Gisteren bezocht ik nog het optreden van Chelsea Grin en nauwelijks een dag later bevind ik mij opnieuw in de Next van 013 voor de volgende show. Net als gisteren maakt ook deze avond deel uit van de zogenaamde Core Season van 013, waarin deze winter twintig concerten binnen het genre worden gebundeld. Op het programma staat vandaag het Amerikaanse metalcorecollectief Of Mice & Men, dat wordt vergezeld door het Duitse Ghostkid en landgenoten Gore.
De eer om de avond te openen valt toe aan Gore. Dit viertal rond frontvrouw Haley Roughton bracht dit jaar zijn tweede EP If You Do Not Fear Me uit. Liefhebbers van dit recente werk worden op hun wenken bediend, want de zangeres kondigt aan dat de volledige EP ten gehore zal worden gebracht.
Muzikaal laat Gore zich kenmerken door een ultramoderne sound waarin djent-invloeden samensmelten met metalcore. Echter is Gore een gevarieerde entiteit, want in de eerste twee minuten weerklinkt slechts de schone stem van de frontvrouw. Het lijkt alsof we naar Birdie aan het luisteren zijn, tot plots de gitaar zijn intrede doet.
De vergelijking met Spiritbox dringt zich op, zij het met nadrukkelijk meer ruimte voor rust en dynamiek. Op het podium oogt het viertal zichtbaar op zijn gemak en de tevredenheid over de warme ontvangst spat ervan af. Naast metal laat Gore ook duidelijke invloeden uit pop en R&B doorklinken, onder meer via elektronische elementen. Afsluiter Babylon vormt het eclectische hoogtepunt, waarin alle inspiratiebronnen samenkomen.
Opvolger Ghostkid is het project van voormalig Electric Callboy-zanger Sebastian Biesler, die in 2020 de band (toen nog Eskimo Callboy geheten) verliet. Kort daarna richtte hij Ghostkid op, waaruit nog datzelfde jaar een gelijknamig debuutalbum voortkwam. Vorig jaar verscheen het bijzonder sterke Hollywood Suicide, waarvan vandaag meerdere nummers worden gespeeld.
De bandleden verschijnen gehuld in uiteenlopende kostuums en dragen schmink, wat het optreden een theatrale uitstraling geeft. De set wordt echter geopend met Supernova, tevens de grootste hit van het gezelschap. Op plaat wordt dit nummer bijgestaan door Marcus Bischoff van Heaven Shall Burn, maar live blijft die bijdrage helaas achterwege.
Muzikaal wijkt Ghostkid niet ver af van het werk dat Biesler eerder met Electric Callboy presenteerde. Wel kiest deze formatie vaker voor meer ingetogen passages en langere opbouwen. Aan de ene kant draagt dit bij aan de afwisseling en veelzijdigheid van het repertoire, maar aan de andere kant haalt het soms de vaart uit het optreden, waardoor de energie niet voortdurend maximaal is.
Desondanks weten de Duitsers al snel de gewenste moshpit op gang te krijgen. Als teken van waardering wordt een Nederlandse vlag het podium op gehesen, terwijl Biesler het publiek uitvoerig bedankt voor het in leven houden van de metalcore-scene. De laatste fase van het optreden bestaat uit voornamelijk nieuw materiaal, met onder andere de stevige tracks Ugly en Murder. Afsluiter Heavy Rain vormt (in tegenstelling tot de titel) een relatief zoet en melodieus slotakkoord.
Het hoofdprogramma wordt verzorgd door Of Mice & Men. Vooraf verbaast het mij enigszins dat deze band in de Next staat geprogrammeerd. Gezien de bezoekersaantallen blijkt deze keuze echter volkomen terecht. Met hun eerste drie albums kende de band een periode van explosieve populariteitsgroei, maar in de daaropvolgende jaren is de band in de vergetelheid geraakt. Dat ligt niet aan een gebrek aan productiviteit, want vrijwel elke twee jaar verschijnt er nieuw materiaal.
Zo ook dit jaar, want vorige maand zag de negende langspeler Another Miracle het levenslicht. Na het matige Tether uit 2023 voelt deze plaat als een welkome herademing, waarop Of Mice & Men muzikaal opnieuw dichter bij hun oorspronkelijke wortels weet te komen.
Na een iets te lange intro barst het optreden los met het titelnummer Another Miracle, waarna Feels Like Forever en Would You Still Be There als eerste meezingers volgen. Aan fans die de teksten woord voor woord kennen geen gebrek, want in de voorste rijen worden de vocalen van frontman Aaron Pauley luidkeels meegezongen.
De start van de show verloopt echter rommelig. Niet alleen laat de geluidsafstelling te wensen over, ook de zuivere zang van Pauley en de helderheid van de gitaarpartijen blijven achter bij verwachtingen. Tussendoor vallen lange stiltes en wanneer uiteindelijk ook nog een speakerkast begeeft, lijkt het optreden even af te stevenen op een lichte blamage.
Gelukkig herpakt de band zich indrukwekkend zodra de technische problemen zijn verholpen. Het nieuwe Wake Up weet zich moeiteloos te meten met publieksfavorieten als You Make Me Sick en Obsolete. Another You wordt begeleid door ontelbare lichtjes in de zaal en vormt een tekstueel hoogtepunt, al lijkt Pauley zichtbaar moeite te hebben met het halen van de schone zanglijnen.
Desalniettemin beleven band en publiek een onvergetelijke avond en komt de moshpit nauwelijks tot stilstand. Na enkele recente nummers besluit Of Mice & Men de reguliere set af te sluiten met O.G. Loko, met afstand het zwaarste nummer van de avond. Tijdens deze climax worden meerdere plectrums het publiek in gegooid, tot vreugde van de bezoekers.
Wanneer een blik op de klok uitwijst dat er nog ruimte is voor meer, roept het publiek luidkeels om een toegift. De band keert terug en kondigt aan nog twee nummers te zullen spelen. Het intense Bones Exposed wordt opgevolgd door het emotioneel geladen Second & Sebring. Beiden behoren tot de absolute hoogtepunten uit de discografie en worden massaal meegezongen. Of Mice & Men mag dan deze avond niet hun meest foutloze optreden hebben afgeleverd, maar het blijft zonder meer een intens genot om deze band live aan het werk te zien.
Foto’s: Sethpicturesmusic