De klassieke vroege tachtigerjaren hardrock, metal en doom zijn duidelijk de vormende jaren geweest voor Candlemass zanger Johan Langquist. Dit album is een soloproject van de zanger die zich in het verleden eigenlijk liever (door een stukje onzekerheid?) als sessiezanger liet inhuren. Hij heeft zich hierbij omringt met klasse muzikanten en schijnt met deze band de nummers ook op het podium te willen brengen. De bedoeling is ook dat dit niet zomaar als een tussendoorprojectje gezien wordt.
Ronnie James Dio is duidelijk een bron van inspiratie geweest. Zowel Rainbow als latere Black Sabbath invloeden zijn duidelijk te herkennen. Een Gates Of Babylon sfeertje in Castle Of My Dreams en Where Are The Heroes kun je gewoon helemaal invoelen. Dit is echt heel lekkere muziek voor liefhebbers van het genre; het is van een dusdanige kwaliteit dat het je direct terug brengt naar een periode waar deze klassiekers geboren zijn. Ook de donkere en epische invloeden van de doom, zoals we die bij die “andere” band van Langquist gewend zijn, kan hier heel mooi worden geïntegreerd. Een speciale vermelding trouwens voor gitarist Erik Hendriksson; knappe en strakke riffs en zeer passend soleerwerk, zowel expressief resulterend in kippenvel, als vliegensvlugge technische hoogstandjes. Henriksson is een wel zeer kundig vakman; je kan er van houden of niet, maar enkele klassiek aandoende passages met regelrechte notenwatervallen zouden zelfs aan Yngwie Malmsteen kunnen doen denken. Juist die combinatie met die pakkende expressieve momenten maken dit echter wel heel bijzonder. Een mooie plaat van een gezelschap waarvan hopelijk nog veel meer werk mag uitkomen.