Een kleine vier jaar nadat de eerste single van dit compilatiealbum onze oren mocht bereiken eind oktober 2022, komt het gehele album in één keer uit. Eerder bracht deze Amerikaanse metalcoreband al drie verschillende EPs (of volumes volgens de titels van de releases) uit. Tel ze bij elkaar op en voeg daar nog een paar nummers aan toe en je hebt precies dit compilatiealbum om uit te brengen.
Vol. 1 opent met de bekende eerste akkoorden van Divide. Een politiek geladen track die nog steeds relevant is én nog steeds erg lekker klinkt. Dat is nog even goed binnenkomen. Nu we als luisteraars wakker zijn geschud, is het tijd om adem te halen tijdens het gevoeligere en oh zo catchy Left Behind. Persoonlijk is dit één van mijn favoriete nummers van deze band waarin de krachtige stem van Landon Tewers de boventoon voert en prachtig samenwerkt met een catchy refrein. Hoewel het nummer niet heavy klinkt, valt dat in de tekst niet te ontwijken. Voor de mensen die heavy willen, is de volgende track – die een paar jaar geleden viral ging op TikTok (en terecht) – Forgotten, een uitstekende keuze. Heavy is ie zowel tekstueel als instrumenteel.
Vol. 2 is het emotionelere/post break-up onderdeel van dit album. Het opent met het ironische Closure dat thematisch doet denken aan het eerdere Left Behind maar een kopie is het zeker niet. Het is rustiger en emotioneler en persoonlijk vind ik deze aanzienlijk minder catchy. Dit geeft wel ruimte om goed te kunnen (en mogen) luisteren naar de stem van Tewers – en dat verveelt nooit. Dat deze volume niet enkel emotioneel heavy is, wordt geluid duidelijk vanaf de eerste seconde van Don’t Look Away waarin we worden begroet met de scream van Tewers – en wat is dit een showcase van hoe deze band hun teksten, vocals én instrumenten kunnen balanceren! Het nummer voelt bijna te kort en het rustigere All That I Can Give voelt bijna als een te snelle transitie.
Vol. 3 gaat bijna naadloos over in Been Here Before dat ook een rustigere track is, maar hetzelfde niveau van catchy draagt als het eerder genoemde Left Behind – wederom een persoonlijke favoriet dus. Het daaropvolgende Pretend volgt hetzelfde patroon dat vervolgens wordt verbroken door Spare Me. De bekende harde riffs met een randje in combinatie met de screams van Tewers sluiten dit volume met geweld af.
De laatste drie nummers – waaronder de nieuwe track Carved – staan qua geluid bijna haaks op het eerdere Spare Me. Silence klinkt en voelt als een gebroken hart en de transitie naar dit nummer voelt toch wat onwennig, omdat het tempo zó verschilt. Wellicht had het beter geweest om van plaats te wisselen met het opeenvolgende You Get One gezien deze track je als luisteraar heen en weer schudt. Hoewel de transities een beetje in de weg zitten en de meeste Plot In You fans nog geen nieuw nummer hebben gehoord op dit album, valt de hoge kwaliteit ervan niet te ontkennen. Gelukkig is er nog wel één nieuwe track meegeleverd en dat is de afsluiter
Carved. Een gevoeliger en rustiger nummer om het album af te sluiten.
Mogelijk voelt het bitterzoet om maar één enkel nieuw nummer te mogen krijgen op deze opgave. Tegelijkertijd is het wellicht een heel mooi album waar nieuwere fans direct aan kunnen haken en direct kennen kunnen maken met het geluid én potentie van deze band. Zelf had ik ook graag meer nieuwe nummers gehad, maar het maakt me ook wel weer heel gretig en nieuwsgierig naar het volgende dat deze band uit gaat brengen. De passie en potentie zijn duidelijk aanwezig en niet onbenut gelaten, waardoor ik er eigenlijk nu al van uit ga dat hun volgende release ook van hoge kwaliteit zal zijn.