Het intro van The Final Countdown is waarschijnlijk één van de meest iconische intro’s die er bestaat. De absolute oorwurm is door het vele afspelen voor enkele mensen die ik ken dan ook behoorlijk irritant geworden, en de muziek van Europe is in sommige hardrock-kringen misschien ook enigszins discutabel. Deze band, die in de tweede helft van de tachtigerjaren enorm populair was, staat vanavond in de Musis Sacrum te Arnhem; een avondje puur jeugdsentiment met de viering van veertig jaar The Final Countdown.
Geen stadion of mega-hal deze keer, maar een sfeervol Musis Sacrum (inclusief heel behoorlijk geluid). Een gemoedelijk sfeertje in de nette, snel verlopende wachtrij en ook binnen in (en om) de zaal is het prima vertoeven. In de zaal hoor ik om kwart voor acht nog wat klanken van het voorprogramma. Eerst even een drankje (voldoende drankpunten en dus gelukkig weinig wachten), en misschien nog even plaats nemen in zo’n comfortabel zitje, of toch nog wat meepikken van het voorprogramma? Toch maar alvast een plekje zoeken. Het voorprogramma heeft zijn half uur blijkbaar niet volgemaakt; ruim vijf minuten voor achten sta ik in de zaal, een paar meter van de zijingang, zo’n twintig meter van het podium. Goed zicht en voldoende ruimte, maar direct voor mij staat het behoorlijk klem; uitverkocht schat ik zo. Het ombouwen van het podium is reeds bezig. Vanavond ben ik alleen. Onze fotograaf had op het laatste moment moeten afzeggen wegens omstandigheden (geen foto’s, sorry), maar die laatste meters naar de foto-pit waren ook een heel karwei geweest; zelfs de security die er een keer langs moest, had het moeilijk. Ondertussen klinken de klassiekers van Van Halen,Ozzy, Deep Purple en UFO uit de speakers. Na een half uurtje mensen kijken, her en der een praatje en wat voor-genieten, wordt het donker en het publiek gaat van zich laten horen.
Na een intro met begeleidende graphics op de achterwand, wordt knallend geopend met Scandinavian Eyes, van het laatste album Come This Madness. We zien een band die er zin in heeft en muzikanten die het echt nog kunnen! John Norum, gewapend met een Flying V (en later ook de vertrouwde Stratocaster), vuurt strakke riffs en flitsende solo’s het publiek in en Joey Tempest is zijn krullende “poedel” haardos misschien al jaren geleden verloren, hij is nog best aardig bij stem en bijzonder goed gehumeurd. Na een lekkere uitvoering Walk The Earth, het titelnummer van de gelijknamige plaat uit 2017, dat mij altijd erg aan Dio doet denken, komt de eerste “hit” in de vorm van Supersticious, waarvan ik de tekst om me heen al veelvuldig zie en hoor meezingen. De frontman heeft laten merken dat hij de Nederlandse taal enige aandacht geschonken heeft met een begroeting en (natuurlijk) even hardgrondig vloeken. Hij heeft het publiek mee. Een echt lekker stukje bas in One on One en bassist John Leven kan even helemaal shinen.
Joey Tempest kan niet meer alle hoogtes halen, maar het wordt snel duidelijk dat hij meestal zijn beperkingen kent; een passage wordt vaak iets lager ingezet, of kundig getimed afgekapt. Bij een donkere rocker als War Of Kings is het echt duidelijk dat hij het er soms moeilijk mee heeft, maar de daaropvolgende ballade Prisoners In Paradise gaat hem nog verbazingwekkend goed af. Qua ondersteuning van de zang is de wereldse toetsenist Mic Michaeli trouwens ook zeer verdienstelijk. John Norum heeft me inmiddels al weer menigmaal laten zien waarom hij me destijds (en nu nog steeds) kippenvel kan bezorgen; wat een snarentovenaar!
Wel valt me op dat de eerste helft van de set, de nummers vaak voorafgegaan worden van (ook visueel zeer verzorgde) intro’s, waarbij het podium even donker is en de band even het podium lijkt te verlaten. Dit haalt de vaart wel wat uit het optreden. Halverwege de set begint met Rock The Night het feest der herkenning en komt er ook meer vaart in het geheel; de band blijft op het podium en er komen meer “praatjes” en interactie met het publiek. Dan volgen een (zeer indrukwekkende, luid meegezongen) Carrie, Danger On The Track (waar de crew uitgebreid bedankt en op het podium in het zonnetje wordt gezet), Ninja, Cherokee (met heel irritante, felle lamp in de achtergrond), en nog een aantal nummers van het hit-album The Final Countdown.
Als laatste wordt dan ook deze mega-hit zelf natuurlijk gespeeld. Het intro wordt ingezet en opeens is het een zee van filmende mobieltjes in de lucht. Maar goed dat dit nummer toch echt aanzet tot bewegen, dus dit duurt niet heel lang. Joey gooit een paar “Jump, Jump, Jump around” teksten er tussendoor, terwijl hij de daad bij het woord voegt en in de avondgymnastiek voorgaat. Zelfs John Norum staat te springen; nog even alle laatste restjes energie er uitgooien. Het hele publiek lijkt de teksten mee te zingen en de band staat zichtbaar te genieten, nog even die geweldige solo, nog een paar rondjes meeblèren en springen, en dan is de koek echt op. Geen toegift, nog een kleine vijf minuten verwijderd van het anderhalf uur speeltijd, maar het is goed zo; het is een memorabele avond geweest.