Het Australische Karnivool is sinds 1998 onafgebroken actief, maar is nooit een bijzonder productieve speler binnen het progcircuit geweest. Tot voor kort beperkte de discografie zich tot slechts drie studioalbums, met Themata uit 2005, Sound Awake uit 2009 en Asymmetry uit 2013. In 2021 verscheen onverwacht de single All It Takes, waarmee de hoop op nieuw werk werd aangewakkerd. Ruim dertien jaar na de voorganger ligt met In Verses eindelijk een nieuw album in de winkels.
Het lange wachten wordt beloond, want Karnivool heeft meer dan een uur aan nieuwe muziek gemaakt en verdeeld deze over tien nummers. De band rondom zanger Ian Kenny en gitarist Drew Goddard laat direct haar kenmerkende geluid horen en bewijst dat de creatieve scherpte in de tussenliggende jaren niets aan kracht heeft ingeboet.
Progressieve invloeden vloeien naadloos samen met alternatieve metal, wat resulteert in muziek die zowel technisch verfijnd als toegankelijk klinkt. Met name de expressieve en heldere zang van Kenny fungeert als leidraad binnen het gelaagde muzikale landschap en zuigt de luisteraar moeiteloos mee in het vertelde narratief.
De Australiërs laten weer een voortdurende wisseling van maatsoorten horen, waarbij de baslijnen van Jon Stockman een dragende en prominente rol vervullen. Zijn spel beweegt vrij tussen de overige instrumenten en geeft de composities een solide fundament. Door de rijkdom aan invloeden laat het album zich moeilijk in één genre vangen, waardoor er tijdens elke luisterbeurt nieuwe details worden onthuld. Zo wordt de toehoorder niet alleen gehypnotiseerd door de zweverige zang, maar imponeert Steve Judd met zowel snel als polyritmisch drumwerk op bijvoorbeeld Aozora.
De band wisselt voortdurend van tempo en intensiteit. In Verses bevat tal van ingetogen en atmosferische momenten, maar schuurt evenzeer tegen het metalspectrum aan. Het acht minuten durende Conversations vormt het epische middelpunt van de plaat en verkent een breed spectrum aan stijlen, variërend van prog-rock en dream-pop tot alternatieve rock en zelfs post-metal.
Voor Reanimation werd de Britse gitarist Guthrie Govan aangetrokken, bekend van zijn werk met Asia en die tevens gastrollen vertolkte in diverse soundtracks van Hans Zimmer, zoals The Lion King. Zijn melodische solo verleent het nummer extra diepgang en kracht.
Ook de in 2021 verschenen single All It Takes maakt deel uit van de tracklist, al dan wel niet in een hernieuwd jasje, waarbij het gitaarwerk nadrukkelijk leunt op het djentgenre. Op Remote Self Control kiezen de gitaren juist voor een meer technische benadering, terwijl het daaropvolgende Opal inzet op emotionele intensiteit. De breekbare opbouw, de symfonische arrangementen van Mitchell Jon en de meeslepende zang maken dit tot mijn favoriete compositie van het album.
Met afsluiter Salva bewaart Karnivool nog één keer de rust en brengt de band het album op waardige wijze ten einde. Het heeft meer dan een decennium moeten duren, maar de heren laten horen definitief terug te zijn en mogelijk zelfs sterker dan ooit. Mensen die een voorliefde voor progressieve en alternatieve muziek koesteren, moeten dit nieuwe album aan een luisterbeurt onderwerpen om zelf tot een oordeel te komen. Deze gaat in ieder geval hoog eindigen in verschillende eindejaarslijstjes, waaronder die van ondergetekende!