Het atmosferische blackmetal duo Fluisteraars is al zeventien jaar niet weg te denken uit de Nederlandse metalscene. Mink Koops, Bob Mollema en voormalig lid Asher de Vries braken in 2014 door met hun debuutalbum Dromers. Hiermee schotelde ze de Gelderlandse geschiedenis voor aan een internationaal publiek. Het was een absoluut tegengeluid van de traditionele Scandinavische blackmetal. De donkere bossen van Scandinavië moesten wijken voor de Gelderse Veluwe. Dit succes bloeide de afgelopen jaren gestaag door. Inmiddels zijn we aangekomen bij Jacht der Mysteriën, een plaat die flink duidelijk maakt dat Fluisteraars voorlopig nog niet uitgespeeld is.
De Gelderlanders kwamen uiteraard niet alleen opdraven. Het voorprogramma werd verzorgd door Invunche. Een blackmetal band met een wel heel bijzondere samenstelling; zo bracht Invunche het Nederlandse en Chileense bloed samen voor een markant optreden. Op het podium verrees een verschijning die regelrecht uit Warcraft had kunnen komen. Wanneer de eerste noot door de zaal galmde deed het zich voor als pure blackmetal, maar gaandeweg de show bleek niets minder waar te zijn. Invloeden uit diverse genres zoals deathmetal en hardcorepunk kwamen voorbij. Het tempo lag doorgaans hoog waardoor het lekker weg luisterde. Al kwam deze ongebruikelijke samenstelling van stijlen waarschijnlijk beter tot zijn recht in wat rustigere nummers. Zo bevestigde de tweede helft van de set deze veronderstelling. Invunche begon wat meer tekenen van doommetal te vertonen. Het bracht de set tot een intiemere luistersessie waarin de onderliggende details kwamen bovengedreven. Door iets meer gebalanceerde nummeropbouw zou Invunche hun muziek naar een hoger niveau kunnen trekken. Want de keiharde basis met een toetsenist in de mix en de uitgesproken podiumverschijning ligt er zeker.
Toen Invunche het podium afging ontstond er wat gezonde spanning in de zaal. Fluisteraars wist het publiek al te veroveren in België en op festivals als Roadburn en Samhain. Maar een thuiswedstrijd bleef jarenlang nog uit. Op slechts een half uurtje afstand van hun oorsprong betrad het duo met heuse versterking het podium op. Deze kwam in de vorm van leden uit de broederbands Turia en Solar Temple.
Zonder pardon kwam Fluisteraars direct met de deur in huis vallen met nummers van publieksfavoriet Bloem. Terwijl dit album volledig vintage is opgenomen, kwam het geluid alsnog zeer albumgetrouw uit de digitale mengtafel. Zo droop de emotie van Koops’ meesterlijke gitaarwerk af. Hij bespeelde het publiek als de rattenvanger van Hamelen. De hypnotiserende riffs lieten het publiek even zweven waarna ze volledig neerstortten tijdens de explosieve crescendo’s.
De gelaagdere elementen uit nummers zoals Eeuwige Ram vielen soms wat weg in het gerinkel van het bombastische spel. Desalniettemin slaagde de band erin om het publiek te volledig te veroveren dankzij de schurende vocals en het ruwe spel.
Uiteindelijk sloten zij hun set af met Zwarte Zomermaan, de epische afsluiter van hun nieuwste album. Het 18-minuut-durende slotstuk fungeerde als een zeer passend einde aan deze geweldige show. Fluisteraars weet als geen ander het publiek te kluisteren aan zijn lippen. De spaarzame stiltes tussen de bombarie zorgden voor een bron van kracht tijdens hun set, het is hierin dat de luisteraar volledig verbonden was met de Gelderse heren. Het was even alsof men zich in een andere wereld waande: een wereld vol dromers, bloemen en mysteriën, die eens in de blauwe maan zichzelf voorzichtig een stukje laat zien.