Het uit Manchester afkomstige IST IST laat er vanavond geen gras over groeien. Hun doorgaans korte nummers zijn gericht op aanstekelijke riffs, ritmes en een zanger die meer spreekt dan zingt. Bij elkaar is het een toegankelijke en dansbare rockmachine. Ook live. De dynamiek van de studio laat de band beter klinken op het gebied van diepte en gelaagdheid. Live is het optreden echter weer een groot feest door het grote meenzinggehalte op de zich vaak herhalende refreinen in het nummer en de swingende (bas)gitaar en drumpartijen. De stem van Adam Houghton is live eentoniger dan op plaat. Opvallend is dat de aankondigingen vooral gedaan worden door bassist Andy Keating. Andy zet op bas een solide set neer. De pompende bas speelt stiekem best een stevige rol in de muziek. Zijn achtergrondzang steekt ietwat schril af tegen het zangwerk van drummer Joel Kay. Joel weet indruk te maken zonder voor mij zichtbaar te zijn. Hij zit in mijn zichtlijn precies achter de zanger. Het drumwerk is solide en strak. Joel zijn zang is hoger wat een fijn contrast oplevert met de lagere toon die Adam aanslaat. Adam zorgt met zijn lage stem voor het rustpunt. Ook door vaak op dezelfde toonsoort (pratend) te zingen. Hij staat centraal op het podium en door het spelen op slaggitaar is hij minder beweeglijk dan misschien gehoopt. Een beetje aan de zijkant, maar wat betreft spel de belangrijkste man op het podium is gitarist en toetsenist op synthesizer/ keyboard Mat Peters. Zijn gitaarspel is een eigen wereld op zich. Niet altijd moeilijk maar juist bijzonder effectief. Zijn gitaarriffs zijn herkenbaar en vullen een verder relatief solide band aan met creativiteit. Dat hij dezelfde kwaliteit en creativiteit levert op keyboard en synthesizer zorgt voor de broodnodige afwisseling. IST IST is namelijk vooral een meester in hitgevoelige korte postpunknummers waarop het lekker meezingen en bewegen is. Voorbeelden zijn er vanavond genoeg, zoals I Am The Fear, Something Else, Something Has To Give, What I Know, Stamp You Out, Heads On Spikes en You’re Mine. Dan is Slowly We Escape met het rustige begin om daarna te eindigen in die typisch Britse postpunk bijvoorbeeld een mooie afwisseling. Hetzelfde geldt voor de ballads A New Love Song en Under Your Skin waarin de elektronica de overhand neemt. Tot slot scoort Emily goed op variatie en het feit dat Adam laat horen meer in zijn mars te hebben dan alleen ‘het standaardwerk’. IST IST laat vanavond horen absoluut een fijne liveband te zijn. Het beste bewijs is misschien wel dat de tijd tijdens hun show voorbij gevlogen is.
Voorprogramma The K’s is en klinkt net zo Brits als het hoofdprogramma. Wel klinkt hun indie rock meer gepolijst. Het past als opener prima bij de avond. De band ziet er aardig jong uit, maar hun eerste levenstekenen komen al uit 2016 (als voorbeeld, bij IST IST is dit 2014). De band wordt in ieder geval als volwaardig gezien in Groot-Brittannië aangezien hun tweede album Pretty on the Internet daar op nummer een binnenkwam in de albumlijst. Hun muziek ademt dan ook kwaliteit uit. De nummers zitten goed in elkaar, Jamie Boyle heeft een aangename stem (hoewel die vanavond niet helemaal goed in de mix zit) en de band weet verder prima wat ze doen. Ook hier speelt de leadgitaar een opmerkelijke rol. Ryan Breslin laat zijn gitaar lekker eigenwijs meezingen zonder dat je uitgebreide solo’s hoeft te verwachten. Daar is dit de muziek niet voor. Een aangename opener die voor een leuk gevulde Effenaar indruk maakt. Net als IST IST zal doen voor een goed gevulde zaal. Zeker als je bedenkt dat de band al twee optredens in Nederland achter de rug heeft.