Om zeven uur ’s ochtends zweet ik mijn tent uit en is direct duidelijk dat de zwaarste dag van het weekend is aangebroken. Gisteren was het al warm, maar vandaag tikt de thermometer zelfs ruim veertig graden aan (wat is het kookpunt van kwik?). Code rood blijft van kracht en in het land worden festivals noodgedwongen afgelast. Zo gaan onder meer Defqon.1 en Spoorpark LIVE vandaag niet door. Jera On Air houdt echter vast aan het oorspronkelijke plan en opent ook vandaag gewoon de poorten. De organisatie scherpt de eerder aangekondigde hittemaatregelen verder aan met extra ventilatoren en vrijwilligers die iedereen nat houden. Ondanks alles meld ik me om half twaalf gewoon weer op het festivalterrein voor een dag vol punk en core. Warmte is een emotie die je uit kunt zetten toch? Of misschien wil ik dat wel gewoon proberen.
Heriot (Vulture)
De eer om het programma te openen is weggelegd voor Heriot (7) en Curselifter, maar vanwege de extra ventilatoren in de Vulture-tent valt de keuze op eerstgenoemde. De Britse metalcoreformatie moet het op dit vroege tijdstip helaas doen met een bescheiden opkomst, al doet dat niets af aan het enthousiasme waarmee wordt gespeeld.
De afwisseling tussen de rauwe screams van gitariste Debbie en de diepe grunts van bassist Jake werkt uitstekend en geeft de nummers extra dynamiek. In het publiek blijft het, op een handvol aanwezigen na, echter rustig, waardoor gitarist Erhan zich af en toe zelf maar aan een two-step waagt. Vooral het chaotische Mourn weet de meeste toeschouwers uiteindelijk in beweging te krijgen. De stevige metalcore vormt een uitstekende opwarmer voor de dag en hoewel de cleane zang niet altijd even zuiver klinkt, vervult Heriot zijn rol als festivalopener prima.
Allt (Eagle)
Op het hoofdpodium is het de beurt aan het Zweedse Allt (8) om de Eagle te openen. De band brengt een geluid waarin progressieve metal, djent en metalcore moeiteloos samensmelten, ondersteund door een moderne productie. Allt bestaat pas ruim vijf jaar en heeft voorlopig slechts één volwaardig album uitgebracht, maar later dit jaar staat met Ataraxia eindelijk een opvolger op de planning. Met het ingetogen Snowblind krijgen we daar alvast een eerste voorproefje van.
Verder draait de set voornamelijk om het debuutalbum, waarin een indrukwekkende hoeveelheid djentriffs en gevarieerde vocalen voorbijkomen. Vooral de harsh vocals maken indruk, des te knapper omdat frontman Robin zichtbaar worstelt met de aanhoudende hitte. Dankzij de progressieve songstructuren, complexe polyritmiek en nummers die zowel technisch sterk als toegankelijk zijn, weet Allt het publiek moeiteloos geboeid te houden. De dankbaarheid straalt van de gezichten en dankzij afsluiters Paralyzed en Emanate heeft deze Zweedse formatie er in ieder geval één nieuwe liefhebber bij.
Gridiron (Buzzard)
Met Poetry From Pain leverde het Amerikaanse Gridiron (8) een waardig vervolg af op het goed ontvangen debuut No Good At Goodbyes. De combinatie van hardcore, rap en beatdown lijkt uitstekend te passen in de Buzzard-tent, die bij Tombstone al goed gevuld is. Al snel verschijnen de eerste two-steppers tussen het publiek en zodra de snelheid omhooggaat, neemt ook de energie op het podium zichtbaar toe.
Tijdens Army Of None gaan alle handen de lucht in en worden de logge ritmes kracht bijgezet door de rappende vocalen van de frontman. Vrijwel iedere breakdown mondt uit in een moshpit en ook het nieuwe Lights Out zorgt voor uitbundig springende en zwaaiende festivalgangers. Vooraan blijft het publiek voortdurend actief, terwijl de sfeer gemoedelijk blijft, waardoor ook van dichtbij volop valt te genieten van een band die zich met zichtbaar plezier volledig geeft. Naast de beukende ritmes valt er bovendien genoeg muzikaal vakmanschap te ontdekken in de riffs en creatieve drumfills. Het eerste echte feestje van de dag is al vroeg een feit. Wie had dat ooit verwacht van een coronaproject?
Magnolia Park (Hawk)
Zowel TX2 op de Eagle Stage als Magnolia Park (7) in de Hawk-tent bedienen zich van een alternatief emo-geluid, waardoor de keuze voor veel bezoekers lastig zal zijn. Zelf kies ik ervoor om voor het eerst vandaag de Hawk binnen te stappen. De muziek leunt sterk op elektronische backingtracks, waarover relatief eenvoudige instrumentale partijen worden gelegd. Daardoor rust het optreden vooral op de podiumpresentatie van de bandleden.
Vocaal bestaat het geheel uit ruwe cleane zang, afgewisseld met hoge schreeuwen. Door de vele gelijktijdige lagen klinkt het soms wat rommelig, maar het publiek reageert steevast enthousiast op iedere uitnodiging om los te gaan. Juist dankzij de sterke popinvloeden en de aanstekelijke eenvoud weet Magnolia Park voor velen regelmatig te overtuigen. Minder geslaagd zijn de vele interludes die de nummers met elkaar verbinden, waardoor de opgebouwde energie telkens wat wegvloeit. De Amerikanen doen precies wat van hen verwacht mag worden, maar persoonlijk blijft het geheel mij iets te eenvoudig en te repetitief.
Annisokay (Eagle)
Waar Annisokay (7) twee jaar geleden nog de Buzzard-tent moest openen, staat de Duitse post-hardcoreformatie nu midden op de dag op het hoofdpodium. De band heeft de afgelopen jaren een flinke groei doorgemaakt, mede dankzij het succesvolle Abyss – The Final Chapter.
De hoge cleane zang van gitarist Christoph klinkt overtuigend, terwijl frontman Rudi de overige vocalen ook met overtuiging voor zijn rekening neemt. Vooral tijdens de stevigere passages en breakdowns laat het publiek zich nadrukkelijk horen, terwijl de rustigere momenten aandachtig worden beluisterd. De band helpt het publiek bovendien een handje door regelmatig de songteksten op het ledscherm achter het podium te tonen.
Pas in het tweede deel van de set komt de sfeer echt op gang. Annisokay bewaart zijn grootste meezingers namelijk voor het slot. Human, inclusief een geslaagde wall of death, gevolgd door Coma Blue, Calamity en STFU, zorgen voor de gewenste ontlading bij het publiek, dat net zoals de band behoorlijk hinder lijkt te ondervinden van de hitte. Annisokay levert een degelijk optreden af dat nergens echt boven zichzelf uitstijgt, maar ook nergens teleurstelt.
King 810 (Buzzard)
De Amerikaanse formatie rond David Gunn en Eugene Gill bracht lange tijd geen studioalbum uit, maar verraste het afgelopen jaar met maar liefst drie compleet verschillende nieuwe platen. Ondanks die overvloed aan nieuw materiaal opent het viertal gewoon met publieksfavoriet Killem All, dat direct luidkeels wordt meegezongen in de redelijk gevulde tent. De geluidsmix valt helaas wat tegen. De drums overheersen, terwijl het maniakale geschreeuw van Gunn regelmatig ondergesneeuwd raakt.
Dat wordt vroeg in de set verbeterd, zodra er ruimte wordt gemaakt voor recenter werk met Brains On The Asphalt en het titelnummer Rustbelt Numetal. Halverwege ontdoet de frontman zich van zijn spijkerjasje, waarna hij op haast bezeten wijze over het podium zwerft. Door zijn tomeloze energie schiet de vocale uitvoering soms tekort, maar visueel valt er des te meer te beleven.
Nummers als Fat Around The Heart en Heavy Lies The Crown klinken objectief minder sterk dan gehoopt, maar de maniakale spektakelshow van Gunn en consorten maakt veel goed. Afsluiters Boo en Alpha & Omega groeien uit tot massale meezingmomenten met Gunn als dirigent. King 810 (7,5) verzorgt misschien niet het beste optreden van de dag, maar levert een bijzonder geheel af.
Alkaline Trio (Eagle)
Met dit warme weer moet men goed hydrateren en is het belangrijk om ook op tijd te eten. Helaas vraagt mijn lichaam daar net om wanneer Alkaline Trio (4) aantreedt in de grootste tent. Hierdoor zie ik slechts het laatste kwartier en onder de indruk raak ik eigenlijk nooit.
Dankzij een motorongeluk zit de gitarist op een krukje en wordt het hele optreden passief. Tel daar bij op dat de zang vals en onverstaanbaar is, dat het geluid niet goed klinkt en dat het publiek weinig raadt weet met de magere punkrock vertaling. Ik kom tot de conclusie dat ik niks heb gemist en ben dan ook blij dat ik eten en drinken heb gehaald. Gelukkig hebben we de foto’s van Liza nog!
Periphery (Vulture)
Als één van de pioniers binnen het djentgenre hoort Periphery (9) zonder twijfel thuis op dit festival. Zeker wanneer een nieuw album de aanleiding is voor deze tour. Op A Pale White Dot ontbreken de lange composities van weleer, waardoor er meerdere nieuwe nummers op de setlist passen, waaronder Obsession, Heaven On High en Atropos.
De muziek van Periphery is gelaagd en dat komt live misschien nog wel beter tot zijn recht. Tempowisselingen volgen elkaar voortdurend op, terwijl frontman Spencer Sotelo moeiteloos schakelt tussen hoge melodieuze zang en diepe screams. Instrumentaal zit alles indrukwekkend in elkaar. Metal, progressieve ritmes en zelfs jazzy invloeden vloeien naadloos in elkaar over. De gitaarpartijen vormen daarbij het fundament, aangevuld met verschillende virtuoze solo’s. Tijdens de kenmerkende djentpassages wordt volop geheadbangd, terwijl de rustigere momenten ruimte bieden om het technische spel van dit viertal(?!) te bewonderen. Inderdaad een viertal, want toetsenist Jake Bowen ontbreekt vandaag wegens familieomstandigheden, maar dat doet nauwelijks afbreuk aan de uitvoering. Vooral drummer Matt maakt indruk met zijn razendsnelle drumwerk en creatieve fills.
Afsluiter Blood Eagle laat vervolgens horen dat Periphery ook op het allerzwaarste werk excelleert. Niet alleen de riffs en polyritmische drums klinken loodzwaar, maar ook Spencer’s vocale presentatie. Hoewel het optreden visueel vrij statisch blijft, is dit technisch zonder twijfel één van de sterkste shows van de dag.
Destroy Boys (Buzzard)
Er wordt al jaren gepredikt voor meer vrouwen en non-binaire personen op ons Limburgse punkfestival, Destroy Boys (6) heeft beiden in de gelederen. De punkrock band bestaat ondertussen ruim tien jaar, maar is nog even hard nodig als bij de oprichting. Het viertal snijdt namelijk scherpe thema’s aan over onder andere genderidentiteit, feminisme en vervreemding.
Op het podium straalt de band zichtbaar enthousiasme uit en bewegen de bandleden voortdurend over het podium. Al vroeg in de set wordt opgeroepen tot een female-only moshpit, terwijl vocalist Alexia Roditis tussen de nummers door uitgebreid het woord neemt. Thema’s als mentale gezondheid, het aangeven van persoonlijke grenzen en het conflict in Palestina passeren daarbij de revue.
Op de setlist prijkt niet alleen nieuw werk als Muzzle, maar ook het komisch getitelde I Threw Glass At My Friend’s Eyes And Now I’m On Probation van het debuutalbum komt voorbij. Toch wordt pijnlijk duidelijk dat de band het vooral moet hebben van de gecreëerde sfeer en boodschap, want muzikaal gebeurt er bijster weinig. De composities blijven, zelfs binnen dit genre, te eenvoudig en ook het spel van dit viertal is niet bepaald strak te noemen.
Daar draait het bij Destroy Boys uiteindelijk ook helemaal niet om. De kracht van de band schuilt in de relevantie, urgentie en intensiteit waarmee de boodschap wordt overgebracht. Op dat vlak verdient het viertal zonder twijfel een acht. Puur muzikaal blijft de band echter steken op een vier. Die twee uitersten komen uiteindelijk uit op een voldoende. Fans en aanhangers hebben gelukkig het optreden van hun leven, vanuit objectief oogpunt is het helaas wat minder interessant.
A Day To Remember (Eagle)
De mix van metalcore en poppunk van A Day To Remember (9) is ook heden ten dage nog altijd populair. Nog voordat de eerste noot heeft geklonken, is de Eagle-tent al volledig gevuld. Wanneer de band vervolgens opent met publieksfavoriet The Downfall Of Us All, zit de sfeer er meteen goed in. Ook de oproep om te crowdsurfen wordt massaal opgevolgd en binnen enkele ogenblikken zweven tientallen bezoekers boven de mensenmassa.
Hoewel de pyro in de benauwde tent niet had gehoeven, laat zelfs de hitte het publiek niet tegenhouden om tijdens Paranoia een uitbundige circlepit te starten. Het geluid staat uitstekend afgesteld, waardoor zowel de meer poppunkgerichte nummers, zoals All My Friends, als de stevigere metalcoretracks, waaronder Mr. Highway’s Thinking About The End, perfect door de tent resoneren. Natuurlijk ontbreekt ook het inmiddels legendarische ‘surfing a crowdsurfer’-moment niet, waarbij iemand een crowdsurfer gebruikt als een surfplank. Vandaag gebeurt dat tijdens klassieker All I Want.
Met een tent die van voor tot achter springt en zingt, sluit A Day To Remember af met twee absolute publieksfavorieten. If It Means A Lot To You wordt uit volle borst meegezongen, waarna All Signs Point To Lauderdale nog één laatste explosie van energie veroorzaakt. A Day To Remember verzorgt met afstand het beste optreden van deze deze dag.
Malevolence (Buzzard)
In true hardcore fashion mag Malevolence (8) de Buzzard-tent afsluiten. Al direct na het betreden van het podium wordt bevestigd wat eerder die ochtend al bekend was geworden. Frontman Alex Taylor heeft met spoed een operatie moeten ondergaan en ontbreekt vanavond. De band wordt daarom ondersteund door onder anderen Tony Evans (de zanger van Desolated), verschillende andere gastvocalisten en uiteraard het publiek zelf. Dat klinkt vanzelfsprekend anders dan gebruikelijk, maar aan de vastberadenheid van de aanwezigen verandert niets. Vanavond moet en zal de tent gesloopt worden.
Vanavond krijgen we een bloemlezing van de discografie, waarbij de meeste nummers afkomstig zijn van de meest recente platen Malicious Intent en Where Only The Truth Is Spoken, zoals opener Trenches. De met beatdown doorspekte hardcore klinkt meedogenloos zwaar, terwijl de cleane zang van Konan Hall het geheel voorziet van een subtiele stonerinvloed. Kort na Life Sentence wordt het optreden even stilgelegd om de eerste gewonde af te voeren.
Tijdens Karma krijgt de band ondersteuning van Heriot’s Debbie Gough, terwijl tijdens Self Supremacy de afwezige Alex Taylor wordt gefacetimed. Die op zijn beurt dan weer het publiek vraagt om een circlepit. Bij het oudere materiaal neemt Malevolence uitgebreid de tijd om Jera On Air te bedanken voor de jarenlange steun sinds hun eerste optreden in 2017, waarbij de band benadrukt dat dit hun beste optreden op het festival tot nu toe is. De intensiteit ligt de hele set al bijzonder hoog, maar wanneer tijdens Keep Your Distance en On Broken Glass het volledige podium verandert in een springplank voor stagedivers, valt alles definitief op zijn plaats. Gelukkig is Jera On Air vandaag niet afgelast, want deze show behoort tot meest bijzondere momenten van het weekend. Een bonuspunt voor de creatieve oplossing en het publiek is daarmee op zijn plaats.
The Offspring (Eagle)
De grootste naam van deze vrijdag (en misschien wel van het gehele festival) is zonder twijfel The Offspring (6). Onder leiding van Dexter Holland en Noodles schrijft de Amerikaanse band inmiddels al meer dan dertig jaar punkrockgeschiedenis. Met slechts een uur speeltijd ligt de nadruk vrijwel volledig op het bekende repertoire.
Achter de band prijkt een groot ledscherm waarop niet alleen livebeelden worden getoond, maar ook visuals die de muziek ondersteunen. Helaas wordt er ook vandaag relatief veel tijd besteed aan praatjes tussen de nummers, waardoor het tempo van de set soms wat inzakt. Wat hierbij stoort: alle interactie met het publiek is woord voor woord hetzelfde als hun show op Graspop. Er is geen enkele spontaniteit en dat verwacht je toch van een punkband.
Halverwege volgt een eerbetoon aan Ozzy Osbourne in de vorm van een medley van Electric Funeral, Paranoid en Crazy Train. Hoewel deze uitvoeringen het origineel niet benaderen, maalt daar eigenlijk niemand om. De sfeer zit er uitstekend in en de tent blijft tot ver buiten de ingang afgeladen vol. Zelfs de wisselvallige zang van Dexter en het soms rommelige gitaarspel lijken de feestvreugde niet te drukken.
In het laatste deel van de set schakelt The Offspring alsnog een versnelling hoger. De grootste hits volgen elkaar in rap tempo op, afgewisseld met een Taylor Swift cover van Love Story en de iconische solo van In The Hall Of The Mountain King. Met Why Don’t You Get A Job, Pretty Fly (For A White Guy), The Kids Aren’t Alright, You’re Gonna Go Far, Kid en Self Esteem komt het grote feest der herkenning ten einde. Muzikaal is dit absoluut niet het sterkste optreden van het weekend, maar vermakelijk is het wel.
Foto’s: Liza van de Ven
