Is er leven na de dood? Een van de zogenaamde levensvragen waar menig filosoof en theoloog zijn/haar tanden stuk op heeft gebeten. Deze vraag krijgt een nieuwe lading door Marrow Deep, de eerste Mastodon-plaat sinds het tragische overlijden van voormalig gitarist Brent Hinds. Zijn kenmerkende gitaarspel gaf de vorige platen van de band net even dat extra stukje onvoorspelbaarheid en gevaar…
Het goede nieuws is dat de overgebleven leden, aangevuld met toetsenist João en Nogueira en gitarist Nick Johnston, het verlies van Hinds op een muzikaal adequate manier hebben opgevangen. Marrow Deep laat zich eerder omschrijven als een logische opvolger van Emperor of Sand (2017) en Hushed and Grim (2021) dan een stilistische breuk met het verleden. Wel heeft de band de gelegenheid te baat genomen om hun voorliefde voor jaren ’70 progrock flink uit te leven (Out Like A Limb, In The Ruins) en weten de heren prima hun weg te vinden in jaren ’60 psychedelica (Moth And Bone, The Vanishing).
Vergeleken met zijn voorgangers klinkt Marrow Deep zeker in de eerste vijf nummers een stuk rauwer. Nummers als Barbarians Blood, Poisonous Weapons en Your Ghost Again zouden niet hebben misstaan op Leviathan en Blood Mountain. Door de bank genomen klinkt Mastodon geïnspireerd en gedreven op de nieuwe plaat en in die zin is er zeker een leven na dood voor de band na het tragische verscheiden van Hinds.
Toch heb ik wel enige punten van kritiek. Zo mist Marrow Deep echte muzikale uitschieters van het kaliber Steam Breather, Blood and Thunder en The Wolf Is Loose en mis ik ook wat echt muzikaal avontuur in de vorm van The Czar en The Last Baron. The Three Fates en het eerdergenoemde The Vanishing komen redelijk in de buurt, maar missen net dat extra stukje magie. Een hele stoet aan gastmuzikanten doet daar weinig aan af. Een beetje speelsheid a la The Hunter had Marrow Deep ook niet misstaan, al was het alleen maar om de algehele doodgraversstemming op de nieuwe plaat te doorbreken.
Resumerend valt Marrow Deep als geheel eerder als solide dan als spectaculair te omschrijven. De nummers zitten kwalitatief goed in elkaar, maar ik mis net even dat extra vleugje onvoorspelbaarheid en gevaar dat Hinds in het verleden wel bracht. In dat opzicht wordt hij node gemist…