De Amerikaanse indierockband Wilco staat bekend om hun geweldige liveshows, waarbij de bezoekers keer op keer weer worden getrakteerd op iets bijzonders. Zo is de band rondom frontman Jeff Tweedy in staat om een nummer zowel in een hele softe versie te laten horen als ook in een hele stevige rocksong, waarbij de toeschouwer keer op keer maar moet afwachten welke versie er uit de hoge hoed wordt getoverd. Velen nieuwsgierigen waren dan ook naar De Veereniging in Nijmegen gelokt om te horen wat er op deze maandagavond allemaal te gebeuren stond.
Het was behoorlijk druk in De Vereeniging. Menigeen verzamelde zich in de foyer, hing een jas weg bij de garderobe, nam alvast een kijkje bij de merchandise en scoorde ook maar meteen een drankje alvorens de zaal in te lopen. De Vereeniging is natuurlijk sowieso een fantastische locatie om in rond te lopen, maar wat opviel was dat de zitplaatsen erg in trek waren op deze maandagavond. Niet veel later was overigens het reguliere vloeroppervlak ook geheel gevuld en gingen de blikken naar het podium, waar voorprogramma Hovvdy van zich mocht laten horen.
Het duo uit Austin, Texas bestaat uit de heren Charlie Martin en Will Taylor die beiden onder eigen begeleiding op gitaar een vleugje country door de grote zaal lieten gaan. Telkens nam een van de mannen een song voor zijn rekening, waarbij vaak de ander inviel als tweede stem. Charlie en Will klonken wat zenuwachtig en vroegen zich al vrij snel af hoe men eigenlijk Nijmegen moest uitspreken. Dit leverde nog positieve reacties op, maar vervolgens vertelden de mannen dat ze het een mooie “little town” vonden en dat werd iets minder gewaardeerd. Helaas wist Hovvdy met hun songs weinig indruk te maken in De Vereeniging. Het grote gros klonk vrij eentonig en ook het gitaarspel bracht helaas weinig variatie. Een beetje meer begeleiding zou deze show zoveel beter hebben gemaakt. Sterker nog, vol trots kondigden Hovvdy aan dat er een album uit was, waarbij ze met de complete band te horen waren. Hadden ze die complete band maar neergezet vanavond….
Terwijl Hovvdy nog bezig was zagen de bezoekers in Nijmegen de spullen van Wilco al klaar staan op het podium, hetzij het allemaal wel wat verder naar achteren stond. Na de ombouw zou blijken dat alles ook op deze plek zou blijven staan en dat de bezoekers die helemaal vooraan stonden alsnog een eindje van Jeff Tweedy en de zijnen verwijderd zouden blijven. Gelukkig draaide het ook vanavond bij Wilco veel meer om de geweldige kwaliteit van de band, dan dat er een echte show werd opgevoerd. Rond de klok van kwart over negen betraden de heren het podium, waarbij er vanavond werd afgetrapt met Handshake Drugs, een nummer wat ruim 20 jaar geleden werd uitgebracht op het A Ghost Is Born-album. Men ging dan ook vanavond terug in de tijd en dat zou men nog veel vakeer dan op deze avond. In de loop der jaren heeft Wilco zo’n 13 albums uitgebracht en waren er dan ook meer dan genoeg songs om een mooie setlist samen te stellen. Vanaf de allereerste tonen was al te horen dat de band in vorm was en dat men zich mocht opmaken voor een mooie avond en dat gevoel werd deze avond alleen maar sterker en sterker. De band ging misschien nog wat langzaam van start, maar liet tijdens Via Chicago de eerste keer hun tanden zien. Een overdonderend stukje drumwerk klonk door de grote zaal, waarbij een niet-wetende bezoeker zou denken dat de drummer compleet de weg zou zijn, maar het hoorde allemaal bij deze prachtige song. Drummer Glenn Kotche demonstreerde dan ook meteen zijn klasse, maar het zou vooral gitaarvirtuoos Nels Cline zijn die de show zou stelen deze avond in Nijmegen.
Een groot spreker zal Jeff Tweedy nooit worden en ook vanavond beperkte hij zich ook tot het uitspreken van “Nijmegen” en “How Are You Doing?”, waarna men weer het volgende nummer speelde. Bij Wilco draaide het dan ook veel meer om de nummers en wat werden deze heerlijk vertolkt. Het draait bij Wilco om de kunsten van het collectief en niet puur om de kwaliteiten van frontman Jeff Tweedy. Wat wist Mikael Jorgensen vanachter de toetsen de nummers meer kleur te geven, maar ook mocht de rol van bassist John Stirratt niet worden overschat. Samen zorgden ze er voor dat Nels Cline de show kon stelen op zijn gitaar. Keer op keer deed hij het publiek verbazen met zijn kunsten. Het publiek begon steeds meer los te komen, maakte zo af en toe een dansje en zong bekende teksten mee van onder andere I’m Always In Love, Hummingbird en War On War, maar de grootste publiekreactie kwam toch na het verpletterende uitvoering van Impossible Germany, waarbij de gitaarsolo’s om de oren vlogen en de nekharen deden rijzen. Wie dan ook nog niet overtuigd was ging dan ook alsnog voor de bijl.
De zegetocht van Wilco was dan ook ingezet en vooral in het tweede gedeelte van de show maakte de band zich heer en meester van De Vereeniging. Eerder op de avond vroeg Jeff Tweedy nog of er Amerikanen in de zaal waren. Er kwam nagenoeg geen reactie, wat volgens de frontman niet gek was aangezien er geen reden was om meer trots te zijn op dat land, maar later in de show kwam hij nog even van zijn veilige plek achteraan op het podium vandaan om even de voorste rij te begroeten en een paar handjes te schudden. Vervolgens nam hij weer de plek in achter de microfoon, waarbij hij nog de grap maakte dat ze besmettelijk waren en dat dit een veilige afstand was. De afstand had puur te maken met de techniek, zo kon men het beste geluid voorschotelen en dat klonk van voor- tot achteraan perfect in de zaal in Nijmegen. De muziek voor de fijnproever klonk dan ook heerlijk door de speakers.
Helaas kwam er aan deze mooie avond met Wilco ook een einde, maar niet voordat er met Heavy Metal Drummer en I’m The Man Who Loves You uitgebreid werd stilgestaan bij de muziek van het beroemde Yankee Hotel Foxtrot-album. Het publiek in de zaal hoefde vervolgens niet lang te wachten totdat de band nog terugkeerde voor het toegift, waarbij de Amerikanen nog een drietal nummers speelden en enigszins verontwaardigd vertelden dat ze nu, aangezien de klok al na eleven had aangegeven, nu echt moesten stoppen. De band had ondertussen nagenoeg twee uur gespeeld en het publiek had dan ook niets te klagen, Wilco had zich wederom bewezen en wie er na het grote slotapplaus nog meer wou horen werd uitgenodigd om naar de show in Paradiso in Amsterdam te komen… of simpelweg te wachten totdat Jeff Tweedy en de zijnen weer in ons land te zien zouden zijn!