De core scene is populairder dan ooit in Nederland. Niet vreemd dan ook, dat je het Tilburgse Braces overal op de affiches tegenkomt. Dat maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar hun nieuwe album.
Iets in die pinch harmonics van opener Hostile Territory doet me denken aan Machine Head. Maar dan nadat Robb Flynn een weekend opgesloten heeft gezeten in een kooi met een dolle rat. Meestal vind ik intro-tracks saai, maar deze beukt er gelijk op. Deze jongens weten hoe ze brute metalcore moeten schrijven. Versnellingen en vertragingen en een loodzwaar geluid garanderen harde actie in de moshpit voor de karate cavia’s. Bij dat drumwerk waarmee Tyranny of Self start zie je de circle pit al voor je en bij Erase Me een wall of death. New Order heeft een perfect two-step momentje. Een modern album in dit genre moet natuurlijk ook een paar gasten hebben. Dat is goed voor de algoritmes van Spotify en Instagram. Dus horen we Jay Webster van UnityTX op wat gerapte vocals op Backstabber en Dead Like Juliet op One Final Drop. Smakelijke breakdown heeft die. Als ik me daarbij in de pit zou wagen ging ik denk inderdaad een laatste val tegemoet. Bonuspunten voor de meer clean vocals ook op dit nummer die net dat extra beetje gelaagdheid geven. Hoewel dit zeker een album is dat voor de keel gaat, zijn er genoeg kleine wendingen te horen die het niet alleen geschikt maken om live op los te gaan.
Het muzikaal vakmanschap, qua riffs en percussie staat buiten kijf. De vocalen zijn zo diep als het decolleté van een OnlyFans dame, en zo smerig als het toilet na een crust festival. Topper op dit vlak, en niet alleen in eigen land.