Na een hele zonnige vrijdag was het gelukkig iets koeler op de Lowlandszaterdag. Desalniettemin zouden er ongetwijfeld wat nachtbeestjes de tent uitgebrand worden na een nacht vol met dance-muziek, maar ondertussen waren ook veel bezoekers al aanwezig op het festivalterrein. Er was dan ook zoveel te zien op Lowlands, een weergaloze aankleding, allerlei plekjes om te ontdekken, maar ook om een culinair ontbijtje te scoren.
Of om alvast op tijd aanwezig te zijn in de Lima waar Bartees Strange van zich mocht laten horen. De Amerikaan, die tegenwoordig in Engeland vertoeft, kwam het Lowlandspubliek verwennen met zijn fijne gitaarspel en heerlijke stemgeluid. Bartees Strange liet tijdens zijn show horen wat hij allemaal in huis had. Hij voelde dat hij zich moest bewijzen en naast de bluesy klanken hoorden we ook duidelijke invloeden van The War On Drugs, een band die ook wel eens zou mogen terugkeren in Biddinghuizen. De koppies in de Lima konden dan ook prima meedeinen, maar warempel mocht het soms ook een tikkeltje harder, waarbij headbangen er ook bij hoorde. Bartees Strange liet horen dat een riff zoals bij Van Halen hem ook niet verkeerd afging. Met zijn sterke vertolkingen van het rustige nummer Baltimore alsmede zijn single Sober had hij er dan ook na deze show op Lowlands weer een paar fans bij!
Sylvie Kreusch maakte in het verleden deel uit van de Belgische band Warhaus. Daar mocht zij toezien hoe haar voormalige vriend Maarten Devoldere in the spotlight stond en ondertussen ook kon afkijken of die rol haar ook zou passen. Ondertussen heeft deze dame zich ook al bewezen tijdens haar eigen shows, maar op Lowlands pakt het allemaal wel enorm goed uit. Zwierend en zwaaiend als een femme fatale liep Sylvie Kreusch over haar podium op en neer in een schitterende outfit. De dame, die ook bekend staat om haar modellenwerk, wist perfect hoe ze het publiek om haar vinger kon winden. Ze maakte indruk door haar mysterieuze muziek of simpelweg het charmante merci wat tussen de nummers door te horen viel. Net zoals bij Warhaus was de band in dienst van de hoofdpersoon, maar wat had Sylvie Kreusch een geweldige band om zich heen verzameld, achtergrondzangeressen, blazers, alles was aanwezig om er een grootse show van te maken, die stiekem ook wel op een show zoals die van Roisin Murphy deed lijken.
Op het Lowlandsterrein waren overal stralende gezichten te zien, de sfeer zat er lekker in, er was dan ook geen reden om te klagen. Wie dan ook in die vrolijke mood wou blijven was van harte welkom bij de show van Good Neighbours. Jaren geleden besloten het duo Scott en Oli dat het tijd was voor wat positieve klanken en samen bundelden zij hun krachten en deden dat niet geheel onverdienstelijk. Via TikTok ging de single al snel viral en de bekendheid van Good Neighbours was geboren. Live wist de band het positieve ook meer dan overduidelijk waar te maken. De teksten waren misschien wat cliché en het meezingen met een la-la-la stroomde ook niet over van originaliteit, maar soms draait het puur om likes en streams en die marketing hadden de heren perfect onder de knie. Ook het spelen van een bekende cover is altijd een goede zet en met Sabrina Carpenters’ Espresso kreeg men de handen op elkaar. Dat niet veel later ook de hit Home zou volgen was wel te verwachten. Was het allemaal zo origineel? Nee, dat niet, maar Good Neighbours wist precies hoe ze hun TikTok-fans konden bespelen.
Hoe lok je een grote groep Lowlanders naar een Heineken-tent? Nou vertel ze dat er een rockband staat met allemaal dames in sexy outfits. Al snel bleek dat The Beaches gelukkig wel wat serieuzer bleek dan puur een slimme marketingtruc. The Beaches hebben de afgelopen tijd behoorlijk wat populariteit verworven binnen de LGBTQ-community en de openlijke bisexualiteit van zangeres Jordan pastte daar natuurlijk prima bij. Queer-anthems Lesbian Of The Year en Edge Of The Earth werden al wereldwijd met open armen ontvangen en niet voor niets stond laatstgenoemde songtitel op hun setlist. Ook nummers over seks, liefde en masturberen waren de dames niet vreemd. The Beaches zetten dan ook de vrouwen in the spotlight, sterker nog, er werd een moshpit gebouwd exclusief voor dames. The Beaches vertolkten dan ook graag hun boodschap en wisten die gelukkig muzikaal ook goed te onderbouwen. Ze konden weldegelijk goed spelen, maar toch voelde het als een gimmick.
Met het mooie festivalweer is het heerlijk om jezelf te parkeren op een van de heuvels naast de Alpha. Genietend van de zon en starend naar een groot scherm was dan ook een prima combinatie om de show van Vampire Weekend bij te wonen. De band rondom frontman Ezra zou mogen worden bestempeld als een ideale festivalact, maar het vorige bezoek van Vampire Weekend aan Biddinghuizen stamde alweer uit 2009. Nu, vele jaren later bleek Vampire Weekend niet zomaar een “standaard-bandje” te zijn. Zo stond er een zevenkoppige band op het podium met een flink instrumentarium. En al deze instrumenten kwamen ergens subtiel voorbij in de vele nummers van de band. Vampire Weekend speelde een set die prima paste bij het tijdstip en de zomerse vibe. Bezoekers maakten een dansje en vanaf de heuvels knikte menigeen mee. Tussendoor werd er zelfs gevraagd wie er voor het eerst op een festival was en waarempel gingen er toch nog wat handen omhoog. Ook kwamen veel bezoekers omhoog vanaf het gras toen men de hit A-Punk herkende. De hit van weleer zorgde voor heel wat dansjes op het terrein evenals het ultieme zomergevoel bij Harmony Hall.
Het zal je maar gebeuren, sta je tot laat in de nacht te dansen in de Adonis en ontvang je ineens een appje van de organisatie of je toevallig de avond erop kunt optreden op een prominente spot in de Bravo. Het overkwam de Amsterdamse band My Baby en zo gezegd was zo gedaan en zo stond de formatie rondom zangeres Cato van Dijck voor een derde keer in hun bestaan op het festival in Biddinghuizen. In de jaren dat de psychedelische rockband niet op Lowlands stond brachten ze een paar albums uit en pakten ook nog eens een aantal grote muziekprijzen mee. Wie niet beter zou weten had compleet niet door dat My Baby last minute was ingevlogen om op Lowlands te spelen. De band leverde een sterke show, eigenlijk eentje zoals men al jarenlang van deze groep zou verwachten. De opzwepende en bezwerende klanken zorgde ervoor dat het Lowlandspubliek in beweging bleef en hun alombekende sound klonk dan ook heerlijk door de speakers. Wel moeten we toegeven dat de tijd even was stil blijven staan, want we betrapten de band erop veel oud materiaal te spelen. Misschien ook wel een veilige keuze, want het geheel pakte goed uit ofwel het kaliber van de nummers van hun laatste album Echo is simpelweg minder groot. De keuze voor het bekende recept bleek dan ook een schot in de roos, My Baby kreeg de boel in beweging, maar dat kon ook niet anders, want ook vandaag was Uprising weer de track die het ‘m deed.
Vrijdagavond werd het terrein rondom de Alpha ingenomen door de vele danceliefhebbers en vanavond was hetzelfde terrein ineens veranderd in de grootste jazzclub van Lowlands. De reden? Het optreden van de Britse zangeres Raye. In 2023 was Raye ook al te bewonderen op Lowlands en zij werd toen al gebombardeerd tot een van de hoogtepunten van het festival. Toen kampte ze nog met lichamelijke klachten en moest ze noodgedwongen het optreden zittend en liggend het optreden afwerken, maar anno 2025 was dat compleet anders. Op de achtergrond sierde haar naam in grote Hollywood-letters en haar band, dansers en achtergrondzangers stonden netjes in pak opgesteld. Het was aan de diva om de finaleklap uit te delen. Raye, een dame die gezegend is met een groots stemgeluid liet het een na andere jazzy nummer horen, waarbij haar uithalen tot ver achteraan loepzuiver te horen waren. Daarnaast was deze zangeres niet op haar mondje gevallen, zeg maar gerust vrij chatty, waardoor het zelden saai werd tijdens haar optreden. Haar muzikale begeleiding was perfect, de omlijsting klopte, we waren getuige van misschien een wel heel gelikte jazzshow, die ergens ook wel weer op de optredens van Amy Winehouse deed denken, maar dan toch zonder het bekende drugs- en drankgebruik. Raye imponeerde en domineerde en naast haar eigen nummers bleken ook de covers van James Brown en Jax Jones niet voor niets gekozen. Wat een show!
Wie echter op zoek was naar harde gitaren en een heerlijke rockshow was van harte welkom bij het optreden van Papa Roach. De rockers hadden wat te vieren, het beroemde album Infest (ja met die ene bekende hit) bestaat dit jaar 25 jaar en als we dan toch cijfers oprakelden, het was 21 jaar geleden dat Papa Roach zich voor de laatste keer in Biddinghuizen had laten zien. Het werd dan ook hoog tijd om de heren weer eens aan het werk te zien in Biddinghuizen en onder de noemer van The Rise Of The Roach-tour maakten de Amerikanen diverse stops door heel Europa. Vandaag op Lowlands voelde het voor sommigen misschien als een nostalgische act, maar Papa Roach was veel meer dan dat. Bij Papa Roach was de tijd namelijk niet stil blijven staan, de heren hadden de afgelopen jaren weldegelijk nieuwe muziek uitgebracht en de band was blijven touren. Papa Roach was dan ook topfit en vanaf de allereerste tonen sloeg de vlam in de pan. Overal op het podium kwamen de pyro’s tevoorschijn en tussen al dat spektakel door waren de bandleden zichtbaar. Meteen werd de menigte opgepept, maar dat bleek totaal niet nodig, iedereen was er klaar voor, iedereen wou er compleet voor gaan. Papa Roach opende dan ook sterk, Even If It Kills Me was een nieuw nummer, wat later dit jaar ongetwijfeld op een album terecht zou komen, maar paste prima bij het geluid zoals we dat van de heren kennen. De harde lompe gitaren zorgden voor de eerste moshpits en vooraan bij de barriers ging het meteen helemaal los (zoals het hoort!). Dat viel zanger Jacoby ook op en uiteraard waren we meteen het beste publiek van de gehele tour. Een dergelijke uitspraak namen we maar met een korreltje zout, want we kwam voor nu-metal en we kregen nu-metal. De haardossen mochten weer rijkelijk op en neer, de vuisten mochten de lucht in, hier waren we absoluut aan toe. Papa Roach had naast het eerder genoemde vuurwerk ook een schitterende lichtshow voor het publiek in petto en ook de visuals pasten perfect bij de show. Misschien was deze productie wel iets te gelikt, maar who cares! Papa Roach maakte indruk, deed de boel exploderen en zelfs een stukje California Love, de staat waar de heren vandaan kwamen kon het publiek wel waarderen. Hoewel de show een behoorlijk vrolijk karakter had was er weldegelijk een serieuze ondertoon, die werd ingezet toen Papa Roach een gedeelte van Linkin Park’s In The End liet horen. De band stond (ook middels een gesproken videoboodschap) stil bij de aandacht voor depressiviteit en zelfmoord, waarbij Linkin Park dan ook niet zomaar gekozen was. Daarnaast wou men ook aangeven dat niet alleen diegenen die kampen met depressiviteit slachtoffer zijn, ook de naaste omgeving kreeg het nodige te verduren. In een volle Heineken riep Jacoby op tot een moment van stilte om eenieder te gedenken of aan iemand te denken die het moeilijk had en binnen no time maakte kippenvel zich meester van deze grote tent, waarna er luid gejuich klonk en de show weer volop door de speakers knalde. Wat een indrukwekkend moment op deze zaterdagavond. Papa Roach speelde een verwoestende set, die uiteraard naar de voorspelbare climax toewerkte. De heren deden dat volledig in stijl door de bezoekers van Lowlands mee terug te nemen in de tijd. Met hun zogenaamde Nu-Metal-Machine speelden de heren korte flarden van bekende hits van weleer, nummers die hen behoorlijk inspireerden. Denk daarbij aan hits zoals Blind van Korn, maar ook My Own Summer (Shove It) van Deftones, Limp Bizkit’s Break Stuff en zelfs Chop Suey van System of a Down kon niet overgeslagen worden. Na deze muzikale opmars kon er nog maar één nummer volgen en met meer dan vol overgave zong het publiek in de Heineken massaal mee: “Cut My Life Into Pieces, Ths Is My Last Resort!”. Papa Roach maakte er een waar spektakel van en liet ons achter met de boodschap dat als we allemaal een brief zouden sturen naar de organisatie dat dan de band wel zou terugkeren…. Maar dan wel op het grootste podium!
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
