Wat betreft populariteit heeft Eihwar niets te klagen. Een lange rij voor de deur zegt al genoeg. Waar bij het voorprogramma nog ruimte is om je plek te zoeken staat het bij het hoofdprogramma goed vol. De grote zaal van de Effenaar is nog niet uitverkocht, maar het scheelt volgens mij niet veel.
Energiek. Dat is het eerste woord dat me te binnenschiet als ik het optreden van Eihwar moet omschrijven in een woord. Gelukkig heb ik meer woorden voor deze recensie om aan het optreden recht te doen. Eihwar maakt er een energieke pagan Viking disco van. Voor dansen en klappen is er alle ruimte. De heftige beats en pompende percussie is daar de basis voor. Mark swingt en drumt er aardig op los op zijn eigen podium op de achtergrond. Hij staat dan op de achtergrond, maar zijn spel is overduidelijk te horen. Net als zijn diepe mannenstem. Die klinkt live nog rauwer dan op plaat. Het publiek kan niet anders dan swingen, springen en klappen. Het enthousiasme is volop aanwezig. Zangeres Asrunn is zo mogelijk nog energieker. Ze springt, sprint en danst alsof het leven ervan afhangt. Onvoorstelbaar dat ze ondanks al die energie slurpende actie op het podium nog steeds zo goed blijft zingen. Heel soms krijgt ze een moment om even adem te halen. Tussen de nummers in kan ze even wat bijkomen en wat drinken om daarna weer stevig los te gaan. Er is ook weinig ruimte voor rust. Slechts een paar nummers zijn zo rustig dat Asrunn er even bij kan zitten. Zoals op Ljósgarder en The Lake of the Dead.
Live klinkt het allemaal net nog swingender en dwingender dan op plaat. Dat is voor een groot deel te danken aan het overtuigende optreden van het tweetal. Ongekend dat je met twee mensen zo’n show kan neerzetten. Zonder videobeelden heb je nog steeds geen idee waar je allemaal moet kijken om alles wat op het podium gebeurd te volgen. De nadruk van de set ligt vooral op het nieuwe album Hugrheim. Nummers als Naudiz, Freya’s Calling, (het melodieuze) Ein, Hugrheim, Heill Odin, Omenotharena (Warrior’s Training) vliegen in razende vaart voorbij. De band eindigt met Berserkr. Duidelijk (nog) een favoriet om nog een keer lekker mee te schreeuwen. Het is een passende afsluiting van een energieke show.
Mira Ceti is muzikaal gezien een behoorlijk contrast met het hoofdprogramma. De muziek is (Oosters) etherisch en veel rustiger. De overeenkomst zit in de ondersteuning van de muziek. Vooral keyboard en programming. Af en toe wordt ook de elektrische gitaar gepakt. Zelfs de achtergrondzang is vooraf opgenomen. Toch weet het tweetal indruk te maken. Eigenlijk bedoel ik dan dat vooral de zangeres weet te overtuigen. Haar mooie veelzijdige stem en uitstraling op het podium zorgen ervoor dat een groot deel van het publiek ademloos staat te luisteren. Helaas op een aantal mensen na die last hebben van de Dutch Disease. Mooie uitvoeringen van o.a. Lesole, Zulaye, Tebeh Dino en Uriat passeren de revue. Mira Ceti brengt met haar heavenly voice kalmte en dat blijkt stilte voor de Eihwar storm. Doordat beide toch in een vergelijkbare vijver vissen, maar dan met een compleet andere uitkomst, passen beide bands prima bij elkaar.
Aan de ene kant ben ik meer fan van een band die hun muziek live inspeelt met instrumenten. Als je het echter met keyboard en programming zo overtuigend weet te brengen als Eihwar en Mira Ceti dan hoor je mij niet klagen. Sterker nog, dan weet ik me uitermate goed te vermaken. Heerlijk optreden en wat een positieve vibe heerste er deze avond. Hulde aan de bands en het publiek.
Foto’s: Ron Schoonwater