Bad Mistake heet het laatste album van het Noorse Kardang. Net als de vorige, Rizky Biznizz, valt dit ook best mee. Erg riskant was die vorige plaat niet, en zo’n uitglijder is deze opvolger ook niet. Of ze moeten dan de “fout” van het bewandelen van heel platgetreden paden bedoelen natuurlijk. Okee, origineel of vernieuwend is dit absoluut (weer) nergens, maar erg lekker en goed uitgevoerd zeker wel!
Dit is weer een plezierige mix van sleaze, glam en milde AC/DC rock, met een punky energie, die uitermate geschikt is voor lange autoritten (zelfs op de fiets kan dit erg prettige tijdbesteding zijn, weet ik uit ervaring). Net als bij de vorige plaat kan dit bij mij “Rick Springfield associaties” oproepen; een ietwat erg gladde productie, maar door de pakkende hooks en drive zo’n gevoel van absoluut niet stil kunnen blijven zitten bij afspelen. Zelf halen ze bijvoorbeeld ook een band als hun Zweedse buren Hardcore Superstar aan als inspiratiebron; eigenlijk ook best gelikte rock ‘n’ roll met gepolijste randjes, maar vaak net genoeg “bite” om toch echt rock ‘n’ roll te zijn. Gewoonlijk prefereer ik mijn muziekjes ook met iets meer kartelrandjes, maar dit is zo’n band waarbij deze aanpak juist precies past.
Een nummer als de ballade Firefly mag dan wel behoorlijk zoetsappig zijn; de uitvoering klopt helemaal. Bovendien kunnen deze mannen ook echt lekker rocken met bijvoorbeeld Out Of My Head, I Wanna get Around en Stand Up; allen voorzien van uitermate pakkende hooks, koortjes en groove. Bij vlagen doet het me denken aan een andere (buiten Noorwegen) zwaar ondergewaardeerde band genaamd Backstreet Girls. De ijzersterke bonuspunten haalt Kardang wat mij betreft met een sterk vermoeden van oprechte spelvreugde, naast die misschien bijna clichématige, maar wel zeer goed gearrangeerde en uitgevoerde nummers. Dit kan enorm aanstekelijk werken naar de luisteraar.
Een eerdere zoektocht had als eens uitgewezen dat deze band voor Rizky Biznizz een debuutalbum genaamd We Ain’t Dead Yet heeft uitgebracht, met hierop ook al zeer aangenaam luistervoer. Met deze fijne derde plaat, wordt de wens om dit toch nog eens van vinyl te kunnen draaien wel steeds groter, moet ik bekennen, maar de import vanuit Noorwegen is een behoorlijke (financiële) uitdaging; hoog tijd voor een goed distributiekanaal voor deze band.