Na een drietal eerdere geslaagde edities is er ook dit jaar weer een Engel of Deathfest in de Groene Engel in Oss. Iets kleiner van opzet maar dat mag de pret niet drukken. Het aanbod van metal is in deze stad over algemeen beperkt, dus iets om met volle teugen van te genieten.
We hebben vanwege de vroege start wat moeten haasten. Als we binnen komen horen we de laatste noten van A Knight Under Maria’s Altar. En dat klinkt loodzwaar, zoals we van dit collectief rondom Nawoddya Ramkisoensing gewend zijn. Naar verluid was de brute metalcore weer goed voor de eerste, hoewel wat opgedrongen, moshpit, en gevechten met opblaaszwaarden.
Vervolgens is Nephylim aan de beurt. Niet hun eerste show hier, ze stonden al eerder op de planken in De Groene Engel met Graceless én bij de eerste editie van dit festival. De groei is mooi te zien en te horen. Niet in de laatste plaats door hun enorme backdrop. Dat doek is wel wat maatjes gegroeid. Niet vreemd ook, want de band gaat binnenkort op een Europese tour. Met een nieuwe bassist in de gelederen maar verder de trouwe bezetting waar we zo dol op zijn, brengen ze vanavond vooral het nieuwe werk. Het nieuwe album Circuition klinkt wat bruter in de oren, met beukers als Withered en Grand Denial. Gelukkig komt ook The Bitter Inheritance voorbij zodat fans van album Severance of Serenity ook tevreden worden gesteld. De hele podiumpresentatie komt wat grootser over, net zoals het geluid. Meer geschikt voor de grotere festivals. Ik mis wel de hooks en spannendere gitaarpartijen van een nummer als Fractured Existence. Echter, zonder twijfel zagen we hier een band aan het werk die op internationale schaal zal gaan scoren in de toekomst.
Dödsrit kunnen we toch wel zien als de minst toegankelijke band van de avond. Hoewel? De furieuze black metal van deze Nederlands/Zweedse band is ingebed met klassiek gitaartandemwerk dat doet denken aan NWOBHM-acts als Iron Maiden. De schreeuwzang van vocalist/gitarist Christoffer Oster zal niet iedereen bekoren, maar het zorgt wel voor die gitzwarte rand die de smaakmaker is van de act. Wat het optreden zo sterk maakt is die smerige, gruizige, crusty ondertoon in combinatie met meer toegankelijke melodieuze melodien.
God Dethroned sluit de avond op het hoofdpodium af. Deze Nederlandse death metal band heeft natuurlijk een flinke staat van dienst op weten te bouwen. Opgericht in maar liefst 1990 door het nog enige aanwezige originele bandlid Henri Sattler kunnen we deze band al jaren zien als vaandeldrager van de vaderlandse metal scene. Die ervaring spreekt uit het foutloze spel en het zelfvertrouwen waar de band zich mee presenteert. Maar er is ook wel iets van routine te zien wat de show iets minder spannend maakt. Zoals we vaak in dit genre zien is de podiumpresentatie vrij statisch ook. Wat niet wegneemt dat het publiek zich moeiteloos verliest in de pit en energiek headbangen. We mogen niet klagen over de uitgebreide setlist die voorbij komt. Niet alleen is er ruimte voor nieuwer werk als Asmodeus en Black Heart, maar ook werk van het eerste album zoals Colloseum Serenades en Somberness of Winter worden niet overgeslagen.
Headless Hunter sluit op hun eigen energieke wijze af in het cultuurlokaal van De Groene Engel. De kleine ruimte barst bijna uit de voegen van deze thrasher die ook geen onbekenden zijn van het festival. Ook zij waren bij de eerste editie. En natuurlijk niet alleen zij. We zien veel bezoekers die er ook de eerste keer bij waren. En gelukkig, nieuwe gezichten, die hopelijk bij een nieuwe editie er ook weer bij zijn. Want naast de muziek gaat dit festival natuurlijk ook gewoon om de onderlinge gezelligheid.
Foto’s: Lotte Kobus