mij in het verleden vocaal zelden wist te overtuigen, lijkt zij haar techniek inmiddels flink te hebben aangescherpt. Vanaf de eerste seconden klinkt de zangeres overtuigender, zowel tijdens de harsh vocals als in de cleane passages.
De aangename bries die door de tent waait, lijkt bovendien ook het publiek goed te doen, want de sfeer is direct uitbundiger dan eerder bij Boundaries. Er wordt volop meegezongen, terwijl ook de nodige headbangers zich laten gelden. De vocale wisselwerking met de gitaristen vormt vandaag zonder twijfel het hoogtepunt van de set, waarbij de breakdowns voor rake klappen zorgen. Zelfs Dying Wish merkt op hoe warm het vandaag is, en dat terwijl de band uit Portland wel het nodige gewend is. Toch weerhoudt niets het vijftal ervan om alles te geven en een energiek optreden neer te zetten.
Whispers (Buzzard)
In de kleinere Buzzard-tent is het tijd voor het Thaise Whispers (7). De band is naar Europa gekomen met één duidelijke missie: de boel volledig slopen. Zware hardcorepartijen worden gecombineerd met metalgeoriënteerde riffs, terwijl zanger Nitisart Chaiburi beschikt over een rauwe, compromisloze strot. Vanaf de eerste minuut ontstaan onafgebroken moshpits en two-stepmomenten. De snoeihard afgestelde snaredrum domineert de mix en draagt bij aan een voortdurend hoge intensiteit. Die energie beperkt zich niet tot de muziek alleen. Op het podium vliegen spinkicks en radslagen je om de oren en het publiek wordt voortdurend aangespoord om te stagediven.
Tussen de nummers door spreekt de frontman het publiek in gebrekkig Engels toe, waarna de chaos direct weer verdergaat. Ook gastvocalisten krijgen de ruimte, waardoor af en toe hogere screams door de tent galmen. Whispers levert een bijzonder bruut en lomp optreden af dat over de volledige speelduur wellicht iets te rechtlijnig blijft, maar de aanwezige liefhebbers vermaken zich zichtbaar uitstekend.
Bury Tomorrow (Vulture)
Bury Tomorrow (8) lijkt inmiddels iedere twee jaar terug te keren naar Ysselsteyn. Nadat de Britten in 2024 nog de Vulture-tent mochten afsluiten, nemen zij ditmaal genoegen met een plek halverwege het programma. Aan populariteit ontbreekt het echter allerminst, want de tent staat afgeladen vol wanneer Choke de set opent. De charismatische frontman trekt onmiddellijk alle aandacht naar zich toe en roept het publiek op om in beweging te komen, met directe publieksreacties als gevolg.
Ondanks de extreme hitte wordt er niet bezuinigd op pyro en tijdens Cannibal verschijnen ook de eerste crowdsurfers boven het publiek. Ook visueel valt er genoeg te beleven. De gitaristen draaien onafgebroken over het podium, terwijl de energieke frontman moeiteloos contact houdt met de zaal. De emotionele toespraak voorafgaand aan What If I Burn zorgt ervoor dat talloze handen de lucht ingaan, waarbij de zanger zich van zijn meer ingetogen kant laat horen.
De set put uitsluitend uit de laatste vier studioalbums, waarbij het meest recente werk de boventoon voert met onder meer Let Go en Yokai. Het absolute hoogtepunt volgt wanneer de frontman vijfhonderd crowdsurfers probeert te verzamelen tijdens Black Flame. Dat aantal wordt weliswaar niet gehaald, maar de beelden zijn er niet minder spectaculair om. Het enige echte minpunt blijft de cleane zang van Pendergast die moeizaam door de mix heen komt. Verder valt er nauwelijks iets op dit optreden aan te merken en bewijst Bury Tomorrow zich opnieuw volledig thuis te voelen op Jera On Air.
Alexisonfire (Eagle)
Het Canadese Alexisonfire (7) heeft binnen de post-hardcorescene een iconische status opgebouwd, waarbij vooral het tweede album Crisis een grote rol speelde. Nu die plaat haar twintigjarig jubileum viert, wordt deze regelmatig integraal gespeeld tijdens deze tour. Helaas niet tijdens het optreden op Jera On Air, maar de Canadezen brengen vandaag dan ook een groot aantal nummers van dit album ten gehore.
Hoewel de zang niet optimaal staat afgesteld, blijft het moeilijk om niet mee te zingen met de toegankelijke post-hardcoreklassiekers, zoals het van Crisis afkomstige Drunks, Lovers, Sinners And Saints en titelnummer Dog’s Blood. Ook de karakteristieke oh- en ah-passages zorgen voor veel interactie. Tijdens de rustigere momenten lijkt Alexisonfire echter een deel van het publiek kwijt te raken, terwijl de band juist in de stevigere passages overtuigender voor de dag komt. Slechts sporadisch ontploft de tent, waarmee Alexisonfire vooral een band lijkt te zijn voor de echte liefhebber. De kwaliteit staat vandaag buiten kijf, maar de Canadezen komen in een eigen zaalshow waarschijnlijk beter tot hun recht.
Madball (Buzzard)
In de Buzzard-tent maken we ons op voor de legendarische New York Hardcore-band Madball (8,5). Waar de heren de vorige keer nog in de grotere Vulture stonden, voelt een kleinere, afgeladen tent uiteindelijk veel passender voor een band van dit kaliber. Zoals het een echte hardcoreshow betaamt, staan niet alleen de bandleden op het podium, maar ook vrienden, crewleden en muzikanten van andere bands, waaronder de leden van Whispers, die vanaf de zijkant toekijken.
Madball verspilt geen seconde en dendert in hoog tempo door de set heen. De karakteristieke, ronkende baslijnen vormen het fundament onder de nummers, terwijl frontman Freddie het publiek voortdurend oproept tot stagediven. De gevarieerde setlist wisselt tragere hardcoregrooves af met razendsnelle beukers. Publieksfavoriet Set It Off wordt opgedragen aan de nieuwkomers binnen het genre en ook For My Enemies zorgt voor een explosieve reactie.
Volgende maand verschijnt het nieuwe album en de band is trots op dat nieuwe werk. Daarom krijgen we vandaag alvast enkele voorproefjes te horen, waaronder de single Rebel Kids en inderdaad, die klinkt veelbelovend! Tijdens de afsluiting krijgt Madball bovendien vocale ondersteuning van verschillende gastzangers, onder wie frontman Rob Franssen van Born From Pain. Zonder spectaculaire productie of grootse show weten de Amerikanen toch moeiteloos te overtuigen en zelfs met Pennywise gelijktijdig op het programma is er wederom genoeg animo voor deze HC-veteranen. De nieuwe plaat kan wat mij betreft niet snel genoeg verschijnen.
Rise Against (Vulture)
Enkele jaren geleden sloot Rise Against (8.5) nog de Eagle Stage af, maar ditmaal moeten de Amerikanen genoegen nemen met de kleinere Vulture-tent. Aan belangstelling ontbreekt het absoluut niet, want er is geen millimeter leeg in de tent. Vanaf opener Re-Education (Through Labor) wordt luidkeels meegezongen. De maatschappijkritische punkrock van Rise Against blijkt nog altijd niets aan relevantie te hebben ingeboet. Nummers als Under The Knife worden woord voor woord meegebruld, evenals het aan Madball en Pennywise opgedragen Satellite.
Het geluid laat in het begin helaas regelmatig te wensen over. Gelukkig doet dat nauwelijks afbreuk aan de sfeer. Rise Against bouwt een groot feest op, waarbij de ene klassieker na de andere voorbij komt. Zo wordt het refrein van Give It All massaal gescandeerd en warmt de band het publiek op voor een uitbundige uitvoering van Ready To Fall. Hoewel vorig jaar nog een nieuw album verscheen, ligt de nadruk vanwege de beperkte speeltijd volledig op het bekende repertoire. Daardoor passeert behalve Prayer Of The Refugee en Savior, ook het minder voor de hand liggende Help Is On The Way de revue. Rise Against verzorgt daarmee zonder twijfel het grootste feest van deze festivaldag. Aan Architects de uitdaging om daar nog overheen te gaan.
Architects (Eagle)
Architects (3.5) heeft zich de afgelopen jaren ruimschoots bewezen als één van de grootste namen binnen het moderne metalcorelandschap. Albums als Daybreaker en Holy Hell vestigden definitief de naam van de Britten, terwijl de drie meest recente platen een steeds commerciëlere koers inzetten. Zo ook het nieuwste album The Sky, The Earth & All Between, dat vandaag centraal staat, met Elegy en Whiplash als openingsnummers.
Helaas blijkt al snel dat de uitvoering ernstig tekortschiet. De cleane zang klinkt regelmatig vals, terwijl de screams ongecontroleerd en weinig overtuigend overkomen. Ook de diepe backing vocals weten dat niet te maskeren. Gelukkig heeft de band een indrukwekkende ledproductie meegenomen, want muzikaal valt er weinig te genieten.
De nieuwe nummers volgen vrijwel allemaal dezelfde voorspelbare formule en weten nauwelijks te verrassen, maar weten het publiek toch enthousiast te houden. Het oudere Doomsday krijgt een ronduit teleurstellende uitvoering, waardoor al mijn hoop op een sterk optreden snel vervliegt. Wanneer ook de instrumentale uitvoering regelmatig slordig is, blijft er muzikaal uiteindelijk weinig overeind van deze show. Een bonuspunt voor de grootse productie dan maar.
Foto’s:
Liza van de Ven (Boundaries, Bury Tomorrow, Alexisonfire, Madball, Rise Against en Architects)
Charlotte Grips (Dying Wish en Whispers)
