De Verenigde Staten staan al decennialang bekend om hun rijke metalcorescene, waarin bands als Killswitch Engage, As I Lay Dying en All That Remains het genre mede hebben gedefinieerd zoals we dat heden ten dage kennen. Muziek en vernieuwing gaan daarbij hand in hand, wat heeft geleid tot een stroming die nadrukkelijk de progressieve structuren verkent. Bands als Periphery en Invent Animate zijn in dat kader populairder dan ooit. Een nieuwe speler binnen deze grenzen is het uit Seattle afkomstige Oathbound. In 2024 brachten zij hun debuut-EP Untill It’s Gone uit en twee jaar later is het moment aangebroken voor hun eerste volwaardige langspeler.
Dit album heeft Colors In Grey meegekregen en bevat negen composities. Ondanks de progressieve inslag in de instrumentatie blijven de nummers relatief beknopt, waardoor de totale speelduur beperkt blijft tot ongeveer een half uur. Na een ingetogen intro is het titelnummer verantwoordelijk voor de opening van de plaat. Met name het melodische gitaarwerk van Taylor Harper en Viktor Schultz maakt een sterke indruk. De subtiel aanwezige keyboardpartijen ondersteunen de riffs en dragen bij aan een meeslepende muzikale beleving.
Op vocaal vlak bevinden de meeste partijen zich in het middenregister, waarbij de screams van CJ Brunke hysterisch tot uiting komen. De cleane zang komt daarentegen enigszins gekunsteld over en mist overtuigingskracht. De kracht van het album ligt vooral in de heroïsche sfeer en de zorgvuldige opbouw van de composities. Een voorbeeld hiervan is Misunderstood, waarin tevens een gastbijdrage van de zanger van Everglade is opgenomen. Juist de afwisseling met lagere grunts maakt dit nummer tot een van de sterkere momenten op het album.
Insomniac vormt instrumentaal een hoogtepunt, terwijl Searching For An Answer als enige single inspeelt op de huidige djent-invloeden met een aanstekelijke groove en diverse memorabele passages, waaronder een overtuigende gitaarsolo tegen het einde. Afsluiter False Ideals onderstreept nog één keer de virtuositeit van de twee gitaristen, waarbij het melodische spel van hoog niveau is.
Hoewel Colors In Grey over het algemeen aangenaam wegluistert, is de mix enigszins vlak, waardoor bepaalde baslijnen en riffs niet volledig tot hun recht komen. Samenvattend bevat het album tal van interessante ideeën die niet altijd even naadloos samenkomen. Met name de gitaren en keyboards dragen het geheel, terwijl de zang, productie en variatie nog ruimte voor verdere ontwikkeling laten.
Oathbound bevindt zich daarmee tussen twee werelden: enerzijds ontbeert het werk mogelijk de diepgang voor de uitgesproken progliefhebber, anderzijds kan het voor de traditionele metalcorefan te progressief aandoen. Betekent dit dat hier een zwak album wordt afgeleverd? Zeker niet, de potentie is aanwezig en het is met afwachten hoe deze Amerikaanse formatie zich in de toekomst verder zal ontplooien.